2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Wesele

2l.pl / „Wesele” według Andrzeja Wajdy

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Film „Wesele” w reżyserii Andrzeja Wajdy wszedł na ekrany polskich kin w styczniu 1973 roku i zachwycił widzów głównie swoją stroną wizualną, która do dziś dzień robi ogromne wrażenie na widzach (zwłaszcza w wersji odrestaurowanej cyfrowo). Pomysłem wybitnego reżysera na przełożenie dzieła Wyspiańskiego na język filmu było uczynienie widza jednym z gości. Dlatego też, od samego prologu czujemy się wrzuceni w kolorowy, rozbawiony korowód, niekiedy nawet ogłuszeni muzyką. Wajdzie udało się w niezwykły sposób przenieść dynamikę wesela, o czym najlepiej świadczy najbardziej chyba znana scena, w której kamera wiruje wraz z roześmianymi nowożeńcami.

Na szczególne uznanie zasługuje sposób, w jaki filmowcy ukazali pojawianie się zjaw. I tak na przykład Widmo otoczone jest nieskazitelną bielą, Rycerz błękitem, a Wernyhorze towarzyszą pierwsze promienie słońca. Kolejnym elementem, który zasługuje na podziw widza jest pieczołowitość i dokładność oddania dialogów bohaterów. Zadbał o to głównie Andrzej Kijowski, który był autorem scenariusza.


W rolach głównych wystąpiła ówczesna absolutna czołówka gwiazd polskiego aktorstwa: Daniel Olbrychski jako Pan Młody, Marek Walczewski jak Gospodarz, Wojciech Pszoniak jako Dziennikarz i Stańczyk, Franciszek Pieczka jako Czepiec, Marek Perepeczko jako Jasiek, Olgierd Łukasiewicz jako Widmo, Maja Komorowska jako Rachela, Emilia Krakowska jako Gospodyni. Rolę Panny Młodej Wajda powierzył młodziutkiej i nieznanej wówczas Ewie Ziętek, dla której były to drzwi do wielkiej kariery. Ponadto warto zwrócić uwagę na głos Chochoła, którego użyczył niezapomniany Czesław Niemen. Film przyniósł Andrzejowi Wajdzie główną nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastian w 1973 roku.



  Dowiedz się więcej
Narodowe mity i ich krytyka w „Weselu”
Realizm i fantastyka w „Weselu”
Polska i Polacy w „Weselu”
Rola didaskaliów w „Weselu” Wyspiańskiego
Poglądy Nosa jako typowego dekadenta i stosunek do niego innych bohaterów
Charakterystyka fantastycznych osób dramatu
Panna Młoda – charakterystyka
Pan Młody – charakterystyka
Gospodarz – charakterystyka
Artyzm „Wesela” Wyspiańskiego
Motyw tańca w „Weselu” Wyspiańskiego
„Wesele” jako dramat fantastyczny
„Wesele” Wyspiańskiego jako dramat neoromantyczny
„Wesele” jako dramat narodowy
Kompozycja „Wesela”
Problematyka narodowowyzwoleńcza „Wesela”
Problematyka „Wesela”
Wygląd wiejskiej chaty na przykładzie „Wesela”
Chocholi taniec w „Weselu” – symbolika
Wymowa „Wesela”
Ludomania na przykładzie „Wesela”
Motyw wsi w „Weselu”
„Wesele” – interpretacja tytułu
Mitologizacja polskiej wsi w „Weselu” Wyspiańskiego
Stosunek i wyobrażenia inteligencji na temat wsi i jej mieszkańców na przykładzie „Wesela”
Jak przeszłość kształtuje relacje między inteligencją i chłopami w "Weselu" Stanisława Wyspiańskiego
Charakterystyka inteligencji w „Weselu”
Charakterystyka chłopów w „Weselu”
Stylizacja językowa w „Weselu”
Symbole w „Weselu”
Wydarzenia historyczne poruszone w „Weselu”
„Wesele” według Andrzeja Wajdy
„Plotka o weselu” Tadeusza Boya-Żeleńskiego
„Wesele” – czas i miejsce akcji
Pierwowzory duchów i zjaw w „Weselu”
Pierwowzory postaci dramatu w „Weselu”
Stanisław Wyspiański – notatka szkolna
Geneza „Wesela”
Bibliografia do „Wesela” Wyspiańskiego
„Wesele” – najważniejsze cytaty
„Wesele” – plan wydarzeń
Wesele - streszczenie