2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Granica

2l.pl / Charakterystyka rodziców Zenona Ziembiewicza

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Ojcem Zenona - głównego bohatera powieści Zofii Nałkowskiej „Granica” - był Walerian Ziembiewicz, zubożały szlachcic, który przez nieudolne zarządzanie swoim i żony - Joanny z Niemierów - majątkiem, stracił je obydwa. Mimo bankructwa, bohater ten do końca życia chwalił się świadectwami dawnej świetności - szlacheckimi herbami, ustawiając je w oszklonej szafce w salonie.

Po finansowej porażce, Walerian wraz z żoną i małym synem przeniósł się do Boleborzy, w której otrzymał posadę rządcy folwarku. Majątek ten należał do kompleksu folwarków tamtejszej rodziny obszarniczej, do hrabiostwa Tczewskich. Był to teren niewielki, zapuszczony, leżący na peryferiach włości. Mimo bolesnej nauczki z przeszłości, także w Boleborzy Walerian kierował majątkiem nieumiejętnie, nic nie robił w gospodarstwie, nie garnął się do pracy. Wolał za to godzinami przesiadywać w kancelarii, naprawiać wszystkie zepsute przedmioty domowego użytku czy po prostu pić.


Alkohol wprowadzał Waleriana w stan „zaostrzonego erotyzmu”, wtedy zdradzał żonę z dziewkami ze dworu. Z każdej takiej chwili słabości spowiadał się Żanci, którą mimo wszystko bardzo kochał i szanował. Ona z kolei, ceniąc w nim jego niezależność, zawsze mu wybaczała cudzołóstwo.

Dzień pracy Waleriana przedstawiał się następująco. Wstawał o świcie, z dubeltówką na ramieniu szedł w pola pilnować ludzi przy robocie, aby nie kradli „pańskiego”. W tym czasie bardzo krzyczał na chłopów, bił folwarczne dzieci po twarzy, strzelał do cudzych psów, kotów. Potem do końca dnia strzelał do wron. W rzeczywistości rachunkami i księgami w kancelarii zajmowała się jego żona.




Jedyną osobą, z którą musiał się liczyć Walerian, był plenipotent Tczewskich - Czechliński, którego jednak nie obchodziły losy Boleborzy, gdyż zajmował się własnymi sprawami, interesami i polityką.

Stary Ziembiewicz zdradzał pewne ślady obsesji na punkcie swoich pracodawców. Tematu na długie tygodnie dostarczało mu zobaczenie kogoś z rodziny Tczewskich w kościele w Chązebnej czy jego przypadkowy udział w hrabiowskim polowaniu, odbywającym się na bagnach boleborzańskich.




W późniejszych latach Walerianowi zaczęło szwankować zdrowie: miał bronchit, rozedmę płuc, był otyły. Przestał pić i odzwyczaił się od palenia, popadając przy tym w chorobliwe wręcz obżarstwo (jedzenie „po pańsku”), stał się ustępliwy i niezdecydowany. W pole wyjeżdżał już tylko bryczką, aby dopilnować ludzi przy robocie, wracał zmordowany i wykończony, aż w końcu zmarł.

Ziembiewicz jest bohaterem, którego z jednej strony wstydził się Zenon (mierziło go cudzołóstwo Waleriana, jego brak ogłady i wykształcenia), a z drugiej – mimowolnie naśladował.

Z kolei matka Zenona – nazywana przez najbliższych zdrobniale Żancią, była wysoką, chudą kobietą o nieco pochylonych ramionach, białej cerze i siwych włosach. Stale grała na fortepianie, zajmowała się kwiatami i wydawała dyspozycje służbie. Choć miała dobry charakter, to nie brak jej było lekkomyślności i ustępliwości, czego dowodzi ciągłe przebaczanie zdrad mężowi.

Bohaterka była bardzo zadowolona ze swojego życia, lubiła siebie i kochała „życie, ludzi i świat”. Powtarzała, że Bóg kieruje jej życiem. Jej tolerancja dla męża i jego kochanek - wiejskich dziewczyn, które wręcz wychwalała, była pretekstem plotek w Boleborzy i skutkiem ogromnej miłości, jaką darzyła Waleriana.

W mężu Żancia ceniła niezależność i prawdomówność. Ich związek wydawał się idealny. Wstając od stołu zawsze nawzajem całowali się w rękę, grali razem w bezika, spędzali razem czas, nie nudzili się sobą.

Po śmierci męża Żancia, na prośbę syna i synowej, przeniosła się do miasta i zamieszkała w ich domu. Z Boleborzy zabrała ze sobą kucharkę, służącego i niańkę Marynkę do opieki nad maleńkim wnukiem Walerianem, który otrzymał imię po swoim nieżyjącym dziadku. Ziembiewiczowa nie nudziła się w domu syna, szybko przyzwyczaiła się do nowego życia, ciesząc się szczęściem Zenona, w którym coraz częściej dostrzegała nieżyjącego męża. Prowadziła dom, wydawała polecenia służbie, śpiewała wnukowi, udzielała dobrych rad względem jego wychowania, spacerowała samotnie po rozległym parku, dokarmiała ubogich, którzy pukali do domu syna, dając dowód swojej łagodności, cierpliwości i dobroduszności.

Gdy po samobójczej śmierci Zenona Elżbieta wyjechała za granicę do rodziny, to Żancia, postrzegana przez synową jako ideał matki, zaopiekowała się wnukiem. Skorzystała z zaproszenia Karola Wąbrowskiego i zamieszkała w dawnym mieszkaniu pani Kolichowskiej i zajęła się wychowaniem małego Waleriana.



  Dowiedz się więcej
Zofia Nałkowska - notatka szkolna
Okoliczności powstania „Granicy”
Główni bohaterowie „Granicy”
Czas akcji „Granicy”
Miejsce akcji „Granicy”
Inwersja czasowa w „Granicy” Nałkowskiej
Narracja i kompozycja „Granicy”
Znaczenie tytułu „Granicy”
Wartości artystyczne „Granicy” Nałkowskiej
„Granica” jako przykład powieści psychologicznej
Nowatorstwo powieści „Granica”
Losy Jasi Gołąbskiej (z domu Borbockiej)
Charakterystyka kamienicy Cecylii Kolichowskiej
Symbolika kamienicy Cecylii Kolichowskiej
Obraz społeczeństwa w „Granicy”
Charakterystyka rodziców Zenona Ziembiewicza
Charakterystyka Cecylii Kolichowskiej
Najważniejsze cytaty z „Granicy”
Bibliografia do „Granicy”
Moja ocena Zenona Ziembiewicza
Ocena moralna Zenona Ziembiewicza
Oskarżenie Zenona Ziembiewicza
Obrona Zenona Ziembiewicza
„Jesteśmy tacy, jakimi nas widzą inni, czy też tacy, za jakich sami się uważamy?” – rozprawka
„Człowiek ma w życiu dwa wyjścia: kształtować rzeczywistość lub poddać się jej”. Rozważ myśl na przykładzie „Granicy”
Wolność człowieka w kontekście „Granicy” Nałkowskiej
Jaki jest człowiek według „Granicy” Nałkowskiej?
Filozofia w „Granicy”
Determinacja biologiczna w „Granicy”
Sposób kreowania bohaterów w „Granicy”
Granica filozoficzna w „Granicy”
Granica psychologiczna w „Granicy”
Granica społeczna w utworze
Granica obyczajowa w utworze
Granica moralna w utworze
Symbole w „Granicy”
Motyw konfliktu pokoleń w „Granicy”
Motyw zbrodni w „Granicy”
Motyw konfliktu wewnętrznego w „Granicy”
Motyw przemiany wewnętrznej w „Granicy”
Motyw syna w „Granicy”
Motyw śmierci w „Granicy”
Motyw cierpienia w „Granicy”
Motyw żony w „Granicy”
Motyw męża w „Granicy”
Motyw kalectwa w „Granicy”
Motyw choroby w „Granicy”
Motyw dworku szlacheckiego w „Granicy”
Motyw dojrzewania w „Granicy”
Motyw szaleństwa w „Granicy”
Motyw matki w „Granicy”
Motyw władzy w „Granicy”
Motyw zdrady w „Granicy”
Motyw samobójstwa w „Granicy”
Motyw kariery w „Granicy”
Motyw księdza w „Granicy”
Motyw mieszczaństwa w „Granicy”
Motyw miłości w „Granicy”
Motyw domu (kamienicy) w „Granicy”
Motyw starości w „Granicy”
Motyw małżeństwa w „Granicy”
Obraz mieszczaństwa w „Granicy”
Charakterystyka szlachty w „Granicy”
Konflikt pokoleń w „Granicy”
Romans Zenona Ziembiewicza z Justyną
Charakterystyka Justyny Bogutówny
Miłość Zenona Ziembiewicza i Elżbiety Bieckiej
Charakterystyka Elżbiety Bieckiej
Portrety kobiece w „Granicy”
Plan wydarzeń „Granicy”
Kariera Zenona Ziembiewicza
Charakterystyka Zenona Ziembiewicza
Przemiana wewnętrzna Zenona Ziembiewicza
Dzieciństwo i młodość Zenona Ziembiewicza
Losy Cecylii Kolichowskiej
Granica streszczenie
„Granica” - wprowadzenie