2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Wesele

2l.pl / Realizm i fantastyka w „Weselu”

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

W „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego mamy do czynienia z przeplataniem się świata realistycznego z fantastycznym. Czytając pierwszy akt czytelnik może odnieść wrażenie, że utwór będzie lekką komedią obyczajową o mezaliansie inteligenta z chłopką. Takie też były oczekiwania ówczesnych odbiorców, którzy spodziewali się możliwie jak najwierniejszego odwzorowania wesela popularnego poety i dramaturga Lucjana Rydla z Jadwigą Mikołajczykówną, na które zaproszono śmietankę towarzysko-kulturalną Krakowa.

Pierwszy akt nie zawiódł oczekiwań publiczności, choć musieli się nieco nagłowić, by poprawnie odszyfrować tożsamość gości. Jednak za sprawą Racheli, która na wesele zaprosiła gości zza światów, w drugim akcie dzieją się rzeczy, których nikt się nie spodziewał. Realizm wyraźnie ustępuje miejsca fantastyce. Do świata rzeczywistego przenikają zjawy i upiory nadprzyrodzone.


Kolejne wizyty gości zza światów nadają utworowi zupełnie nowych znaczeń. Widzimy ducha, który objawia się swojej dawnej ukochanej wywołując u widza skojarzenia z romantycznymi balladami. Pojawienie się Stańczyka z kolei wzbogaca wartość intelektualną i publicystyczną dramatu. Pojawienie się Rycerze, Hetmana i Upiora przywołują najważniejsze wydarzenia historii Polski, które ukształtowały tożsamość Polaków.

Nieco inaczej rysuje się postać Wernyhory, która objawia się nie jednej postaci, ale całej grupie (widzą go Gospodarz, Jasiek, Kasper). Postać Kozaka różni się od pozostałych gości zza światów tym, że ma konkretne zadanie do wykonania. Wernyhora jest ucieleśnieniem obietnicy odzyskania niepodległości przez Polskę, wymaga jednak wykonania ściśle określonych rozkazów. Przeplatanie się świata realnego i fantastycznego widoczne jest w momencie przekazania przez Wernyhorę złotego rogu i wici, które są jak najbardziej autentyczne. Tak samo z resztą jak złota podkowa, którą gubi jego koń.




W trzecim akcie wydarzenia fantastyczne widzialne są już dla wszystkich gości. Mają one miejsce nie tyle w chacie, co wokół niej. Również ostatnia scena, w której postać nadprzyrodzona jaką jest ożywiony Chochoł hipnotyzuje swoją muzyką wszystkich gości weselnych może być odczytywana jako ingerencja świata fantastycznego na świat realny.



  Dowiedz się więcej
Narodowe mity i ich krytyka w „Weselu”
Realizm i fantastyka w „Weselu”
Polska i Polacy w „Weselu”
Rola didaskaliów w „Weselu” Wyspiańskiego
Poglądy Nosa jako typowego dekadenta i stosunek do niego innych bohaterów
Charakterystyka fantastycznych osób dramatu
Panna Młoda – charakterystyka
Pan Młody – charakterystyka
Gospodarz – charakterystyka
Artyzm „Wesela” Wyspiańskiego
Motyw tańca w „Weselu” Wyspiańskiego
„Wesele” jako dramat fantastyczny
„Wesele” Wyspiańskiego jako dramat neoromantyczny
„Wesele” jako dramat narodowy
Kompozycja „Wesela”
Problematyka narodowowyzwoleńcza „Wesela”
Problematyka „Wesela”
Wygląd wiejskiej chaty na przykładzie „Wesela”
Chocholi taniec w „Weselu” – symbolika
Wymowa „Wesela”
Ludomania na przykładzie „Wesela”
Motyw wsi w „Weselu”
„Wesele” – interpretacja tytułu
Mitologizacja polskiej wsi w „Weselu” Wyspiańskiego
Stosunek i wyobrażenia inteligencji na temat wsi i jej mieszkańców na przykładzie „Wesela”
Jak przeszłość kształtuje relacje między inteligencją i chłopami w "Weselu" Stanisława Wyspiańskiego
Charakterystyka inteligencji w „Weselu”
Charakterystyka chłopów w „Weselu”
Stylizacja językowa w „Weselu”
Symbole w „Weselu”
Wydarzenia historyczne poruszone w „Weselu”
„Wesele” według Andrzeja Wajdy
„Plotka o weselu” Tadeusza Boya-Żeleńskiego
„Wesele” – czas i miejsce akcji
Pierwowzory duchów i zjaw w „Weselu”
Pierwowzory postaci dramatu w „Weselu”
Stanisław Wyspiański – notatka szkolna
Geneza „Wesela”
Bibliografia do „Wesela” Wyspiańskiego
„Wesele” – najważniejsze cytaty
„Wesele” – plan wydarzeń
Wesele - streszczenie