Jesteś w: Nie-Boska komedia

Nie-Boska komedia - bohaterowie

Autor: Karolina Marlęga     Serwis chroniony prawem autorskim


Hrabia Henryk – charakterystyka


Hrabia Henryk jest głównym bohaterem dramatu Zygmunta Krasińskiego „Nie-Boska komedia”. Należy on do arystokracji. Oprócz tego jest poetą głęboko przekonanym o swojej niezwykłej indywidualności i zapatrzonym w siebie. Ta cecha decyduje o sposobie jego funkcjonowania.

Poznajemy go w momencie, gdy bierze ślub z Marią. Ma być to początek jego szczęśliwego życia rodzinnego. W utworze jest wówczas nazywany Mężem. Jednak już pierwszej nocy po ślubie pozostawia żonę, by podążać za romantyczną zjawą Dziewicy, która wciąga go w poetycki świat złudzeń / Sława, Eden /. Żona przekonuje się, że Mąż gotów jest porzucić ją dla poezji.


Hrabia Henryk jest ofiarą romantycznych wyobrażeń o roli poety jako wieszcza, którego Bóg obdarzając talentem wybrał spośród innych śmiertelników. Z tego powodu rodzinne życie u boku normalnej kobiety wydaje mu się zbyt zwyczajne. Nie dostrzega, że zjawa Dziewicy jest trupem kobiety. Na skutek tych wyobrażeń unieszczęśliwia żonę i syna – nie jest przy nich nawet w dniu chrztu dziecka. W efekcie ponosi klęskę jako ojciec i mąż – jego żona umiera w szpitalu dla obłąkanych a syn traci wzrok i pogrąża się w poetyckich złudzeniach.

Hrabia Henryk jako arystokrata staje na czele tego obozu, by walczyć z szerzącą się rewolucją. Jest on człowiekiem dumnym, o konserwatywnych poglądach. W przemiany rewolucyjne nie wierzy. Ideologię rewolucji traktuje jako utopijne mrzonki. Widzi w niej jedynie krwawy odwet ludu za doznane krzywdy i sposób na odwrócenie ról społecznych. Jest przekonany, że przywódcy rewolucji przekształcą się w nową arystokrację.



Główny bohater dramatu Krasińskiego staje w obronie starych wartości. Gardzi motłochem, który rozpętał rewolucję. Nie znajduje jednak odpowiedniego wsparcia w swoim środowisku. Arystokraci są zastraszeni, chcą układów z rewolucjonistami i myślą jedynie o ocaleniu swojego życia - ustępują wobec determinacji rewolucjonistów.

Hrabia Henryk walczy do końca. Dopiero w obliczu całkowitej klęski rzuca się z murów i popełnia samobójstwo. Sława, za którą podążał również okazała się złudną marą. Hrabia ginie przeklinając romantyczną poezję i siebie. Dowódca rewolucjonistów, Pankracy wyraża swój podziw dla jego wierności wobec własnych ideałów.

Leonard – charakterystyka


Leonard jest rewolucjonistą. Jest to młody mężczyzna współdziałający z Pankracym. Nazywa siebie kapłanem nowej religii i nowego Boga. Wszędzie towarzyszy Pankracemu. Ma radykalne poglądy. Jest przeciwny wszelkim układom z arystokracją. Podziwia Pankracego i jest mu posłuszny ale ma usposobienie fanatyka. Pankracy musi hamować jego zapędy.

Leonard zarzuca Pankracemu opieszałość i niekonsekwencję w działaniu co opóźnia zwycięstwo rewolucji. Cechuje go porywczość, zapalczywość i skłonność do gniewu. Mimo tego podporządkowuje się wodzowi. W trywialny sposób uprawia rewolucyjną propagandę - dużo mówiąc o wolności. Bierze udział w dziwacznych rytuałach i obrzędach, które przypominają sabaty czarownic. Wolnością usprawiedliwia panujące w obozie pijaństwo i rozpasanie erotyczne.



Leonard nie wierzy w Boga, wzywa do burzenia świątyń, bluźni. Jest samozwańczym kapłanem nowej religii. Dla realizacji idei rewolucji gotów jest ponieść śmierć. W stosunku do arystokratów jest bezlitosny – bierze udział w osądzaniu ich.

Załamuje się dopiero w obliczu śmierci Pankracego. Początkowo wizję Chrystusa - Mściciela bierze za majaki zmęczonego umysłu. Bezskutecznie próbuje zasłonić oczy Pankracemu. Świadomość, że jego wódz umiera wreszcie budzi w Leonardzie ludzkie uczucia. Pierwszy raz czuje strach i niepewność.

Pankracy – charakterystyka


Pankracy jest przywódcą obozu rewolucjonistów. Jest to człowiek ambitny, pewny swoich poglądów. Hrabia Henryk widzi w nim przyszłego arystokratę. Pankracy walczy z nim na argumenty. Ma własną wizję przyszłości, jak powinna zaistnieć po zwycięstwie rewolucji. Demonstruje swoją siłę i stanowczość ale w głębi duszy przeżywa rozterki. Ma świadomość, że po zwycięstwie rewolucji ktoś będzie musiał stanąć na straży nowego ładu.



Pankracy jest dobrym przywódcą lecz działa z pobudek egoistycznych. Rewolucja jest dla niego szansą na realizację własnych aspiracji. Tłumem, którym kieruje pogardza. Swoich sprzymierzeńców wykorzystuje dla własnych celów. Hrabiego Henryka próbuje przekonać do swojej ideologii i skłonić go do zaniechania walki. Głęboko wierzy we własne racje. Jest człowiekiem inteligentnym, który umie je przedstawić.

Największą wadą Pankracego jest pycha. Ma on poczucie własnej wyższości. Jest przekonany, że losy świata są w rękach ludzi, którzy mogą decydować o przebiegu historii. Że jest inaczej, świadczy o tym końcowa scena – Pankracy ginie przeszyty wzrokiem Chrystusa, którego wizję spostrzega na niebie.

Maria – charakterystyka


Maria jest piękną, młodą dziewczyną, która poślubiła hrabiego Henryka. Jej miłość do niego jest nieodwzajemniona. Hrabiemu Henrykowi rodzinne życie wydaje się zbyt trywialne w porównaniu ze światem jego fantazji.. Maria nie może pojąć dlaczego uczucia Męża wobec niej stały się chłodne? Szybko odkrywa, że hrabia Henryk żyje w świecie poetyckich złudzeń. Ona też widzi zjawę Dziewicy ale według niej jest to piekielna zjawa trupa kobiety.

Maria bardzo przeżywa fakt, że Mąż nie pojawia się na chrzcie ich syna, Orcia. Po ceremonii pada zemdlona. Wcześniej błaga Boga, by jej syn został poetą i tym zasłużył sobie na miłość swojego ojca. Jej rozpacz przekształca się w obłęd. Niespełnienie się w życiu rodzinnym niszczy jej zdrowie. Umieszczona zostaje w domu obłąkanych. Ma tam wizję świata, w którym Bóg oszalał a ofiara Chrystusa stała się zbyteczna. Wyobraża też sobie, że jest poetką. Uważa, że tylko dzięki poezji może odzyskać miłość męża. Umiera w domu obłąkanych, gdy hrabia Henryk odwiedza ją. Nawet w chwili śmierci daje wyraz swojej miłości do niego: „Dobrze mi, bo umieram przy tobie”.

Orcio – charakterystyka postaci


Orcio jest synem hrabiego Henryka i Marii .Jego matka swoją modlitwą sprawiła, że syn obdarzony został przez Boga darem poezji – chciała by ojciec pokochał go z tego powodu. Jest to dziecko, które nie zaznało szczęścia. Straciło wcześnie matkę a hrabia też nie poświęcał mu zbyt wiele uwagi goniąc za sławą i pogrążając się w poezji.

Orcio jest wątły, smutny, zamyślony. Widuje czasami ducha matki, z którym rozmawia. Nie ma w nim dziecięcej beztroski – jest dojrzały ponad swój wiek. Na dodatek zaczyna nękać go choroba, która powoduje utratę wzroku. Od tego momentu staje się natchnionym poetą. Przewiduje swoją bliską śmierć. Jego poetyckość jest szczera – niekiedy przekształca się w prorocze wizje. Stan Orcia budzi niepokój ojca i innych dorosłych, którzy mogą go obserwować. Orcio stara się ratować ojca przed potępieniem. Ginie przy nim od zabłąkanej kuli.



  Dowiedz się więcej