2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Gloria victis

2l.pl / Maryś Tarłowski – charakterystyka

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Marian Tarłowski jest nieśmiałym, wątłym fizycznie dwudziestoletnim człowiekiem, zafascynowany harmonijną naturą, w której nie ma wojen i niewoli, w której śmierć jest naturalnym końcem istnienia. Na twarzy był różowy i biały; miał łagodne, nieśmiałe, czyste i błękitne oczy. Wyglądał jak „przebrana dziewczyna czy ledwie dorosłe chłopię!”.

Tarłowski był wykształcony, znał na przykład starożytnych poetów rzymskich. Przyjechał na Polesie z młodszą siostrą, która była bardzo do niego podobna. Oboje byli sierotami. Maryś zgodnie z pozytywistycznymi zasadami zajmował się pracą u podstaw – uczył ludzi wywodzących się z gminu: „Urodził się nie w tych stronach, kędyś daleko, a w te strony przywiał go ów prąd górny, który wówczas całym światem płynął i ludzi wysokich rzucał w ramiona i pod stopy maluczkich”.


Postanowił wziąć udział w działaniach powstańczych. Powstanie styczniowe zmieniło Tarłowskiego, podjął walkę o wolność, uznając wyższość walki nad własnymi przekonaniami i pragnieniami. Podczas walk wykazywał się odwagą i męstwem, o czym świadczy fakt, że uratował życie dowódcy – Traugutta, nie patrząc na własne zdrowie. Sprawnie wykonywał polecenia. Podczas walki spojrzenie miał podobne do lwa lub tygrysa. Przeżywał jednak wewnętrzne rozterki pomiędzy miłością do ojczyzny a miłością do natury. Nie był stworzony do walki i zabijania – „w geniuszu natury i górnych myślach ludzkich rozkochany, do bojów tych stworzony nie był”. Największą przeszkodą jest dla niego świadomość, że w obronie ojczyzny zmuszony jest zabijać.

W przerwach między potyczkami zajmował się obserwacją natury – rzadkich okazów roślin i zwierząt, co czyniło go szczęśliwym. Był milczący i zamknięty w sobie, nie spędzał czasu na rozmowach z innymi. Potrafił jednak zaciekawić innych swoją pasją zbieracza i badacza. Gdy został ranny przeniesiono go do namiotu – szpitala polowego. Wróg jednak zaatakował rannych. Bohater zginął jak męczennik, a jego ciało zostało rozniesione na pikach Rosjan.




Maryś Tarłowski, któremu można nadać miano pozytywistycznego romantyka, wyróżniał się spośród powstańców delikatnością i nieśmiałością. Mimo iż był słabszy fizycznie od innych powstańców, dzielnie walczył z wrogiem, wykazując się męstwem i nieustępliwością. Powstanie wyzwoliło w nim nowe siły. Z tego obrazu wyłania się bohater narodowy – wrażliwy, związany z naturą i oddany ojczyźnie.



  Dowiedz się więcej
„Gloria victis” – bibliografia
„Gloria victis” – najważniejsze cytaty
Wartości w noweli Elizy Orzeszkowej „Gloria victis”
Obraz Rosjan w noweli „Gloria victis”
Przyroda jako narrator noweli Orzeszkowej „Gloria victis”
Obraz powstania styczniowego w noweli „Gloria victis”
Motyw heroicznej śmierci w noweli „Gloria victis”
Motyw mogiły w noweli „Gloria victis”
Motyw patriotyzmu w noweli „Gloria victis”
Aniela Tarłowska – charakterystyka
Jagmin – charakterystyka
Romuald Traugutt – charakterystyka
Maryś Tarłowski – charakterystyka
„Gloria victis” – rola natury
„Gloria victis” – interpretacja tytułu
„Gloria victis” – tło historyczne
Patos, baśniowość i poetyckość w „Glorii victis”
„Gloria victis” – narracja i język
„Gloria victis” – kompozycja
„Gloria victis” – charakterystyka bohaterów
„Gloria victis” na tle prądów literackich epoki
„Gloria victis” – geneza
„Gloria victis” – plan wydarzeń
„Gloria victis” – streszczenie
Biogram Elizy Orzeszkowej