2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Dżuma

2l.pl / Jean Tarrou – charakterystyka postaci

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Mężczyzna, który przybył do Oranu zaledwie kilka tygodni przed kwietniowym wybuchem epidemii, jednak zależało mu na niesieniu pomocy jego mieszkańcom równie mocno, jak doktorowi Rieux. Łączyło go wiele z Bernardem, głównie w sferze ideologicznej, dlatego znakomicie się dogadywali. Razem stworzyli oddziały sanitarne, które niestrudzenie niosły wszelką pomoc obywatelom w czasach straszliwej epidemii.

Nikt dokładnie nie wiedział skąd przybył ani czego szukał w Oranie. Ponieważ zatrzymał się w hotelu, wielu uznało, że był człowiekiem zamożnym. Bardzo szybko zaskarbił sobie sympatię mieszkańców, głównie dzięki swojemu rozrywkowemu i przyjacielskiemu nastawieniu do innych. Doktor Rieux pisał o nim: „Dobroduszny, zawsze uśmiechnięty, wyglądał na przyjaciela wszystkich normalnych rozrywek, nie będąc ich niewolnikiem. W istocie, znano tylko jedno jego przyzwyczajenie, przyzwyczajenie mianowicie stałe wizyty u tancerzy i muzyków hiszpańskich, dość licznych w naszym mieście”.


Wygląd zewnętrzny Jeana doskonale korespondował z jego charakterem i usposobieniem. Doktor Rieux opisywał go jako „mężczyznę młodego jeszcze, o ciężkiej sylwetce, o twarzy masywnej i porytej, zamkniętej szerokimi brwiami”. Był więc człowiekiem postawnym, a z jego oblicza można było wyczytać, iż wiele w życiu przeszedł. Ponadto biła od niego życzliwość i dobroduszność, lecz jeśli zechciał potrafił zmienić się w srogiego i stanowczego mężczyznę, któremu lepiej nie wchodzić w drogę.

Inaczej niż doktor Rieux, pochodził z zamożnej rodziny. Jego ojciec pracował jako zastępca prokuratora generalnego. Matka Tarrou była poczciwą i prostą kobietą, która całe życie spędziła w cieniu swojego męża. Jean był wychowywany głównie przez ojca. Przez długi czas darzył rodzica wielką miłością i szacunkiem. Wszystko uległo jednak zamianie, kiedy już jako młodzieniec był świadkiem tego, jak jego ojciec skazał młodego człowieka na śmierć. Wówczas Jean znienawidził ojca, ponieważ uważał go za współwinnego morderstwa. Wkrótce uświadomił sobie, że przez lata pracy zastępca prokuratora generalnego musiał być obecny przy dziesiątkach, jeśli nie setkach egzekucji. Wtedy też postanowił wyprowadzić się z rodzinnego domu. Od tamtej pory postanowił, że wyruszy w świat i będzie orędownikiem w sprawie zniesienia kary śmierci.




Jean był człowiekiem o czystym sercu, dla którego bunt wobec pozbawiania życia innych ludzi był czymś naturalnym. Jak mówił w rozmowie z Rieux: „Dlatego postanowiłem odrzucić wszystko, co z bliska czy z daleka, dla dobrych czy złych powodów, powoduje śmierć lub usprawiedliwia zabójstwo”.

Tarrou zawsze sytuował siebie po stronie ofiar. W każdym konflikcie starał się nieść pomoc tym, którzy zostali pokrzywdzeni. Wynikało to w dużej mierze z życiowego celu, jaki postawił przed sobą i do którego dążył. W rozmowie z Rieux wyjawił, że chciałby osiągnąć coś wielkiego: „(…) chciałbym wiedzieć, jak stać się świętym; tylko to mnie interesuje (…) Znam dziś tylko jedno konkretne zagadnienie: czy można być świętym bez Boga”.

Jeśli chodzi o stosunek Tarrou do innych ludzi, to był on niezwykle otwarty i przyjacielski. Nigdy nie uważał się za lepszego od kogokolwiek. Nie kategoryzował napotkanych na swojej drodze obywateli, starając się wszystkich traktować jednakowo dobrze. To właśnie jemu, a nie Rieux, zwierzał się ze swoich tajemnic Cottard. Zjednywał sobie zatem ludzi z różnych środowisk, bo zaprzyjaźnił się również z Rambertem, Grandem, a nawet ze starym astmatykiem.




Z jego notatek możemy wywnioskować, że fascynowali go mieszkańcy Oranu. Szczególnie upodobał sobie pewnego staruszka, który każdego ranka wabił koty pod swój balkon, aby pluć na nie z góry. Mieszkając w hotelu bacznie przyglądał się innym lokatorom, ludziom, którzy przychodzili do restauracji na kolacje, a także wszystkim tym, których mógł dostrzec za oknem i z balkonu.

W jego notatkach Rieux znalazł niezwykłą adnotację, odnoszącą się do celu pobytu Tarrou w mieście: „Pytanie: co robić, by nie tracić czasu? Odpowiedź: doświadczać go w całej jego rozciągłości. Środki: spędzać dni w przedpokoju u dentysty na niewygodnym krześle; przesiadywać na balkonie w niedzielne popołudnie; słuchać wykładu w języku, którego się nie rozumie; wybierać najdłuższe i najmniej wygodne marszruty kolejowe i jechać oczywiście na stojąco; stać w kolejce do okienka, gdzie sprzedają bilety do teatru, i nie wykupić swego biletu itd., itd.”. Z tych zapisków możemy dowiedzieć się, że Jean uwielbiał codzienne życie, wręcz je afirmował. Pragnął być wśród ludzi, szukał ich towarzystwa. Chciał jak najlepiej poznać Oran. Fascynowało go wszystko, nawet wygląd i kształt wagonów tramwajowych.




Można śmiało powiedzieć, że dużo bardziej zależało mu na innych, niż na sobie. Angażując się w walkę z dżumą wpadł na pomysł powołania ochotniczych formacji sanitarnych. Osobiście stanął na ich czele razem z doktorem Rieux. Całkowicie poświęcał się pracy i niesieniu pomocy. Przejął się tym do tego stopnia, że zapomniał o zachowywaniu koniecznych środków ostrożności. Ostatecznie właśnie przez to zmarł.

Tarrou był postacią bardzo wyrazistą o klarownych poglądach na życie. Poświęcił się sprawie niesienia pomocy wszędzie tam, gdzie działa się komuś krzywda. Dla niego dżuma była ucieleśnieniem zła, z którym tak usilnie walczył. Według niego każdy człowiek nosi w sobie zalążek tej choroby, a ten tylko czeka na odpowiedni moment, by się ujawnić: „Wiem na pewno (…), że każdy nosi w sobie dżumę, nikt bowiem, nie, nikt na świecie nie jest od niej wolny. I trzeba czuwać nad sobą nieustannie, żeby w chwili roztargnienia nie tchnąć dżumy w twarz drugiego człowieka i żeby go nie zakazić. Mikrob jest czymś naturalnym. Reszta, zdrowie, nieskazitelność, czystość, jeśli chce pan tak to nazwać, to skutek woli, i to woli, która nie powinna nigdy ustawać. Uczciwy człowiek, który nie zaraża niemal nikogo, to człowiek możliwie najmniej roztargniony. A trzeba woli i napięcia, żeby nie ulec nigdy roztargnieniu!”.

Tarrou uważał również, że „to bardzo meczące być zadżumionym. Ale jeszcze bardziej meczące jest nie chcieć nim być”. W tym właśnie można upatrywać źródeł wspaniałej postawy, jaką zaprezentował podczas epidemii. Nie wierzył w Boga, podobnie jak Rieux, wierzył w człowieka. Zdawał sobie sprawę z tego, że ludzkie życie jest wartością nadrzędną i żaden inny człowiek ani choroba nie miały prawa odbierać go nikomu. Śmierć Tarrou, który zmarł jako jedna z ostatnich ofiar epidemii, była najczystszym przejawem egzystencjalnego absurdu.



  Dowiedz się więcej
Dżuma - streszczenie
Dżuma jako powieść parabola
Albert Camus - notka biograficzna
Dżuma a Dziennik roku zarazy
Dżuma - opracowanie
Dżuma Alberta Camus - bohaterowie, wiadomości wstępne
Józef Grand - charakterystyka
Rambert - charakterystyka
Doktor Rieux - charakterystyka
Tarrou - charakterystyka
Cottard, Ojciec Paneloux - opis postaci
Albert Camus - Dżuma - problematyka
Dżuma Alberta Camus - cytaty
Bibliografia do „Dżumy”
Dżuma - najważniejsze cytaty
Opis rozwoju epidemii w Dżumie
Czy człowiek może być mocniejszy od dżumy?
„Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep, i próbować czynić dobrze” - rozprawka
„(…) bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika” - rozprawka
Interpretacja kazań ojca Paneloux
Postawy ludzkie w „Dżumie”
„Dżuma” jako nakaz etyki heroicznej
Problem ludzkiej odpowiedzialności w „Dżumie”
Problem ludzkiej wolności w „Dżumie”
„Ludzie są raczej dobrzy niż źli” - rozprawka
Motyw Boga i religii w „Dżumie”
Motyw choroby w „Dżumie”
Motyw przemiany wewnętrznej w „Dżumie”
Motyw cierpienia w „Dżumie”
Motyw śmierci w „Dżumie”
Motyw lekarza w „Dżumie”
Motyw zła w „Dżumie”
„Dżuma” jako traktat o człowieku
„Dżuma” jako powieść o buncie
„Dżuma” jako powieść o wojnie
„Dżuma” jako powieść egzystencjalna
„Dżuma” jako traktat moralny
„Dżuma” jako powieść o ludzkiej moralności i solidarności
Heroiczne tworzenie siebie w świecie grozy i absurdu na przykładzie „Dżumy”
„Dżuma” jako powieść-parabola
Pozostali bohaterowie powieści Dżuma
Cottard – charakterystyka postaci
Joseph Grand – charakterystyka postaci
Ojciec Paneloux – charakterystyka postaci
Raymond Rambert – charakterystyka postaci
Jean Tarrou – charakterystyka postaci
Doktor Bernard Rieux – charakterystyka postaci
Moralność w „Dżumie”
Filozofia w „Dżumie”
Narracja w „Dżumie”
Kompozycja „Dżumy”
Czas i miejsce akcji „Dżumy”
Plan wydarzeń Dżumy
Interpretacja motta Dżumy
Interpretacja tytułu Dżuma
Albert Camus – życiorys pisarza
„Dżuma” - streszczenie