2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Dżuma

2l.pl / Raymond Rambert – charakterystyka postaci

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Rambert był najmłodszym z grona głównych bohaterów powieści. Przybył do Oranu jako reporter paryskiego dziennika. Za zadanie miał sporządzenie raportu o warunkach życia algierskich arabów. Po zamknięciu murów miasta stał się niejako więźniem epidemii.

Młody dziennikarz nie był wcale nieopierzonym młokosem, który nie wiedział czym jest życie i śmierć. Rambert był weteranem wojny domowej w Hiszpanii, gdzie jako ochotnik walczył po stronie pokonanych komunistów.


W odróżnieniu od Tarrou nie próbował się integrować z mieszkańcami Oranu, nie czuł się jednym z nich. Wciąż postrzegał siebie jako człowieka z zewnątrz, uwięzionego wbrew woli i niemal siłą odizolowanego od ukochanej żony, którą zostawił w Paryżu.

Jeszcze przed wybuchem epidemii spotkał się z doktorem Rieux w jego gabinecie. Wówczas główny bohater opisał jego wygląd: „Niski, w sportowym ubraniu, o szerokich ramionach, twarzy zdecydowanej, oczach jasnych i inteligentnych, robił wrażenie człowieka, któremu życie służy”.




Jako człowiek ze stolicy wyróżniał się na ulicach miasta. Wiele osób darzyło go szacunkiem. Ze względu na wykonywany zawód dziennikarza posiadał pewne względy. Mógł spotykać się z najważniejszymi ludźmi w mieście, ponieważ bali się mu odmówić. Zwłaszcza na początku trwania epidemii Rambert usilnie starał się uruchomić wszelkie znajomości, aby wydostać się z Oranu. Wówczas przyjął go nawet dyrektor gabinetu prefektury.

Posiadał wiele cech dobrego dziennikarza. Przede wszystkim był zawzięty i uparty. Jednak zawód reportera prasowego nie był jego powołaniem. Uzmysłowił to sobie, kiedy zaczął odczuwać tęsknotę za ukochaną żoną. „Nie przyszedłem na świat, by pisać reportaże. Ale może przyszedłem na świat, żeby żyć z kobietą”, mówił.




Można powiedzieć, że tęsknota i uczucie do małżonki stanowiły motor napędowy wszelkich działań podjętych przez Ramberta w pierwszych tygodniach dżumy. Czy kobieta ta była jego żoną? Narrator odpowiada na to pytanie: „Zostawił żonę w Paryżu. Prawdę mówiąc, nie jest to żona, ale to wychodzi na jedno”.

Czas spędzony w zamkniętym Oranie pośród tysięcy umierających na dżumę ludzi był prawdziwym sprawdzianem dla Ramberta. Kiedy wreszcie zaraza dobiegła końca niecierpliwił się na spotkanie z ukochaną. Obawiał się jednak chwili, w której „porówna tę miłość czy czułość, przez miesiące dżumy sprowadzoną do abstrakcji, z istotą z ciała, która była jej podporą”. Jednak spotkanie z kobietą jego życia rozwiało wszelkie wątpliwości, ponieważ od razu „zrozumiał, że wszystko zostanie mu zwrócone od razu, że radość jest wypaloną raną, którą nie można się delektować”.

Jednak postać Ramberta miała udowodnić coś innego, niż to, że prawdziwa miłość przezwycięży wszelkie przeszkody. Najważniejszym przesłaniem wynikającym z jego historii było to, iż człowiek się zmienia. Metamorfoza Ramberta jest jednym z kluczowych elementów powieści. Z pochłoniętego własnymi sprawami i miłością niedojrzałego indywidualisty, który mówił: „Wiem, że człowiek jest zdolny do wielkich czynów, ale jeśli nie jest zdolny do wielkiego uczucia, nie interesuje mnie”, Raymond stał się aktywnym członkiem formacji sanitarnych, który z narażeniem życia niósł pomoc chorym mieszkańcom miasta.

Pamiętamy Ramberta, który chodził od urzędu do urzędu w swojej sprawie, gdzie wielokrotnie podkreślał: „Ale ja nie jestem tutejszy” czy „Ależ ja nie jestem stąd!”. Jednak z czasem stał się człowiekiem, który wypowiedział takie słowa: „Zawsze myślałem, że jestem obcy w tym mieście i że nie mam tu z wami nic wspólnego. Ale teraz, kiedy zobaczyłem to, co zobaczyłem, wiem, że jestem stąd, czy chcę tego, czy nie chcę. Ta sprawa dotyczy nas wszystkich”. Metamorfoza tego bohatera z egoisty w humanistę wynikała z poczucia wstydu. Zdał sobie sprawę, że nie potrafiłby żyć szczęśliwie, nawet u boku ukochanej w Paryżu, wiedząc, że uciekł z miasta, w którym umierają ludzie. Odczuwał potrzebę niesienia pomocy innym.

Jego postawa, nawrócenie się, zostało wynagrodzone. Udało mu się uniknąć zarażenia dżumą, a po wycofaniu się epidemii do Oranu przybyła jego ukochana. Oczekując na nią obawiał się, że zmiana, która w nim zaszła posunęła się za daleko i nie będzie w stanie kochać: „Pragnąłby na powrót stać się tym człowiekiem, który na początku epidemii ogarnięty porywem chciał biec z miasta, by rzucić się na spotkanie ukochanej istoty. Ale wiedział, że to już niemożliwe. Zmienił się, dżuma odwróciła jego uwagę; ze wszystkich sił usiłował temu zaprzeczyć, ale to trwało w nim jak głuchy lęk”. Na szczęście jednak, gdy tylko ujrzał ukochaną zrozumiał, że miłość do niego powróciła.



  Dowiedz się więcej
Dżuma - streszczenie
Dżuma jako powieść parabola
Albert Camus - notka biograficzna
Dżuma a Dziennik roku zarazy
Dżuma - opracowanie
Dżuma Alberta Camus - bohaterowie, wiadomości wstępne
Józef Grand - charakterystyka
Rambert - charakterystyka
Doktor Rieux - charakterystyka
Tarrou - charakterystyka
Cottard, Ojciec Paneloux - opis postaci
Albert Camus - Dżuma - problematyka
Dżuma Alberta Camus - cytaty
Bibliografia do „Dżumy”
Dżuma - najważniejsze cytaty
Opis rozwoju epidemii w Dżumie
Czy człowiek może być mocniejszy od dżumy?
„Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep, i próbować czynić dobrze” - rozprawka
„(…) bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika” - rozprawka
Interpretacja kazań ojca Paneloux
Postawy ludzkie w „Dżumie”
„Dżuma” jako nakaz etyki heroicznej
Problem ludzkiej odpowiedzialności w „Dżumie”
Problem ludzkiej wolności w „Dżumie”
„Ludzie są raczej dobrzy niż źli” - rozprawka
Motyw Boga i religii w „Dżumie”
Motyw choroby w „Dżumie”
Motyw przemiany wewnętrznej w „Dżumie”
Motyw cierpienia w „Dżumie”
Motyw śmierci w „Dżumie”
Motyw lekarza w „Dżumie”
Motyw zła w „Dżumie”
„Dżuma” jako traktat o człowieku
„Dżuma” jako powieść o buncie
„Dżuma” jako powieść o wojnie
„Dżuma” jako powieść egzystencjalna
„Dżuma” jako traktat moralny
„Dżuma” jako powieść o ludzkiej moralności i solidarności
Heroiczne tworzenie siebie w świecie grozy i absurdu na przykładzie „Dżumy”
„Dżuma” jako powieść-parabola
Pozostali bohaterowie powieści Dżuma
Cottard – charakterystyka postaci
Joseph Grand – charakterystyka postaci
Ojciec Paneloux – charakterystyka postaci
Raymond Rambert – charakterystyka postaci
Jean Tarrou – charakterystyka postaci
Doktor Bernard Rieux – charakterystyka postaci
Moralność w „Dżumie”
Filozofia w „Dżumie”
Narracja w „Dżumie”
Kompozycja „Dżumy”
Czas i miejsce akcji „Dżumy”
Plan wydarzeń Dżumy
Interpretacja motta Dżumy
Interpretacja tytułu Dżuma
Albert Camus – życiorys pisarza
„Dżuma” - streszczenie