2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Dżuma

2l.pl / Pozostali bohaterowie powieści Dżuma

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Żona doktora Rieux – była piękną i ciężko chorą kobieta. Zły stan zdrowia zmusił ją do wyjazdu do sanatorium. Opuszczenie miasta przed wybuchem epidemii nie uchroniło jej jednak przed śmiercią. W dniu rozstania na dworcu kolejowym widziała się po raz ostatni z mężem, który tak ją wówczas opisał: „(...) ta twarz trzydziestoletnia, mimo śladów choroby, była wciąż twarzą młodości, może dzięki owemu uśmiechowi, który górował nad resztą”. W ich małżeństwie nie układało się najlepiej, ponieważ całkowicie pochłonięty pracą mąż nie miał dla niej czasu. W obliczu rozłąki Rieux uświadomił sobie jak bardzo ją kochał i obiecał jej, że po powrocie zaczną wszystko od początku. Niestety kobieta zmarła w sanatorium.


Pani Rieux – „Była to mała kobieta o włosach przyprószonych srebrem, o oczach czarnych i łagodnych”, pisał o niej doktor. Matka głównego bohatera, przybyła do Oranu kila dni po wyjeździe jego żony, aby opiekować się mieszkaniem do jej powrotu. Nie odegrała wielkiej roli w walce z epidemią, ale jej obecność, spokój i troska pozytywnie wpływały na doktora. Pani Rieux szczególnie blisko zaprzyjaźniła się z Jeanem Tarrou. To właśnie ona czuwała razem z synem nad mężczyzną podczas jego zmagań ze śmiertelną chorobą.

Doktor Richard – był sekretarzem generalnym syndykatu lekarzy w Oranie. Cieszył się dużym autorytetem środowiska lekarskiego. To on początkowo nie chciał zgodzić się z Rieux, że miasto stoi w obliczu epidemii dżumy. Jego asekuranckie podejście do sprawy kosztuje życie kilkuset mieszkańców Oranu. Wreszcie głównemu bohaterowi udało się go nakłonić do podjęcia właściwych procedur w walce z zarazą. Doktor Richard sporządzał cotygodniowe raporty statystyczne, dzięki którym możliwe było obserwowanie rozwoju epidemii. Mężczyzna podzielił los Jeana Tarrou. Był jedną z ostatnich ofiar wycofującej się już dżumy.

Doktor Castel – był serdecznym przyjacielem Bernarda Rieux. To on pierwszy zaczął głośno mówić, że w mieście wybuchła epidemia dżumy, lecz nikt, poza głównym bohaterem, nie chciał mu uwierzyć. Razem z Rieux bezskutecznie usiłowali zmusić władze miasta do wprowadzenia stanu wyjątkowego. Doktor Castel walnie przyczynił się do pokonania epidemii. Opracował szczepionkę na bazie mikroba dżumy, dzięki której pod koniec trwania zarazy udało się uratować wielu mieszkańców Oranu.




Sędzia śledczy Othon – był szanowanym przedstawicielem systemu sprawiedliwości w Oranie. Jednak nie wzbudzał wśród mieszkańców przyjaznych odczuć, wręcz przeciwnie wiele osób bało się go. Mężczyzna bardzo poważnie traktował sprawowany przez siebie urząd i nawet w sytuacjach prywatnych, kiedy widywano go ze swoją rodziną, postępował zgodnie z zaleceniami i przepisami. Sędzia był ojcem dwójki dzieci, które traktował tresowane psy.

Jean Tarrou zwrócił na niego uwagę w hotelowej restauracji. W swoich zapiskach umieścił następujący opis sędziego: „(…) jest wysokim, chudym mężczyzną ubranym na czarno, w sztywnym kołnierzyku. Środek czaszki ma łysy, a z prawej i lewej kępki siwych włosów. Małe, okrągłe i ostre oczy, cienki nos i wąskie usta nadają mu wygląd dobrze wychowanej sowy”.

Sędzia śledczy budził strach wszystkich mieszkańców miasta, którzy mieli przed nim coś do ukrycia. Panicznie obawiał się go zwłaszcza Cottard. Othon przez pierwsze tygodnie trwania epidemii zachowywał się jakby był na służbie, wciąż zachowywał czujność i przestrzegał obywateli, by nie przekraczali prawa.




W postaci tej zaszła bardzo widoczna zamiana po tym, jak stracił synka. Mężczyzna znajdował się wówczas w obozie izolacyjnym zorganizowanym na stadionie. Początkowo całkowicie się załamał i zaniedbał. Wkrótce jednak otrząsnął się i wstąpił do formacji sanitarnych doktora Rieux. Na własne życzenie powrócił do obozu na stadionie, aby objąć tam funkcję pracownika administracyjnego. Sędzia Othon zmarł jako jedna z ostatnich ofiar dżumy.

Filip – synek sędziego śledczego Othona. Był pierwszym chorym, na którym Rieux zdecydował się sprawdzić działanie serum opracowanego przez doktora Castela. Próba okazała się nieudana, a chłopczyk zmarł po prawdziwych katuszach. Świadkami jego śmierci byli wszyscy główni bohaterowie powieści i na każdym z nich wywarła ona wielki wpływ. Nawet ojciec Paneloux pod jej wpływem zbuntował się przeciwko swoim wcześniejszym przekonaniom.




Raoul, Garcia, Gonzales, Marcel i Louis – czyli szajka przemytników działająca w zamkniętym mieście. Byli znajomymi Cottarda, który skontaktował ich z Rambertem. Dziennikarz głęboko wierzył w to, że mężczyźni umożliwią mu ucieczkę z miasta i powrót do Paryża.

Najwięcej miejsca w powieści autor poświęca Gonzalesowi. Mężczyzna przed wybuchem epidemii był czołowym napastnikiem miejskiego klubu piłkarskiego. Nosił zabawny pseudonim boiskowy – koń, ze względu na charakterystyczny i nietypowy kształt głowy. Uważał stadion za swój drugi dom, dlatego przyłączył się do formacji sanitarnych i objął stanowisko administratora obozu izolacyjnego, zorganizowanego właśnie na tym obiekcie sportowym.

Marcel i Louis byli braćmi. Pracowali jako wartownicy na bramach miasta. Dorabiali jako przemytnicy. To im miał zapłacić Rambert, aby wydostać się z Oranu. Szajce szmuglerów przewodził Raoul, którego wygląd wiele o nim mówił: „Wielki i silny, miał na sobie ciemny garnitur w prążki i filcowy kapelusz z podwiniętym rondem. Twarz dość blada, oczy brązowe, zaciśnięte usta; mówił szybko i zwięźle”. Z kolei Garcia pracował jako kelner w hiszpańskiej restauracji i to do niego trzeba było się zwracać z prośbą o kontakt z Raoulem.

Michel – starszy człowiek był dozorcą w kamienicy, w której mieszkał i miał swój gabinet doktor Rieux. To on odkrył pierwsze martwe szczury. Początkowo był przekonany, iż ktoś podrzuca martwe gryzonie pod jego budynek, by zrobić mu na złość. Wkrótce jednak z przerażeniem odkrywa, że szczurów zdycha coraz więcej. Stary Michel padł ofiarą dżumy jako pierwszy z obywateli Oranu.

Stary astmatyk – był jednym z ulubionych pacjentów doktora Rieux. Pochodzący z Hiszpanii mężczyzna to dał się poznać czytelnikowi jako postać zabawna i oryginalna. Staruszek, który z zawodu był kramarzem, w wieku pięćdziesięciu lat uznał, że wystarczająco się napracował. Wówczas położył się do łóżka i od tamtej pory z niego nie wyszedł. W pozycji leżącej spędził dwadzieścia pięć lat. Czas uprzyjemniał sobie przekładając ziarenka grochu z jednego garnka do drugiego. Stary astmatyk był jednak świetnie poinformowany o tym, co działo się na ulicach miasta, ponieważ docierały do niego wszelkie plotki i doniesienia. Mimo podeszłego wieku i słabego zdrowia, mężczyzna nie zachorował na dżumę. Tarrou zastanawiał się nawet, czy astmatyk nie był świętym.



  Dowiedz się więcej
Dżuma - streszczenie
Dżuma jako powieść parabola
Albert Camus - notka biograficzna
Dżuma a Dziennik roku zarazy
Dżuma - opracowanie
Dżuma Alberta Camus - bohaterowie, wiadomości wstępne
Józef Grand - charakterystyka
Rambert - charakterystyka
Doktor Rieux - charakterystyka
Tarrou - charakterystyka
Cottard, Ojciec Paneloux - opis postaci
Albert Camus - Dżuma - problematyka
Dżuma Alberta Camus - cytaty
Bibliografia do „Dżumy”
Dżuma - najważniejsze cytaty
Opis rozwoju epidemii w Dżumie
Czy człowiek może być mocniejszy od dżumy?
„Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep, i próbować czynić dobrze” - rozprawka
„(…) bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika” - rozprawka
Interpretacja kazań ojca Paneloux
Postawy ludzkie w „Dżumie”
„Dżuma” jako nakaz etyki heroicznej
Problem ludzkiej odpowiedzialności w „Dżumie”
Problem ludzkiej wolności w „Dżumie”
„Ludzie są raczej dobrzy niż źli” - rozprawka
Motyw Boga i religii w „Dżumie”
Motyw choroby w „Dżumie”
Motyw przemiany wewnętrznej w „Dżumie”
Motyw cierpienia w „Dżumie”
Motyw śmierci w „Dżumie”
Motyw lekarza w „Dżumie”
Motyw zła w „Dżumie”
„Dżuma” jako traktat o człowieku
„Dżuma” jako powieść o buncie
„Dżuma” jako powieść o wojnie
„Dżuma” jako powieść egzystencjalna
„Dżuma” jako traktat moralny
„Dżuma” jako powieść o ludzkiej moralności i solidarności
Heroiczne tworzenie siebie w świecie grozy i absurdu na przykładzie „Dżumy”
„Dżuma” jako powieść-parabola
Pozostali bohaterowie powieści Dżuma
Cottard – charakterystyka postaci
Joseph Grand – charakterystyka postaci
Ojciec Paneloux – charakterystyka postaci
Raymond Rambert – charakterystyka postaci
Jean Tarrou – charakterystyka postaci
Doktor Bernard Rieux – charakterystyka postaci
Moralność w „Dżumie”
Filozofia w „Dżumie”
Narracja w „Dżumie”
Kompozycja „Dżumy”
Czas i miejsce akcji „Dżumy”
Plan wydarzeń Dżumy
Interpretacja motta Dżumy
Interpretacja tytułu Dżuma
Albert Camus – życiorys pisarza
„Dżuma” - streszczenie