Hamlet - streszczenie - 2l.pl
2l.pl Lektury Motywy literackie
Jesteś w: 2l.pl -> Hamlet

2l.pl / Hamlet - streszczenie

Autor: Redakcja 2l.pl     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim

Akt pierwszy –
Scena I – do pełniącego wartę przed zamkiem Francisca dołączają Horacy, Marcellus oraz Bernardo. Wszyscy wspominają wizytę ducha duńskiego króla, który niedawno zmarł. Kilka minut później sytuacja się powtarza i dołącza do nich duch. Mimo prób zatrzymania zjawy duch szybko znika, a wartownicy zastanawiają się, co ta dziwna wizyta mogła znaczyć. Horacy stara się wyjaśnić towarzyszom, iż król niedawno pobił norweskiego władcę Fortynbrasa, którego syn – również nazywający się Fortynbras – zebrał wojska gotowy najechać na Danię.


Horacy wieszczy także, iż dziwna wizyta ducha może być zwiastunem złych wydarzeń. Duch pojawia się po raz kolejny, ale z nastaniem świtu znika, zaś wartownicy postanawiają o wszystkim powiadomić młodego księcia.

Scena II – Nowy król stwierdza, iż śmierć brata nie może wpływać negatywnie na działalność państwa, bowiem na to czeka tylko Fortynbras. Postanawia wysłać poselstwo do Norwegii, by prosić o powstrzymanie działań Fortynbrasa.

Gertruda namawia Hamleta, by ten przestał rozpamiętywać śmierć ojca, bowiem jego smutek i przygnębienie i tak nic nie zmienią. Gertrudę popiera Klaudiusz, który stara się wpłynąć na Hamleta i jego samopoczucie. Stara się tłumaczyć, iż śmierci nie należy się sprzeciwiać, bowiem jest zgodna z wolą nieba. Stryj i matka namawiają Hamleta, by zrezygnował z dalszych studiów w Wittenberdze i pozostał przy ich boku. Książe na propozycję przystaje, ale ma żal do matki, że tak szybko porzuciła żałobę po ojcu i za męża wzięła jego brata.

Hamlet spotyka się z wartownikami oraz z Horacym, swoim przyjacielem. Opowiadają mu oni o widzeniu ducha, który kilka razy pojawił się już na tarasie. Hamlet postanawia następnym razem udać się wraz z nimi na wartę.

Scena III – Laertes, brat Ofelii, radzi jej, by nie zaangażowała się zbyt mocno w uczucie do Hamleta, bowiem jako książę i następca tronu musi mieć on na pierwszym miejscu dobro kraju, a nie własne uczucia. Do pokoju wchodzi Poloniusz, który daje Laertesowi rady na podróż do Francji. Jednocześnie Ofelia wyznaje ojcu, iż Hamlet wyznał jej swoje uczucia wobec niej. Ojciec zaś radzi córce ostrożność w lokowaniu uczuć.

Scena IV – W nocy, w towarzystwie wartowników, na taras wychodzi Hamlet czekając na ducha ojca. W tle słychać odgłosy weselnego przyjęcia matki i stryja. Wtem zjawia się duch, karząc Hamletowi pójść za nim, co tamten czyni.

Scena V – Duch przedstawia się Hamletowi jako zmarły ojciec. Wyjaśnia, iż podawana publicznie do wiadomości informacja o jego śmierci spowodowanej ukąszeniem węża nie jest prawdziwa. Wyznaje, że został podstępnie zamordowany przez własnego brata, podczas snu w ogrodzie, przez wlanie do ucha trucizny. Duch prosi syna o pomszczenie jego śmierci i znika, zaś Hamlet przyrzeka tak właśnie uczynić.

Hamlet prosi swych towarzyszy, by tę wizytę pozostawili w tajemnicy, nie zdradza również detali swej rozmowy ze zjawą. Wyjaśnia również strażnikom, iż w najbliższym czasie może się zachowywać dziwnie, ale niech nie zwracają na to uwagi i niech nie opowiadają nikomu o swoich domysłach.

Akt drugi –
Scena I – Poloniusz prosi swojego sługę o przekazanie listu i pieniędzy swemu synowi, Laertesowi. Wkrótce zjawia się Ofelia, zaniepokojona dziwnym zachowaniem Hamleta. Odwiedził on ją niedawno, niechlujnie ubrany, małomówny. Ojciec tłumaczy córce dziwne zachowanie księcia odrzuceniem przez nią jego zalotów (Ofelia bowiem za namową ojca nie przyjmowała listów od Hamleta). Poloniusz postanawia o tym powiadomić Klaudiusza.

Scena II – Matka oraz stryj są zaniepokojeni dziwnym zachowaniem Hamleta, proszą więc Rozenkranca i Gildensterna o wybadanie przyczyn jego dziwnego zachowania. Przystają oni na propozycję królewskiej pary i udają się do komnat Hamleta.

Do Klaudiusza i Gertrudy przybywa Poloniusz, który donosi, iż norweski władca zabronił Fortynbrasowi gromadzenia wojsk wokół Danii, wspomina także o swoich podejrzeniach co do źródła obłędu księcia. Wspomina o odrzuconej miłości, a na dowód swej tezy przedstawia jeden z listów. Poloniusz postanawia z bliska przyjrzeć się spotkaniu córki z Hamletem, by sprawdzić swoje przypuszczenia.

Poloniusz spotyka Hamleta, ten jednak zdaje się go nie poznawać. Wypowiada zdania pozbawione sensu, więc Poloniusz odchodzi, zaś do Hamleta dołączają Rozenkranc i Glidenstern. Wyznają, iż przybywają na wyraźną prośbę królewskiej pary. To od nich Hamlet dowiaduje się o przybyciu na dwór aktorskiej trupy.

Hamlet spotyka aktorów i prosi ich o zadeklamowanie fragmentu Eneidy, zaś Poloniuszowi nakazuje godnie ich przyjąć w pałacu. Następnie w rozmowie z jednym z aktorów prosi go, by na jutrzejszym przedstawieniu wystawili Zabójstwo Gonzagi dodając do niego fragment autorstwa Hamleta. Potem książę wychodzi.

W monologu Hamlet stwierdza, iż nie jest w stanie wystąpić w sposób jawny przeciw mordercy ojca, czyli stryjowi. Postanawia więc do wystawianej sztuki dodać scenę, w której aktorzy przedstawią morderstwo króla. Hamlet postanawia tymczasem obserwować zachowanie Klaudiusza.

Akt trzeci –
Scena I – Rozenkranc i Gildenstern wyznają Klaudiuszowi, iż sam Hamlet uważa się za odrobinę rozstrojonego nerwowo. Nie zdradził jednak powodu takiego dziwnego zachowania. W imieniu księcia zapraszają również królewską parę na przedstawienie wystawiane przez nowa aktorska trupę, która zawitała na zamku.

Król i Poloniusz chcą zaobserwować zachowanie Hamleta podczas spotkania z Ofelią. Hamlet rozmawia z nią ostrym tonem, wyznaje iż nigdy jej nie kochał. Szydzi z kobiet i ich charakteru, są one dla niego fałszywe, podstępne, niegodne zaufania. Ofelii radzi wstąpić do klasztoru. Po tej rozmowie odchodzi.

Z ukrycia wychodzą król z Poloniuszem. Pierwszy domyśla się, iż przyczyną obłędu bratanka nie jest nieszczęśliwa miłość, ale odkrycie prawdy o śmierci ojca. Postanawia więc wysłać go do Anglii, by cała sprawa przycichła.

Scena II – Hamlet rozmawia z aktorami dając im wskazówki, jak mają odegrać poszczególne sceny. Książę wyjawia Horacemu, iż dodał scenę bardzo podobną do wydarzenia śmierci jego ojca oraz że podczas niej ma zamiar uważnie obserwować zachowanie stryja.

Po przybyciu gości na przedstawienie Hamlet ponownie zakłada maskę człowieka obłąkanego i siada obok Ofelii. Jedna ze scen sztuki przedstawia śpiącego króla, któremu ktoś wlewa truciznę do ucha, po czym zaleca się do jego żony. Ta, początkowo pogrążona w żałobie, szybko godzi się na zaloty. Zdenerwowany Klaudiusz, a za nim reszta widzów, opuszcza przedstawienie. Pozostają tylko Hamlet oraz Horacy.
Matka wzywa księcia na rozmowę. Hamlet chce jej wytknąć, iż zbyt szybko poślubiła stryja, postanawia sobie jednak, iż w tej rozmowie będzie delikatny, zgodnie z życzeniem ducha.

Scena III – Klaudiusz zaczyna się coraz bardziej obawiać Hamleta i jego dziwnych zachowań. Zleca więc Rozenkrancowi i Gildensternowi, by towarzyszyli Hamletowi w podróży do Anglii. Uznają, iż szaleństwo Hamleta mogłoby być zagrożeniem dla całego kraju.
Poloniusz postanawia ukryć się w komnacie Gertrudy, podsłuchać jej rozmowę z synem, a następnie powtórzyć wszystko Klaudiuszowi.

Król przyznaje się do popełnienia zbrodni, jednak nie wyraża skruchy. Wie, iż odkrycie przez poddanych jego czynu równałoby się ze stratą korony, władzy, żony. Wtem wchodzi Hamlet, który najprawdopodobniej słyszał wyznanie stryja. Widzi Klaudiusza modlącego się i to go powstrzymuje przed zamordowaniem stryja.

Scena IV – Gertruda obiecuje Poloniuszowi, iż porozmawia z Hamletem i go upomni. Ten chowa się, gdyż do komnaty wchodzi książę. Zachowuje się on agresywnie, a królowa zaczyna się go bać i woła o pomoc. Wtem Hamlet zauważa człowieka ukrytego za zasłoną i zabija go myśląc, że to król. Widząc, iż zabił Poloniusza zaczyna atakować matkę. Zarzuca jej, iż niezbyt mocno kochała jego ojca, skoro tak szybko zdecydowała się na powtórny ślub i to z mordercą swojego męża. Hamletowi ukazuje się duch ojca, matka go jednak nie widzi. Widząc, jak Hamlet z nim rozmawia odnosi ona wrażenie, iż jest on obłąkany. Po odejściu ducha książę błaga matkę, by porzuciła stryja i znowu zaczęła wieść cnotliwe życie. Wychodząc prosi matkę, by ich rozmowa została między nimi.

Akt czwarty –
Scena I – Gertruda mówi Klaudiuszowi, iż Hamlet, w przypływie obłędu, zabił Poloniusza. Król decyduje się natychmiast wysłać księcia do Anglii, a sam fakt morderstwa ukryć.

Scena II – Gildenstern i Rozenkranc pytają Hamleta za namową króla, gdzie ukrył zwłoki Poloniusza, on jednak nie chce im zdradzić tego miejsca. Zarzuca im, iż nie są wobec niego lojalni, są przekupni i nie stoją po stronie prawdy. Ostrzega ich przed zmiennością decyzji króla, po czym idzie do niego wraz z nimi.

Scena III – Dwaj dworzanie przyznają się przed Klaudiuszem, że nie dowiedzieli się o miejscu ukrycia zwłok Poloniusza. Hamlet wyznaje, iż pozostawił je na schodach, które wiodą ku galerii. Klaudiusz mówi Hamletowi, że dla jego bezpieczeństwa powinien natychmiast odpłynąć do Anglii, co uczyni jeszcze tego samego dnia. Hamlet przystaje na propozycję.

Po wyjściu gości z komnaty króla mówi on sam do siebie, iż w liście poprosi króla Anglii, by potajemnie zamordował bratanka.

Scena IV – Hamlet, idąc na statek, którym miał popłynąć do Anglii, spotyka młodego Fortynbrasa, wyruszającego na wojnę z Polską. W rozmowie książę mówi mu, iż dla niego takiej wojny nie mają sensu. Obiecuje ponadto sobie, iż pomści śmierć ojca.

Scena V – Ofelia, która po śmierci ojca postradała zmysły, chce się widzieć z królewską parą. Stojąc przed nimi śpiewa dziwne piosenki i mówi zdania pozbawione sensu. Klaudiuszowi jest żal Ofelii, zleca więc Horacemu opiekę nad nią. Jednocześnie król wyjaśnia Gertrudzie, iż lud zaczyna „gadać” o śmierci Poloniusza i szybkim pogrzebie, co niepokoi króla. Wtem wchodzi jeden ze sług oznajmiając, iż lud okrzyknął swoim królem syna Poloniusza, Laertesa.

Wkrótce do komnat wchodzi uzbrojony Laertes, który żąda wyjaśnienia śmierci ojca – podejrzewa bowiem o to morderstwo Klaudiusza. Widzi Ofelię, swoją siostrę, która nuci dziwne piosenki i żegna się z zebranymi dając im kwiatki. Klaudiusz chcąc załagodzić gniew Laertesa każe mu wybrać jednego z grona przyjaciół, który by zadecydował, czy król jest rzeczywiście winien tej zbrodni.

Scena VI – Horacy otrzymuje od Hamleta list. Wyjaśnia mu w nim, iż w drodze do Anglii doszło do bitwy między jego okrętem a piratami. W trakcie zamieszania książę przedostał się na drugi statek i wraca do Danii. Prosi Horacego o wyjście mu naprzeciw.

Scena VII – Król wyjawia Laeresowi, iż zabójcą jego ojca jest Hamlet, który chce go również zabić. Jednocześnie tłumaczy, że pomimo tego chciał, nie mógł pomścić śmierci Poloniusza i zabić Hamleta ze względu na jego matkę, a swoją żonę.

Służący wnosi list od księcia, w którym pisze on, iż wraca do Danii i chce się widzieć z królem. Klaudiusz i Laertes chcą podstępnie zabić księcia. Król optuje za pojedynkiem młodych ludzi, w którym księcia miałby ugodzić zatruty miecz. Gdyby fortel zawiódł, Hamlet i tak umrze otruty winem.

Wchodzi królowa donosząc, iż Ofelia wpadła do rzeki i utonęła.

Akt piąty –
Scena I – Na cmentarzy trwa kopanie grobu dla Ofelii, robotnicy zastanawiają się, czy samobójczyni może być pochowana po chrześcijańsku. Jeden stwierdza, iż musiała ona być córką kogoś ważnego, więc uznano jej śmierć za naturalną.

Nadchodzą Hamlet z Horacym. Książę dochodzi do wniosku, iż życie ludzkie jest bardzo ulotne. Pyta grabarza, dla kogo przygotowuje ten grób. Tan, nie poznając księcia, wyraża opinię panującą wśród ogółu, jakoby Hamlet postradał zmysły na skutek śmierci ojca. Wśród znajdujących się wokoło czaszek, według grabarza, jest i czaszka dawnego królewskiego błazna - Yoryka. Hamlet znał Yoryka, więc informacja ta go dotknęła.

Wtem pojawia się orszak żałobników, z królem i Laetresem. Hamlet i Horacy przyglądają się uroczystości z ukrycia i dochodzą do wniosku, iż musi to być pogrzeb Ofelii. Hamlet podchodzi do Laertesa i mówi mu, iż nie wierzy w szczerość jego łez, po czym miedzy młodymi ludźmi wywiązuje się bójka. Następnie Hamlet stwierdza, iż kochał Ofelię bardziej niż jej brat.

Scena II – Hamlet wyjaśnia swojemu przyjacielowi, Horacemu, czemu powrócił wcześniej do Danii. W listach, które znalazł przy Rozenkrancu i Gildensternie, a które zostały napisane przez jego stryja, znalazła się prośba o zamordowanie go zaraz po przybyciu do Anglii. Hamlet więc napisał nowy list i podłożył go w miejsce starego. Znalazł się w nim rozkaz zamordowania dwóch dworzan.

Ozyryk oznajmia Hamletowi, iż król założył się o to, czy Hamlet zdoła pokonać w pojedynku Laertesa. Hamlet przystaje na zakład, choć czuje niepokój. Horacy natomiast radzi, by książę zrezygnował z walki, bo nie przyniesie ona nic dobrego.

Po wejściu królewskiej pary, Laertesa i orszaku, książę przeprasza brata Ofelii za swoje zachowanie na jej pogrzebie. Rozpoczyna się pojedynek. Hamlet zyskuje niewielką przewagę, więc król podaje mu puchar z winem. Ten jednak nie wypija i kontynuuje pojedynek, zaś zatrute wino wypija królowa, matka Hamleta. Wtem Laertes rani Hamleta, lecz w pojedynku nieświadomie zamieniają się bronią i Hamlet zatrutym mieczem rani Laertesa.

Królowa umiera mówiąc, że jest to wina zatrutego trunku. Laetres mówi Hamletowi, iż autorem podstępnego planu był Klaudiusz. Mówi mu również, iż obaj wkrótce umrą, bowiem sztylet był zatruty. Hamlet zabija Klaudiusza, a obaj młodzieńcy przebaczają sobie. Umiera Laertes. Horacy również chce umrzeć, lecz Hamlet prosi go, by został przy życiu i wyjawił całą prawdę o tym zdarzeniu. Hamlet umiera.
Wchodzi poseł od króla angielskiego mówiący, iż zgodnie z życzeniem Rozenkranci i Gildenstern zostali zabici. Wchodzi także książę Fortynbras. Horacy obiecuje im, iż wyjaśni prawdę o morderstwie Hamleta i jego rodziny. Fortynbras nakazuje swoim żołnierzom pochować Hamleta jako bohatera.



  Dowiedz się więcej
Hamlet - streszczenie
Hamlet Szekspira - geneza
Hamlet - plan wydarzeń
William Szekspir Hamlet - konstrukcja dramatu
Hamlet jako dramat o władzy, władcy i państwie
Portret makiawelicznego władcy w dramacie Hamlet – postać Klaudiusza
Hamlet – bohater tragiczny
Zbrodnia w Hamlecie i jej konsekwencje
Literackie nawiązania do tradycji szekspirowskiego dramatu Hamlet - Zbigniewa Herberta Tren Fortynbrasa
William Szekspir - biografia
Hamlet - cytaty
Hamlet na szklanym ekranie
Cechy dramatu szekspirowskiego – porównanie z dramatem antycznym
Hamletyzm