2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Balladyna

2l.pl / Język „Balladyny”

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Juliusz Słowacki uważany jest za poetę po mistrzowsku posługującego się słowem. W jego dramacie „Balladyna” łączą się ze sobą różne style wypowiedzi – niski obok wysokiego, patetyczny obok gwary. Pojawiają się też indywidualizacje stylistyczne przy poszczególnych postaciach. W sztuce sąsiadują ze sobą tragizm, groza i komizm.

Badacze literatury zwracają przede wszystkim uwagę na język ironii romantycznej, jaki występuje w „Balladynie”. W dziele ujawnia się on poprzez programowy dystans autora do swoich bohaterów, wykorzystywanie niepowagi i komizmu do rozbicia iluzji / np. iluzji tragedii /, czasami przybiera postać „ pisania o pisaniu”. Wszystkiemu towarzyszy ustawiczne wychylanie się autora z dzieła i podkreślanie swojej obecności. Powikłania świata przedstawione są poprzez poplątanie wątków i postaci.


Autor dramatu nie ukrywa jego teatralności. Zaprezentowany świat nie dotyczy rzeczywistości lecz innych dzieł literackich / ballady, sielanki, legendy, baśni, opowieści gotyckiej, kronik, dramatów Szekspira /. Stąd bierze się połączenie ciągle zmieniających się konwencji. Jego bohaterowie pochodzą z innych utworów literackich - Grabiec jest renesansowym błaznem, Filon pochodzi z sentymentalnej sielanki, Balladyna wymyśla swój życiorys zgodnie z opowieścią gotycką. Z tego powodu określano często Słowackiego mianem poety aluzji literackiej. Cytaty mają zwykle charakter niejawny, toteż by je rozpoznać czytelnik musi posiadać wiedzę na temat języka i literatury epoki romantyzmu.

Ogólnie można powiedzieć, że Słowacki korzysta z zastanej tradycji językowej i literackiej. Stara się jednocześnie mieć do tego podejście twórcze – korzystając próbuje zerwać z tym, co zastane.
Język ironii romantycznej bliski jest temu, którym posługują się autorzy współcześni. Świadome użycie ironii sytuuje Słowackiego w nowoczesnym nurcie literatury.



  Dowiedz się więcej
„Balladyna” - najważniejsze cytaty
„Balladyna” dramatem namiętności i zbrodni
„Balladyna” jako antybaśń i antydramat
Najważniejsze inscenizacje „Balladyny”
Artyzm „Balladyny”
„Balladyna” jako tragedia o władzy, etyce i ludzkiej naturze
Elementy powieści gotyckiej w „Balladynie”
Motyw sądu w „Balladynie”
Motywy literackie i nawiązania w „Balladynie”
Motyw cierpienia w „Balladynie”
Motyw fantastyki w „Balladynie”
Język „Balladyny”
Ironiczny obraz historii w „Balladynie”
Problematyka władzy w „Balladynie”
„Balladyna” - budowa dramatu
Motyw miłości w „Balladynie”
Balladyna – motyw śmierci
„Balladyna” - komizm i ironia w tragedii
Co łączy Balladynę z Lady Makbet?
Interpretacja zakończenia „Balladyny”
Charakterystyka Balladyny jako postaci dramatu
„Balladyna” - wątek polityczny
Symbolika w „Balladynie”
„Balladyna” - charakterystyka postaci dramatu
Konflikty moralne w „Balladynie”
Elementy baśniowe w „Balladynie”
Motyw władzy w „Balladynie”
Motyw zbrodni w „Balladynie”
Motyw matki w „Balladynie”
Związek „Balladyny” z dramatem szekspirowskim
Charakterystyka postaci fantastycznych w „Balladynie” – Goplana, Skierka i Chochlik
Alina i Balladyna – charakterystyka porównawcza
Świat rzeczywisty i świat fantastyczny w „Balladynie”
„Balladyna” - znaczenie tytułu
„Balladyna” - czas i geneza powstania utworu
Budowa dramatu romantycznego na przykładzie „Balladyny”
Juliusz Słowacki – ogólne uwagi o twórczości
Juliusz Słowacki – notatka szkolna
Czas i miejsce akcji „Balladyny”
„Balladyna” - plan wydarzeń
Balladyna – postacie dramatu
Balladyna – streszczenie