Jesteś w: Bracia Lwie Serce

Bracia Lwie Serce

Autor: Karolina Marlęga     Serwis chroniony prawem autorskim


„Bracia Lwie Serce” - geneza



Utwór Astrid Lindgren „Bracia Lwie Serce” ukazał się drukiem w roku 1973. Już od samego początku wywołał spore emocje. Z jednej strony był rozchwytywany przez dzieci, dla których autorka stworzyła tą powieść, z drugiej jednak strony rodzice byli oburzeni tematem książki, którym według nich była śmierć. Temat śmierci dzieci była pomijana w książkach, gdyż jest to problem bardzo trudny w odczuciu dorosłych.



Autorka odpierała zarzuty niekonwencjonalnego podejścia do zagadnienia śmierci. Śmierć jest jednym z głównych tematów. To śmierć zainspirowała Astrid Lindgren do napisania książki. Jak wspominała autorka, do napisania książki zainspirowała ją wizyta na cmentarzu w Vimmerby, gdzie zauważyła nagrobek z napisem „Tu leżą młodzi bracia Fahlen, zmarli w 1860”. Jednak to nie o śmierci jest ten utwór. Głównym motywem, który przewija się na kartach książki jest braterska miłość. Utwór jest piękną epicką opowieścią o męstwie, bohaterstwie, umiłowaniu wolności i poświęceniu się w imię wyższych wartości. Miłość, pokazana na kartach utworu jest tak wielka, że nic nie jest jej zniszczyć, nawet śmierć.





Język użyty przez Astrid Lindgren jest doskonały. Czytelnik z zapartym tchem śledzi losy bohaterów utworu, spogląda jak walczą o wolność Doliny Dzikich Róż. Autorka doskonale potrafiła przedstawić w książce trudny temat jakim jest niewątpliwie śmierć dziecka, czy śmierć osoby najbliższej. Jednak nie sposób mieć dziwnego przeświadczenia, że szwedzka pisarka, na kartach swojego utworu pokazała również elementy ze strasznej naszej historii. Mroczni rycerze Tengila, mur otaczający krainę, przez który chłopcy chcą się dostać do Doliny Dzikich Róż, to wszystko może przypominać echa Holokaustu.




„Bracia Lwie Serce” to wspaniały, epicki utwór, który pokazuje to, że najbardziej się boimy o osoby, które kochamy i dzięki tej obawia jesteśmy zdolni do wielkich poświęceń. Ten strach o najbliższych może popchnąć nas do czynów wielkich, bohaterskich.



„Bracia Lwie Serce” krótkie streszczenie - główne wątki



Powieść Astrid Lindgren „Bracia Lwie Serce” to utwór wielowątkowy, który rozgrywa się w dwóch światach – rzeczywistym oraz baśniowym. W powieści tej można wyodrębnić kilka głównych wątków, które są niezmiernie ważne. Niewątpliwie motywem przewodnim powieści jest braterska miłość pomiędzy dwoma chłopcami – dziesięcioletnim Karolem Lwem zwanym również Sucharkiem oraz jego trzynastoletnim bratem Jonatanem.



Karol był bardzo chory. Przez przypadek dowiedział się, że umiera. Był zrozpaczony, ale Jonatan, który opiekował się z całych sił swoim młodszym braciszkiem pocieszał go, opowiadając o krainie Nangijali. Dzięki temu chciał uspokoić Sucharka. Jonatan bardzo kochał swojego brata. Był zdolny do wielkiego poświęcenia. W chwili, kiedy w ich domu wybuchł pożar, bierze maluszka na swoje plecy i skacze z okna ratując jego życie, a sam przy tym ginie na miejscu.



Kiedy Sucharek umiera dociera do Doliny Wiśni, która jest w Nangijali. Tam spotyka swojego brata, który ponownie się nim opiekuje. Dzięki miłości jaka jest otoczony Sucharek przez Jonatana, mały chłopiec się zmienia, staje się odważny i również jest gotów do poświęceń za swojego brata. Nie bacząc na niebezpieczeństwo, rusza do Doliny Dzikich Róż, by pomóc Jonatanowi. Nie waha się również zostać nad wodospadem, by tylko jego ukochany Jonatan wraz z Orwarem bezpiecznie uciekli. Jednak największym dowodem miłości Karola do Jonatana, jest chwila, kiedy mały chłopiec bierze sparaliżowanego Jonatana na plecy i skacze w przepaść, by pomóc mu przejść do Nangilimy.




Kolejnym wątkiem w powieści Astrid Lindgren jest wątek walki o wolność i godność osobistą. Jeszcze przed przejściem chłopców ze świata rzeczywistego do Nangijali, kraina w opowiadaniach Jonatana jawiła się jako kraina szczęścia. Jednak kiedy Karol trafia do Doliny Wiśni, okazuje się, że na jedną z dolin tej wspaniałej krainy – Dolinę Dzikich Róż, najechał tyran Tengil, który zniewolił jej mieszkańców. Większość mieszkańców Doliny Wiśni stara się pomóc swoim sąsiadom, którzy walczą z najeźdźcą. Nie bacząc na to, że tyran ma w dyspozycji nie tylko wielką ilość wojsk, ale również smoka Katlę, chcą pozbyć się kajdan.



W walce biorą również udział młodzi bracia Lwie Serce, uważając walkę za swój obowiązek. Bracia podejmują się niebezpiecznej misji uwolnienia przywódcy buntowników Orwara, a następnie po jego uwolnienia stają do rozstrzygającej bitwy z Tengilem, jego smokiem i wojskami. Do walki stają również niektórzy mieszkańcy Doliny Wiśni – między innymi Hubert i Sofia. Dzięki odwadze buntownicy pokonują wojska Tengila, a sam tyran zostaje zabity przez swojego smoka. Niestety wojownicy ponoszą straty, ginie wielu z nich w tym również Hubert, Mateusz, który zastępował Orwara, kiedy ten był więziony. Jonatan również doznał obrażeń – został sparaliżowany trującym oddechem Katli. Najważniejsze jednak było pokonanie zła i odzyskanie wolności.



Kolejny wątek, który pojawia się na kartach powieści, to watek śmierci. Jest to trudny temat, o którym jednak Astrid Lindgren nie boi się mówić. Jest wątek o tyle szczególny, że dotyka dzieci – głównych bohaterów książki. Zarówno Jonatan jak i Sucharek umierają kilka razy. Najpierw czytelnik widzi jak ginie Jonatan, który ratuje z pewnej śmierci Karola, kiedy płonie ich rodzinny dom. Kolejny raz czytelnik widzi śmierć małego Karola, który umiera wskutek ciężkiej choroby. Śmierć dotyka młodych bohaterów również w Nangijali, kiedy Karol bierze na plecy swojego sparaliżowanego brata i skacze w przepaść. Jednak śmierć nie jest pokazana przez Astrid Lindgren jako koniec. Śmierć w powieści jest pewnym etapem, jest momentem przejścia pomiędzy światami. Dla ludzi, którzy byli dobrzy śmierć jest przejściem do lepszego świata – Nangilimy, na pozostałych czeka kraina Lokrume.



„Bracia Lwie Serce” – gatunek



Czytając powieść Astrid Lindgren „Bracia Lwie Serce” trudno się nie dopatrzeć w niej elementów baśni. Jest to powieść łącząca w sobie elementy eposu rycerskiego z czasów średniowiecznych z typową powieścią przygodową.




Akcja książki rozpoczyna się w jednym z małych miasteczek szwedzkich, gdzie poznajemy głównych bohaterów utworu. Jednak szybko się czytelnik jest przeniesiony w baśniową krainę do Nangijali. Chwilą przejścia pomiędzy światem rzeczywistym, a baśniowym jest śmierć głównych bohaterów.



Nangijala to kraina, której nie można konkretnie wskazać na mapach. Trudno jest nawet nazwać to miejsce. Można mieć wrażenie, że jest to coś rodzaju czyśćca, jednak bardziej Nangijala przypomina czas, czas oczekiwania na przejście do kolejnej lepszej krainy Nangilimy. Ta nieokreśloność umiejscowienia tej krainy jest jednym z elementów baśniowych powieści. W Nangijali życie jest proste i przyjemne. Nie ma żadnych chorób, ciało jest zdrowe, a ograniczenia jakie były w świecie rzeczywistym znikają. Ten brak ograniczeń również wskazuje na elementy baśniowe. Kolejnym motywem baniowym jest czas, czas, który w Nangijali biegnie inaczej niż na ziemi. Tu nie można nawet mówić o czasie, jest on nieokreślony.



Kolejnym elementem baśniowym w powieści są fantastyczne stwory – smok Katla oraz wielki wąż Karm – wieczni wrogowie. Również baśniowe elementy zawarte są w przedstawionej tu odwiecznej walce dobra ze złem. Zło pod postacią tyrana Tengila, jest potężne i ma do pomocy równie potężnego smoka Katlę. Naprzeciwko stają zwykli ludzie, którzy chcą jedynie wolności i godności. Nie posiadają nic oprócz determinacji, ale właśnie dzięki tej determinacji i poświęceniu pokonują wroga, przywracając dobro. To szczęśliwe zakończenie, jest charakterystyczne dla baśni.




Jednak w powieści tej można również wychwycić element powieści przygodowej. Jednym z takich elementów jest sposób narracji. Narratorem tu jest jedne z głównych bohaterów – Karol Lew, zwany również Sucharkiem. Prowadzi on narrację z pozycji uczestnika zdarzeń, a jeśli nie jest ich świadkiem, to relacjonuje je opierając się na tym co usłyszał. Sprawia, że czytelnik przeżywa przygody.



Powieść jest wielowątkowa i mówi zarówno o rzeczach przyjemnych, jak i tragediach jakie dotykają bohaterów. Czytelnik widzi więc zarówno wielką miłość braterską, jak i czuje rozpacz Sucharka po śmierci Jonatana. Ułożenie historii w sposób chronologiczny w znaczny sposób to ułatwia. Język użyty przez pisarkę, jest prosty, gdyż narratorem jest dziecko. W sposób typowy dla dziecka opisuje krajobrazy i scenerię oddając ich niesamowitą tajemniczość i niezwykłość.



Narracja i język „Braci Lwie Serce”



Astrid Lindgren napisała swoją powieść „Bracia Lwie Serce” łącząc w niej elementy powieści przygodowej oraz baśni. Fabuła jest wartka, nie ma w niej przestojów, ani przydługich opisów. Język, którego używa Astrid Lindgren w swoim utworze jest prosty. Jest to język dziecka, dzięki czemu w sposób bardzo plastyczny może opisywać nie tylko miejsca w których się toczy akcja, ale również osoby biorące udział w akcji, czy samą akcję. Można więc przeczytać opisy miejsc, które właśnie dzięki użyciu dziecięcych zwrotów wydają się jeszcze bardziej niesamowite.



Nie można by było użyć innego języka, gdyż narratorem powieści jest dziesięcioletni chłopiec – tytułowy Karol Lwie Serce. Świat, który opisuje jest przedstawiony z jego perspektywy. Narracja nie jest więc prowadzona w sposób wszechobecny. Karol opowiada o rzeczach, których sam był świadkiem. jeśli czegoś nie widział, zdaje po prostu relacje z tego co usłyszał. Jeśli chodzi o swoją osobę, Karol opisuje się bardzo krytycznie. Jest świadom swoich ułomności i wyglądu. Inaczej jest w przypadku opisu brata, w których czuć podziw jaki ma Karol do Jonatana.



Dzięki temu zabiegowi – zastosowaniu pierwszoosobowej narracji, Astrid Lindgren, może pokazać pełny emocji świat widziany z perspektywy dziecka.



„Bracia Lwie Serce” jako baśń



„Bracia Lwie Serce” to powieść napisana w formie baśni, jednak można znaleźć tu również świat rzeczywisty, w którym się opowieść rozpoczyna. Nangijala, to świat fantastyczny, baśniowy. Bracia trafiają tam po śmierci, jednak nie jest to ani niebo, ani tym bardziej czyściec.



To alternatywny świat, do tego rzeczywistego, gdzie ludzie tam żyjący są dla siebie milsi, niż w świecie rzeczywistym, gdzie ułomności świata rzeczywistego nie ich nie dotykają. Nangijala to raczej jest miejsce próby, może nawet nie miejsce, ale raczej czas próby, gdzie każdy zostaje skonfrontowany ze złem i musi się opowiedzieć, po jednej ze stron.



Fantastyka w utworze „Bracia Lwie Serce”



Astrid Lindgren napisała swoją powieść „Bracia Lwie Serce”, łącząc dwa gatunki literackie. Z jednej strony czytelnik otrzymuje powieść przygodową, gdzie poznaje przygody Jonatana oraz Karola Lwie Serce, a z drugiej strony przeniesiony jest w krainę baśni. Powieść ta jest epickim utworem napisanym prozą, przypominającym opowiadania o średniowiecznych przygodach rycerzy. Jest to utwór wielowątkowy, bardzo ważną rolę w powieści zajmuje narrator – który jest jednocześnie głównym jej bohaterem.



Astrid Lindgren umieściła w swoim utworze wiele elementów ze świata baśni. Nangijala to kraina nieokreślona w czasie, ani przestrzeni. Trudno mówić o Nangijali jako o konkretnym miejscu. Trudno nawet mówić o tej krainie jako o w ogóle miejscu. Nangijala jest bardziej czasem, czasem oczekiwania, czasem próby. Bardzo przypomina tu chrześcijański czyściec. W powieści występuje również Nangilima, jako nieokreślone miejsce, gdzie trafiają dobrzy ludzie po zakończeniu życia w Nangijali.



Kolejnym elementem ze świata fantastyki, który można znaleźć w utworze to baśniowe stwory – smoczyca Katla oraz wielki wąż Karm. Te stworzenia to typowe dla baśni elementy fantastyczne. Same postacie głównych bohaterów są rodem z baśni. Ich zestawienie na zasadzie przeciwieństw – Jonatan piękny, mądry i zdrowy – Karol chorobliwy, lękliwy, niezbyt urodziwy, to bardzo częste posunięcie, które jest spotkane w utworach fantastycznych.



Bardzo częstym motywem utworów fantastycznych jest odwieczna walka dobra ze złem. W większości baśni, które przecież są utworami fantastycznymi dobro zwycięża w ostatecznym rozrachunku zło, choć bardzo często, to zło ma olbrzymią przewagę, tak jak jest i w przypadku powieści Astrid Lindgren. Również zakończenie powieści jest typowe dla baśni – bracia trafiają do wspaniałej krainy Nangilimy, gdzie spotykają swoich poległych przyjaciół i są tam bardzo szczęśliwi, natomiast źli ludzie, tacy jak Tengil trafiają do miejsca zwanego Lokrume, gdzie nikogo już nie mogą gnębić.



„Bracia Lwie Serce” – recenzja powieści



„Bracia Lwie Serce” to utwór, który wpływa na każdego czytającego. Nie ma czytelnika, który czytając tę książkę pozostałby niewzruszony. Niemal każdy jest zachwycony, jednak nie zawsze tak było. Po publikacji tej książki, w roku 1973, odezwało się wiele głosów rodziców, którzy zarzucali Astrid Lindgren, że pisze o śmierci dziecka. Niektórzy nawet widzieli w niej namowę do popełnienia samobójstwa. Ci którzy tak mówili, zapomnieli, że jest to książka pisana dla dzieci, które nie podchodzą do problemu śmierci w sposób „dorosły”, racjonalny.



Astrid Lindgren pisząc „Bracia Lwie Serce” pisała przede wszystkim u miłości braterskiej. Ta miłość jest bezwzględna i bezwarunkowa. Nie ma w niej miejsca na oszustwa, kłamstwa, jak w przypadku miłości pomiędzy dorosłymi. Bohaterowie utworu bracia Karol i Jonatan Lew zrobiliby dla siebie wszystko. W imię tej miłości są zdolni do poświecenia wszystkiego co cenne. Jonatan, by ratować swojego braciszka, skacze z nim z okna płonącego domu. Oddał za niego życie. Karol, kiedy brat jest już sparaliżowany przez oddech smoka, podobnie jak wcześniej Jonatan, bierze go na plecy i skacze, by pomóc swojemu bratu. Lindgren pokazuje tu miłość, która zmienia bohatera. Pod wpływem tej miłości Sucharek mężnieje, mimo wielkiego strachu, mimo tego, że ma dopiero dziesięć lat wyrusza na ratunek swojego brata. To wspaniała miłość, której można pozazdrościć.



Nie można powiedzieć, że nie jest to utwór o śmierci. Śmierć przewija się na kartach tej książki, jednak Lindgren pokazuje ją nie jako koniec naszej drogi, ale jako element przejścia do lepszego świata. Ani Karol, ani też Jonatan nie traktuje śmierci jako czegoś strasznego. Dla nich jest to coś naturalnego, co pozwoli opuścić jedną krainę i zamieszkać w innej, lepszej.



Czytając książkę Astrid Lindgren trudno czasem powstrzymać łzę, ale nie można powiedzieć, że jest to utwór pesymistyczny, czy smutny. Nic bardziej mylnego. Nie można powiedzieć, że książka nie wzrusza, ale jest pełna optymizmu. Jest to wspaniała baśń opowiadająca o przygodach Jonatana i Karola Lwie Serce. Jest to baśń, która pokazuje, że nie ma żadnych barier, jeśli się czegoś bardzo chce, jeśli się bardzo kocha. Ta książka jak każda baśń kończy się zwycięstwem dobra nad złem.



Powieść Astrid Lindgren to książka, którą można polecić każdemu, nie tylko dzieciom. To książka, która mówi o ważnych sprawach takich jak wolność, godność, miłość i śmierć. Jednak język w jakim jest ta książka napisana jest pozbawiony wszelkiego zadęcia. Jest to język dziecka, które trafi doskonale do każdego dziecka. Jestem pewny, że książka ta poruszy każde dziecko, które będzie ją czytało. Wpłynie nie tylko na jego wyobraźnię ale i pobudzi jego wrażliwość. Jest to niewątpliwie pozycja godna polecenia.



Astrid Lindgren – notatka szkolna



Astrid Lindgren to szwedzka pisarka książek dla dzieci. Urodziła się w niewielkim szwedzkim mieście Vimmerby 14 listopada 1907 roku. Pochodziła z rodziny chłopskiej. Jej rodzinie powodziło się całkiem dobrze. Ich status pozwalał dobre wychowanie czwórki dzieci. Już od samego początku rodzice widzieli Astrid jako urzędniczkę i kształcili ją w tym kierunku – z wykształcenia była sekretarką.



Astrid Lindgren bardzo szybko zaszła w ciążę, co w tym czasie było wielkim skandalem, więc wyjechała ze swojej miejscowości do Sztokholmu, gdzie podjęła prace w wyuczonym zawodzie. Lindgren jako pisarka zadebiutowała dość późno, bo dopiero w roku 1944. W tym roku ukazała się jej pierwsza książka „Zwierzenia Britt-Marii” .Ta książka pozwoliła jej wygrać konkurs, który został ogłoszony przez wydawnictwo Raben & Sjorgen. Już w następnym roku, ponownie wzięła udział w konkursie organizowanym przez to wydawnictwo i wygrała ulubionym chyba utworem dzieci, „Przygody Pippi Langstrump”. Powieść ta powstała na podstawie opowieści Astrid Lindgren jakie ta snuła swojej chorej córce.



Astrid Lindgren bardzo szybko się stała najbardziej znaną pisarką szwedzką. W dwa lata po Pippi ukazuje się następna wspaniała powieść o przygodach dzieci – „Dzieci z Bulerbyn”. Po tych sukcesach, Lindgren podejmuje pracę jako redaktorka książek dla dzieci, jednocześnie nie zaprzestając sama pisać. Dość szybko pojawiają się jej kolejne powieści o przygodach szalonej Pippi – „Pippi wchodzi na pokład” (1946), „Pippi na południowym Pacyfiku” (1948), a także wiele innych książek takich jak powieść detektywistyczna dla dzieci „Detektyw Blomkvist” (1946), „Nils Paluszek” (1948), „Mio, mój Mio”.



W roku 1973 ukazała się powieść „Bracia Lwie Serce” była to trochę inna powieść niż wszystkie pozostałe, gdyż Lindgren poruszyła trudny temat jakim jest niewątpliwie śmierć dzieci. Książka ta jest uwielbiana przez dzieci, do których jest adresowana.



Przez pięćdziesiąt lat twórczości Astrid Lindgren napisała przeszło 85 książek dla dzieci. Książki te sprzedały się w przeszło 100 milionach egzemplarzy i zostało przetłumaczone na 67 języków. Za swoją twórczość Astrid Lindgren była wielokrotnie uhonorowana, między innymi otrzymała Order Uśmiechu w roku 1978. Została również uhonorowana przez Uniwersytet Warszawski tytułem doktora honoris causa w roku 1989 roku.



Astrid Lindgren była niewątpliwym autorytetem nie tylko w sprawach dzieci, ale również w innych ważnych sprawach, zaangażowała się między innymi w protest przeciwko wojnie w Wietnamie, czy też w obronie praw zwierząt. W uznaniu jej zasług jej imieniem nazwano nową gwiazdę odkrytą w roku 1995. Autorka zmarła w Sztokholmie w domu opieki po krótkiej chorobie 28 stycznia 2001 roku. Na pożegnanie pisarki przybyło wielu znakomitych gości, między innymi król Szwecji Karol Gustaw XVI wraz z żoną Silvią, a także wiele tysięcy zwykłych ludzi, którzy się wychowali na jej książkach.




„Bracia Lwie Serce” - streszczenie

Karol zwany również Sucharkiem jest młodszym z braci. Ma niecałe dziesięć lat i jest nieuleczalnie chory. O tym, że umiera dowiedział się zupełnie przypadkiem, gdyż podsłuchał rozmowę swojej mamy z jedną z klientek. Karol nie chce się z tym pogodzić, więc jego starszy, uwielbiany przez niego brat Jonatan, pociesza go jak może, m... wiecej



Plan wydarzeń „Braci Lwie Serce”

1. Chory Karol dowiaduje się, że umiera;
2. Jonatan opowiada o wspaniałej krainie Nangijali;
3. Pożar w domu rodziny Lew, Jonatan ginie ratując swojego brata;
4. Sucharek tęskni za Jonatanem;
5. Śmierć Karola;

6. Karol spotyka brata w Nangijali;
7. Sucharek spotyka Sofię, Jossiego oraz Huberta;wiecej



„Bracia Lwie Serce” – problematyka, opracowanie

„Bracia Lwie Serce” – problematyka
Utwór Astrid Lindgren „Bracia Lwie Serce” to powieść o charakterze uniwersalnym. Jest w nim mowa o bardzo ważnych problemach, pokazane są wspaniałe wartości, ważne dla każdego człowieka. Jednak te wartości pokazane są z perspektywy małego dziesięcioletniego chłopca, który jest n... wiecej



„Bracia Lwie Serce” – charakterystyka bohaterów

Powieść Astrid Lindgren „Bracia Lwie Serce” jest pełna wspaniałych postaci, na których się można wzorować, ale i podobnie jak w każdej baśni występują w niej również złe postaci.

Karol Lew, zwany również Sucharkiem, a również Karolem Lwie Serce to chłopiec, który ma dopiero dziesięć lat, jedn... wiecej



Karol Lwie Serce – charakterystyka

Karol Lew, to dziesięcioletni chłopiec. Mieszka w jednej ze szwedzkich wiosek przy ulicy Wiciokrzewu. Jest ciężko chory, umierający. W mieszkanku, które wynajmują na trzecim piętrze domu, mieszka ze swoją mama Sigfridą Lew oraz trzynastoletnim bratem Jonatanem Lwem. Karol nie pamięta swojego ojca Axla, który był rybakiem, kiedy bowiem... wiecej



Jonatan Lwie Serce – charakterystyka

Jednym z dwóch głównych bohaterów utworu Astrid Lindgren „Bracia Lwie Serce” jest trzynastoletni chłopiec Jonatan Lew. Jest bratem Karola. Jonatan, to chłopiec o niepospolitej urodzie. Jego włosy były złote, okalały zawsze uśmiechniętą twarz. Oczy ciemnoniebieskie i piękne zęby sprawiały, że mówiono iż Jonatan wyglą... wiecej



Walka z Tengilem – opis

Po ucieczce Orwara z niewoli, Tengil zaczął się mścić na mieszkańcach Doliny Dzikich Róż. Nic dziwnego, że większość już z niecierpliwością czekała na chwilę, kiedy będą mogli zerwać kajdany i pozbyć się tyrana. Mieszkańcy Doliny Dzikich Róż spotykali się w chacie Mateusza, gdzie przygotowywali broń, za pomocą której c... wiecej



Najciekawsza przygoda w utworze „Bracia Lwie Serce”

Jonatan i Karol – Bracia Lwie Serce, na kartach książki autorstwa Astrid Lindgren przeżyli wiele przygód. Jedną z najciekawszych, jeśli nie najciekawszą była przygoda Karola, który nie bacząc na niebezpieczeństwo wyruszył do Doliny Dzikich Róż, by ratować swojego brata Jonatana.

Po wyjeździe Jonatana do Doliny D... wiecej



Opis Zagrody Jeźdźców, Doliny Dzikich Róż i Doliny Wiśni

Opis Zagrody Jeźdźców
Jonatan i Karol – bracia Lwie Serce - w Nangiliji mieszkali w Dolinie Wiśni w Zagrodzie Jeźdźców. Była to stara chatka, w kolorze białym z zielonymi narożnikami oraz zielonymi drzwiami. Chatka ta nie była zbyt duża, ale wystarczyła chłopcom w sam raz. Dookoła Zagrody Jeźdźców był skrawek ziemi, n... wiecej



„Bracia Lwie Serce” – najważniejsze cytaty

• „- Sucharku Lwie Serce – spytał Jonatan - boisz się?
- Nie… tak, boję się! Ale zrobię to, Jonatanie, zrobię to teraz… zaraz…a potem już nigdy nie będę się bał! Nigdy nie będę się ba…
-Ach Nangilima! Tak Jonatanie, tak, widzę światło!”

• „Jonatan... wiecej