2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Dziady

2l.pl / „Wielka Improwizacja” – interpretacja

Autor: Jakub Ciczkowski     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

„Wielka Improwizacja” to potoczne określenie monologu Konrada, bohatera III części dramatu Adama Mickiewicza „Dziady”.

Zajmujący całą II scenę dzieła fragment jest wyrazem samotności jednostki przekonanej o swoim poetyckim geniuszu. Bohater kieruje swoje słowa do Boga oraz natury. Odzywa się po długim milczeniu, ubolewając nad brakiem zainteresowania ze strony ludzi, którzy nie potrafią trafnie odczytać jego twórczości, nie próbują nawet odszukać w niej „wszystkich promieni”.


Zdaniem Konrada poeta niepotrzebnie poświęca się dla ludzi, trud włożony w tworzenie poezji nigdy nie zostanie doceniony, nikt nie zwróci mu oddanych w procesie tworzenia emocji. Teraz, w Wielkiej Improwizacji, dokonuje rzeczy niemożliwej dla przeciętnego śmiertelnika – staje się autorem niezwykłej pieśni tworzenia. Dzieło to składa się z jego dzieci, czyli intymnych rozważań, osobistych myśli.

Z monologu przebija przekonanie o swojej wyższości nad innych artystami. Nawet najwybitniejsi poeci czy filozofowie nie są w stanie mu dorównać. Odczuwa niezwyciężoną moc, tej nocy, będącej najważniejszą nocą w jego życiu, jego siła osiągnie swój największy punkt.




Ramiona Konrada przypominają skrzydła - lewym otacza przeszłość, zaś prawym przyszłość narodu, który kocha ponad życie. Kierując się jego dobrem, pragnie zawładnąć losem wszystkich ludzi, chce być niczym Bóg. Będzie władcą srogim, jeśli ludzie nie będą chcieli wykonywać jego poleceń, będą cierpieć.

Konrad obiecuje Bogu, że jeśli pozwoli mu kierować ludzkimi duszami, wówczas stworzy na podobieństwo pieśni cały naród: „Daj mi rząd dusz!”. Jego dzieło będzie większe niż boskie, ponieważ będzie to pieśń szczęśliwa.




Po wyliczeniu długiej listy żądań Konrad milknie. Nie wytrzymuje jednak długo – po krótkim czasie okazuje swoje wzburzenie brakiem reakcji ze strony Stwórcy. W końcu bohater bluźni – nazywa kłamcami ludzi, którzy nazywali Boga miłością, ponieważ tak naprawdę jest on jedynie mądrością.

Po kolejnym milczeniu Konrad zadaje wiele pytań retorycznych o życie i uczucia. Oczywiście sam na nie odpowiada. Nagle rozzłoszczony bohater wyzywa Boga na pojedynek, chce walki na serca. On otworzył przed nim duszę, a Bóg podziękował mu za to milczeniem. Nie oddał poecie należnego szacunku.

W tym momencie padają najbardziej znane słowa III części „Dziadów”, bohater nazywa siebie:
„Milijon, bo za miliony kocha i cierpi katusze”.

Jako wrażliwa i nieprzeciętna jednostka Konrad odczuwa cierpienia całego narodu. Gdy zastanawia się, kim tak naprawdę jest Wszechmogący, na usta cisną mu się smutne i gorzkie odpowiedzi.

Bóg mimo wszystko milczy. Konrad chce go zniszczyć siłą uczucia, wzywa Stwórcę, aby do niego przemówił ostrzegając, że w przeciwnym razie nazwie go tak, że jego głos będzie przekazywany z pokolenia na pokolenie. Gdy już zamierza krzyknąć, że „Bóg nie jest ojcem świata, ale…” jego zdanie kończy diabeł słowami: „carem”. Konrad pada zemdlony.

Wielka Improwizacja to symboliczna rozmowa człowieka z Bogiem na temat miejsca jednostki we wszechświecie, roli poezji i artysty, relacjach ze Stwórcą i naturą.



  Dowiedz się więcej
Dziady cz. II - streszczenie
Geneza II cz. Dziadów
Wątki sakralne i ludyczne w II części Dziadów
Trzy rodzaje duchów w II części Dziadów
Związki II części Dziadów z dramatem antycznym
Funkcja obrzędu dziadów w II części Dziadów
Dziady cz. IV - streszczenie
Trzy godziny: rozpaczy, miłości i przestrogi w IV części Dziadów
Znaczenie monologu Pustelnika – Gustawa w IV części Dziadów
Portret tragicznego kochanka romantycznego w IV części Dziadów
IV część Dziadów jako wielkie romantyczne studium miłości
„Dziady” – bibliografia
„Kobieto! Puchu marny! Ty wietrzna istoto” – motyw kobiety w IV cz. „Dziadów”
Konflikt uczucia i rozumu w IV cz. „Dziadów”
Miłość jako cierpienie – „Dziady” cz. IV
Istota miłości romantycznej na przykładzie IV cz. „Dziadów”
„Dziady” cz. IV jako dramat romantyczny
Gustaw z IV cz. „Dziadów” jako bohater werteryczny
Pustelnik/Gustaw – charakterystyka postaci
„Dziady” cz. IV – najważniejsze cytaty
„Dziady” cz. IV – plan wydarzeń
„Dziady” cz. IV – streszczenie
„Dziady. Część III” - cytaty
Historyczne pierwowzory postaci w III cz. „Dziadów”
Tło historyczne III cz. „Dziadów”
Związek III cz. „Dziadów” z powstaniem listopadowym
Konrad a ojczyzna w III cz. „Dziadów”
Konrad z III cz. Dziadów – charakterystyka
Motyw buntu w III cz. „Dziadów”
Motyw patriotyzmu w III cz. „Dziadów”
Realizm i fantastyka w III cz. „Dziadów”
Charakterystyka Nowosilcowa
Znaczenie „Ustępu” w III cz. „Dziadów”
Motyw despotyzmu i tyranii w III cz. „Dziadów”
Motyw Rosjan w III cz. „Dziadów”
Represje wobec młodych Polaków w III cz. „Dziadów”
Młodzież w III cz. „Dziadów”
Jak rozumiesz słowa Wysockiego: „Nasz naród jak lawa/Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa/Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi/Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi...”.
Ocena polskiego społeczeństwa w III cz. „Dziadów”
„Polska Chrystusem narodów” – wyjaśnij koncepcję Mickiewicza
Wpływ III cz. „Dziadów” na kształtowanie się postawy patriotycznej
Martyrologia narodu polskiego w III cz. „Dziadów”
Mesjanizm narodowy w III cz. „Dziadów”
„Dziady” cz. III jako arcydramat polski
„Dziady” cz. III jako dramat narodowo-rewolucyjny
Zadania poezji według „Wielkiej Improwizacji”
„Wielka Improwizacja” – interpretacja
Rollisonowa jak przykład matki cierpiącej
Widzenie Senatora - interpretacja
Widzenie Ewy – interpretacja
Widzenie księdza Piotra – interpretacja
„Mała improwizacja” – interpretacja
Scena więzienna – opis
Salon warszawski – opis
Bal u Senatora – opis
Czas i miejsce akcji III cz. „Dziadów”
Struktura III cz. „Dziadów”
Dziady cz. III – plan wydarzeń
„Dziady cz. III” – streszczenie
„Dziady” cz. II jako dramat społeczny
Obrzęd Dziadów i jego rola w dramacie
„Dziady” cz. II – przesłanie moralne
Duchy w „Dziadach” cz. II – znaczenie
„Dziady” – geneza
Ludowość w „Dziadach cz. II”
„Dziady” cz. II – najważniejsze cytaty
Czas i miejsce akcji w „Dziadach” cz. II
„Dziady” cz. II – plan wydarzeń
„Dziady” cz. II - streszczenie