Jesteś w: Zbrodnia i kara

Zbrodnia i kara

Autor: Karolina Marlęga     Serwis chroniony prawem autorskim


Geneza „Zbrodni i kary”



Idea napisania uniwersalnej powieści o zbrodni i karze zakiełkowała we Fiodorze Dostojewskim na długo przed przystąpieniem do prac. Autor zbierał materiały przez około piętnaście lat, regularnie przeglądając kroniki policyjne w poszukiwaniu informacji o nieszablonowych zbrodniarzach. Przyświecało mu pragnienie stworzenia bohatera przekonanego o swojej wyjątkowości oraz moralnym obowiązku odebrania komuś życia.

W liście z września 1865 roku pytał właściciela pisma „Russkij Wiestnik”, czy opublikuje jego powieść – ogólnie opowiada w nim o fabularnym zarysie:



„Jest to psychologiczna relacja o pewnej zbrodni. Akcja toczy się współcześnie, w tym roku. Młody mężczyzna ze środowiska mieszczańskiego, wykluczony z uniwersytetu, żyjący w skrajnej nędzy, na skutek lekkomyślności i chwiejności zasad, ulegając pewnym dziwacznym, niedopowiedzianym ideom, które unoszą się w powietrzu, postanowił za jednym zamachem wydobyć się ze swojej straszliwej sytuacji.

Postanowił zabić pewną starą kobietę, wdowę po radcy tytularnym, która pożycza pieniądze na procent... po to, ażeby dać szczęście swojej matce, która żyje gdzieś na prowincji, aby swoją siostrę, która jest damą do towarzystwa w jakiejś ziemiańskiej rodzinie, uratować przed lubieżnymi zakusami ojca tej rodziny, zakusami grożącymi jej zgubą, wreszcie aby skończyć studia, wyjechać za granicę i potem przez całe życie uczciwie, twardo i konsekwentnie wypełniać obowiązek humanitaryzmu wobec ludzkości, by w ten sposób odkupić zbrodnię , o ile można nazwać zbrodnią ten postępek wobec staruchy głuchej, głupiej, złej i chorej, która sama nie wie, po co żyje na świecie, i która za miesiąc umarłaby może sama.




Mimo że podobną zbrodnię bardzo trudno popełnić, to znaczy, prawie zawsze ślady, dowody rzeczowe itp. leżą niemal na wierzchu i ogromnie dużo zdane zostaje na przypadek, który niemal zawsze zdradza winowajcę, całkiem przypadkowo udaje mu się wykonać swój zamiar szybko i zręcznie.

Spełnia swój czyn i miesiąc mija, zanim następuje ostateczna katastrofa. Nikt go nie podejrzewa i nie może podejrzewać. I tu właśnie odsłania się cały psychologiczny mechanizm zbrodni. Przed mordercą stają pytania, na które nie może znaleźć odpowiedzi, uczucia, których w sobie nie podejrzewał i nie spodziewał się, dręczą jego serce. Boska prawda i prawo ziemskie bierze górę i bohater kończy tym, że sam musi złożyć na siebie doniesienie. Zdecydowany jest raczej zginąć na katordze, byle tylko znowu wejść pomiędzy ludzi.

Zadręczyło go uczucie odtrącenia i odepchnięcia od ludzkiej wspólnoty, którego doznał bezpośrednio po dokonaniu zbrodni. Prawda i natura ludzka zatriumfowały. Zbrodniarz sam postanawia ponieść karę, ażeby odkupić swój czyn...” (L. Grossman, „Dostojewski”, Warszawa 1968, s. 309-310)




Pierwowzorem Rodiona Raskolnikowa był Czistow, 27-letni raskolnik, czyli „odszczepieniec” (pochodzi od rosyjskiego wyrazu raskoł, czyli rozłam), członek ruchu religijno-społecznego, działającego w opozycji do cerkiewnych reform patriarchy Nikona. Dopuścił się on w styczniu 1865 roku zabójstwa toporem dwóch staruszek.

„Zbrodnia i kara” ukazała się najpierw jako powieści odcinkowa w prasie (1866), zaś rok później – gdy zyskała popularność - jako książka. Polscy odbiorcy sięgnęli po nią dopiero w 1888 roku.



„Zbrodnia i kara” – czas akcji



Wydarzenia powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” rozciągają się na przestrzeni dziewięciu i pół dni (począwszy od zastawienia zegarka u Alony, a skończywszy na przyznaniu się do winy na komisariacie), wyjątek stanowi Epilog.

Czas akcji właściwej to upalny lipiec 1865 roku. Mniej więcej pół roku wcześniej bohater wpadł na pomysł zamordowania lichwiarki, co wiadomo z lektury artykułu „O zbrodni”, opublikowanego na łamach „Słowa Periodycznego”. Wówczas Rodion Raskolnikow, jeszcze student prawa, wyraził swoje poparcie dla zbrodni w imię dobra ogółu:




„Przed pół rokiem, porzuciwszy uniwersytet, rzeczywiście napisałem artykuł (…)”.

Kolejną retrospektywną wzmianką jest wspomnienie, jak „jeszcze zimą” bohater otrzymał adres lichwiarki od znajomego studenta:

„Półtora miesiąca temu [przed morderstwem] przypomniał sobie ów adres”.




Po upływie kolejnych dwóch tygodni podjął decyzję o zabiciu kobiety. Impulsem do tego było podsłuchanie w knajpie rozmowy o korzyściach zabicia „bogatej jak Żyd” staruchy.

Gdy rozpoczyna się akcja właściwa powieści, Rodia od czterech tygodni skrupulatnie planował dokonanie morderstwa, analizując każdy możliwy scenariusz (jak się później okazało, nie przewidział wszystkiego).



„Zbrodnia i kara” – miejsce akcji



Akcja właściwa powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego rozgrywa się w XIX-wiecznej stolicy Rosji, Petersburgu, w Epilogu zaś przenosi się na Syberię.

Wybranie miasta na tło wydarzeń było bardzo popularne w czasie ukazania się dzieła. Metropolia była osobnym bohaterem takich utworów epoki, jak „Ojciec Goriot” Honoriusza Balzaka (Paryż) czy „Ziemia Obiecana” Władysława Reymonta (Łódź).

Choć Petersburg jest osobnym bohaterem utworu, losy Raskolnikowa rozgrywają się także w przestrzeniach zamkniętych. Narrator oprowadza czytelnika po urągających podstawowym zasadom higieny wynajmowanych pokojach, przenosi go do dusznych, pozbawionych okien szynkowni i traktierni, a w finale odsłania prawdziwe realia syberyjskiej katorgi. Sonia w liście do Dunii dokładnie opisywała warunki panujące w więzieniu:

„(…) w więzieniu mieszka on wspólnie ze wszystkimi; wnętrza nie widziała, ale wnioskuje, że jest tam ciasno, ohydnie i niezdrowo; Raskolnikow śpi na pryczy, podściela wojłok, nic innego urządzić sobie nie chce”.



Struktura i kompozycja „Zbrodni i kary”



Realistyczno-psychologiczna powieść Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” składa się z sześciu części oraz epilogu, zamkniętych w jednym tomie. Łącznie składa się z około pięciuset stron (zależnie od wydania).

W części pierwszej autor dokonał przedstawienia głównego bohatera Rodiona Raskolwnikowa, zdradził także jego zbrodnicze plany oraz opisał potem szczegółowo ich realizację. Poza tym czytelnik poznaje losy ubogiej rodziny Marmieładowów, utrzymywanej przez nastoletnią córkę, trudniącą się prostytucją. W tej części pojawia się motyw snu (sen o maltretowaniu konia) oraz motyw miasta (bohater spaceruje ulicami Petersburga).

Część druga, trzecia i czwarta obejmuje przede wszystkim konsekwencje zbrodni Raskolnikowa (zły stan fizyczny i psychiczny bohatera, wezwanie go na komisariat, poznanie sędziego śledczego), wplatając także wątki poboczne (losy Dunii czy Soni).

Ostatnia, szósta część powieści przynosi zakończenie wątku Rodiona, który dobrowolnie oddaje się w ręce policji.

Z Epilogu z kolei dowiadujemy się o duchowej przemianie osadzonego na Syberii bohatera.

Powieść cechuje zwarta kompozycja, wszystkie wątki są zbudowane w oparciu o przyczynę i skutek, wydarzenia są prawdopodobne, narrator opisuje je z realistyczną dokładnością i psychologiczną głębią.



Język „Zbrodni i kary”



„Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego to powieść polifoniczna, czyli złożona w dużej mierze z wewnętrznych dialogów, występujących w obrębie jednej wypowiedzi bohatera.

Przykładów na tą cechę warstwy językowej jest bez liku w rozważaniach i monologach głównego bohatera utworu, Rodiona Raskolnikowa. Widać ją w czasie lektury listu od matki, w którym kobieta informuje o rychłym ślubie córki z bogatym i dużo starszym mężczyzną w celu poprawy sytuacji finansowej rodziny:

„(…) Na litość boską, co ty sobie o mnie myślisz? Nie chcę twojej ofiary, Dunieczko, nie chcę, mamusiu! To się nie stanie, póki ja żyję, nie stanie, nie stanie! Nie przyjmuję! Ocknął się nagle i zatrzymał. Nie stanie? A cóż ty zdziałasz, żeby się nie stało? Zabronisz? A czy masz prawo po temu? Co możesz im przyrzec za swej strony, ażeby posiąść takie prawo? Może obiecasz im poświęcić całą swoją przyszłość, całe życie? G d y u k o ń c z y s z n a u k i i o t r z y m a s z p o s a d ę? Jużeśmy to słyszeli, ale to przecie gołąb na sęku, a co dziś? Toż tutaj trzeba coś zrobić natychmiast, rozumiesz czy nie rozumiesz? A co ty teraz robisz? Siedzisz im na karku. Skąd one biorą pieniądze? Pod zastaw sturublowej emerytury, pod zastaw znajomości z panami Swidrygajłowami! (…) Spróbuj się domyślić, co może się stać z siostrą za dziesięć lat albo w ciągu tych lat dziesięciu? Domyśliłeś się?”.



Narracja „Zbrodni i kary”



Warstwa narracyjna powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” składa się z licznych monologów wewnętrznych głównego bohatera oraz dialogów z postaciami drugoplanowymi i pobocznymi. Taka konstrukcja umożliwia ukazanie psychologicznego zaplecza postaci i określenie kierujących nimi idei oraz to ona zapewniła autorowi tytuł narracyjnego nowatora. „Zbrodnia i kara” jest zatem powieścią polifoniczną.

Narrator występuje w trzeciej osobie liczby pojedynczej, nie jest wszechwiedzący – jak to najczęściej bywało w przypadku utworów utrzymanych w duchu realizmu. Często występują sformułowania pozbawione cech oceny czy komentarza: „jakby”, „prawdopodobnie”, „wydaje się”, przez co autor stara się dowieść czytelnika od pozycji patrzenia na czyny Rodiona z góry.



Przesłanie „Zbrodni i kary" Fiodora Dostojewskiego



Przesłaniem psychologiczno-społecznej powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” jest nieodwołalność konsekwencji zbrodni, czy to tych fizycznych, czy też psychicznych.

Choć główny bohater, Rodion Raskolnikow zaplanował zamordowanie starej lichwiarki z uwzględnieniem najdrobniejszego szczegółu (liczba kroków dzieląca mieszkanie kobiety od jego lokum) i przez cały czas był przekonany o społecznej użyteczności swego czynu (należy eliminować słabe jednostki), to jednak nie uniknął wyrzutów sumienia.

Historia ubogiego, lecz niezwykle inteligentnego i pewnego siebie byłego studenta ukazuje złożoność ludzkiej psychiki. Nawet, jeśli popełniając jakiś czyn jesteśmy przekonani o jego słuszności, nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć, jakie piętno odciśnie on na naszym dalszym życiu:

„- „Kto sumienie posiada, niech cierpi (…). Będzie mu to karą - obok katorgi”.

Ważnym przesłaniem powieści są także słowa o granicach, których nigdy nie można przekroczyć:

- „Są granice, których przekroczenie jest niebezpieczne; przekroczywszy je bowiem, wrócić już niepodobna”



Filozofia w „Zbrodni i karze”



Filozofia w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” ujawnia się głównie w poglądach głównego bohatera, Rodiona Raskolnikowa. Ten młody człowiek, były student prawa borykający się z biedą i odrzuceniem społecznym, a w końcu popełniający najgorszą zbrodnię w imię dobra ogółu, miał bardzo sprecyzowane i jasne poglądy na życie.

Cechował go przede wszystkim radykalizm społeczny, przyjmujący pogląd, że każdy cel uświęca środki. Ponadto uważał nadrzędną rolę nauki nad religią, która jego zdaniem hamowała każdy postęp. Jego zdaniem jednostka dysponowała niczym nieskrępowaną wolnością w dążeniu do przeprowadzenia rewolucji społecznej, zakładającej zniesienie ucisku władzy państwowej.

W poglądach Raskolnikowa widać także inspirację racjonalizmem Kanta (czyli ślepe zaufanie do własnego rozumu) oraz Heglem, dającym prawo wybitnej jednostce do zbrodni dla dobra ludzkości.



Fiodor Dostojewski – notatka szkolna



Fiodor Dostojewski urodził się 30 października 1821, a zmarł 28 stycznia 1881 toku w Petersburgu.

Przyszedł na świat w biednej moskiewskiej dzielnicy, jako drugie z dzieci lekarza i gospodyni domowej. Potem doczekał się jeszcze szóstki rodzeństwa.

Choć ojciec miał dobry zawód, przez jego skłonność do kieliszka rodzina żyła w skrajnej biedzie. Po śmierci matki, która zaszczepiła w synu miłość do literatury, chłopiec trafił do szkoły w Sankt Petersburgu. Kolejny etapy edukacji pobierał w Głównej Szkole Inżynierskiej, po ukończeniu której postanowił poświęcić się pisarstwu.

Jego debiut nastąpił w 1846 roku, gdy opublikował powieść epistolarną „Biedni ludzie”. Jej przyjęcie było tak entuzjastyczne, że z miejsca okrzyknięto go następcą Nikołaja Gogola. W kolejnych dziełach skierował się ku romantycznej tematyce buntu jednostki, aż w końcu zaczął tworzyć prozę psychologiczną

Karierę pisarską Dostojewskiego brutalnie przerwało aresztowanie za działalność konspiracyjną (brał udział w dyskusjach na tematy filozoficzno-społeczne), za którą został skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. Werdykt już na miejscu kaźni zamieniono na cztery lata katorgi w Omsku, a potem przymusowe wcielenie do wojska. Pisarz odzyskał wolność dopiero po 10 latach. Swoje doświadczenia i przemyślenia z czasów katorgi zawarł we „Wspomnieniach z domu umarłych” (1861-1862), cytowanych przez Gustawa Herlinga-Grudzińskiego w „Innym świecie”.

W życiu prywatnym Fiodor związał się z Marią Isajewą, a po jej śmierci pogłębiły się jego problemy. Wydawane przez niego pismo zbankrutowało, miał coraz częściej ataki epilepsji, a w końcu uzależnił się od hazardu.

Dopiero opublikowanie powieści „Zbrodnia i kara” poprawiło jego sytuację. W tym czasie poznał także miłość swego życia - Annę Snitkin, z którą wziął ślub w lutym 1867 roku.

Do najważniejszych dzieł Fiodora Dostojewskiej należą: „Białe noce”, „Wspomnienia z domu umarłych”, „Notatki z podziemia”, „Zbrodnia i kara”, „Idiota”, „Biesy”, „Dziennik pisarza”, „Łagodna”, „Bracia Karamazow”.



„Zbrodnia i kara” – bibliografia



1. Brzoza H., „Dostojewski – myśl a forma”, Łódź 1984.

2. Dostojewska A., „Mój biedny Fiedia. Dziennik”, przeł. R. Przybylski, Warszawa 1971.

3. Dostojewska A., „Wspomnienia”, przeł. Z. Podgórzec Warszawa 1988.

4. Kułakowska D., „Dostojewski”, Wrocław 1987.

5. Kułakowska D., „Dostojewski, dialektyka niewiary”, Warszawa 1981.

6. Przybylski R., „Dostojewski i „przeklęte problemy”. Od „Biednych ludzi” do „Zbrodni i kary”, Warszawa 1964.

7. Smaga J., „Fiodor Dostojewski”, Kraków 1974.

8. Urbankowski B., „Dostojewski: dramat humanizmów”, Warszawa 1994.




Streszczenie „Zbrodni i kary”

Były student prawa, żyjący w biedzie i bez stałej pracy Rodion Romanowicz Raskolnikow od kilku tygodni skrupulatnie planował zabójstwo starej lichwiarki Alony Iwanownej. Uważał, że poprzez swój czyn poprawi los swojej rodziny oraz uwolni młodszą siostrę kobiety przed tyranizującą ją krewną. Poza tym boleśnie odczuwał niesprawied... wiecej



„Zbrodnia i kara” – plan wydarzeń

1. Planowanie przez byłego studenta, Rodiona Raskolnikowa zabójstwa starego lichwiarki.
2. Poznanie wiecznie pijanego, bezrobotnego Marmieładowa.
3. Gorzka opowieść mężczyzny o losach jego ubogiej rodziny.
4. Otrzymanie przez bohatera listu od matki, informującego o trudnej sytuacji materialnej oraz o jej rychłym rozwi... wiecej



Jak rodzą się zbrodniarze? Omów temat odwołując się do „Zbrodni i kary” Dostojewskiego

Proces dojrzewania do świadomego popełnienia zbrodni widać dokładnie na przykładzie powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”. Jej bohater Rodion Raskolnikow cierpiał z powodu biedy i ciężkiej sytuacji swojej rodziny. Było im tak ciężko, że jego siostra chciała nawet poślubić niekochanego mężczyznę, ponieważ... wiecej



Motyw snu w „Zbrodni i karze”

Motyw snu, występujący w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” ukazuje pogłębiającą się depresję głównego bohatera, cierpiącego z powodu biedy swojej i najbliższej rodziny, braku pracy i perspektyw.

We śnie bohater przeniósł się do czasów, gdy miał siedem lat i mieszkał z rodzicami na prowi... wiecej



Motyw dobra i zła w człowieku na przykładzie „Zbrodni i kary”

Powieść Fiodora Dostojewskiego ukazuje sposób, w jaki dobro i zło wpływa na życie każdego człowieka, jak w jego duszy obie kontrastujące wartości prześcigają się o palmę pierwszeństwa.

Dobro i zło widać na przykład w postępowaniu głównego bohatera, Rodiona Raskolnikowa. Z jednej strony często kieruje się wspó... wiecej



Sonia Marmieładowa – charakterystyka, dzieje

Sonia – charakterystyka
Sonia, główna bohaterka powieści Fiodora Dostojewskiego "Zbrodnia i kara" tak naprawdę nazywała się Zofia Siemionowna Marmieładowa. Zdrobniałym imieniem zwracali się do niej członkowie rodziny i znajomi. Jej skromny charakter doskonale oddawał niewinny wygląd:

„Teraz była to dziewczy... wiecej



Razumichin – charakterystyka

Pełne imię i nazwisko najbliższego przyjaciela głównego bohatera powieści "Zbrodnia i kara" Fiodora Dostojewskiego brzmiało Dymitr Prokoficz Razumichin.

Przedstawienie postaci następuje w jednym z pierwszych rozdziałów powieści, gdy Rodion Raskolnikow zaczął wspominać wiernego towarzysza z czasów studenckich:

wiecej



Dunia– charakterystyka

Awdotia Romanowna, nazywana przez rodzinę i przyjaciół zdrobniale Dunią, to młodsza siostra głównego bohatera powieści Fiodora Dostojewskiego "Zbrodnia i kara".

Szczegółowe przedstawienie postaci następuje w listach, pisanych przez matkę do Rodiona Raskolnikowa. Kobieta podkreślała kilka razy miłość dobrodusznej i sz... wiecej



Marmieładow – charakterystyka

Marmieładowa, jednego z drugoplanowych bohaterów powieści Fiodora Dostojewskiego "Zbrodnia i kara", poznajemy razem z Rodionem Raskolnikowem, gdy ten wszedł do jednej z szynkowni.

Z wyglądu mężczyzna przypominał emerytowanego urzędnika, na pierwszy rzut oka przekroczył pięćdziesiątkę, a na twarzy malowały się ślady w... wiecej



Rodzina Marmieładowów w „Zbrodni i karze”

Opisana w powieści Fiodora Dostojewskiego rodzina Marmieładowów nie jest standardowym przykładem podstawowej komórki społecznej. Głową rodziny był dojrzały mężczyzna, którego uzależnienie od alkoholu spowodowało, że odpowiedzialność za dostarczanie jedzenia i opłaty za mieszkanie przejęła nastoletnia córka Sonia. Za namową s... wiecej



Katarzyna Iwanowna - charakterystyka

Katarzyna Iwanowna to druga żona Marmieładowa i matka Soni. Jej wygląd opisuje poniższy fragment:

„Była to straszliwie wychudzona kobieta, gibka, dosyć wysoka i zgrabna, ze ślicznymi jeszcze, ciemnoblond włosami i, w rzeczy samej, z ceglastymi wypiekami na twarzy. (…) Przykre wrażenie sprawiała ta suchotnicza, wz... wiecej



Obraz społeczeństwa rosyjskiego w „Zbrodni i karze”

W swojej powieści „Zbrodnia i kara” Fiodor Dostojewski sportretował rosyjskie społeczeństwo drugiej połowy XIX wieku, skupiając się przede wszystkich na najniższej warstwie społecznej.

Bohaterami ponadczasowego dzieła nie są piękni arystokraci czy przedsiębiorczy filantropi. Jest wręcz przeciwnie – pis... wiecej



Rosja i Rosjanie w „Zbrodni i karze”

Fiodor Dostojewski w swojej powieści „Zbrodnia i kara” ukazał swoją Ojczyznę oraz rodaków z niezwykłą szczerością. Obraz, który naszkicował jest niezwykle sugestywny, zapada na długo w pamięć po lekturze.

Najubożsi przedstawiciele społeczeństwa drugiej połowy XIX wieku to ludzie cierpiący z powodu biedy... wiecej



Obraz Petersburga w „Zbrodni i karze”

Obraz Petersburga w „Zbrodni i karze”
Petersburg w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” został przedstawiony jako siedlisko biedaków (patologiczna rodzina Marmieładowów), pijaków (Marmieładow), prostytutek (Sonia), zbrodniarzy (Rodion), oszustów (lichwiarka).

Miasto poznajemy dzięki głównemu ... wiecej



Motyw zbrodni i kary w powieści Dostojewskiego

Motyw zbrodni i kary w powieści Fiodora Dostojewskiego występuje już w tytule. Temat ten stanowi oś fabularną ponadczasowego dzieła, wokół niego zorganizowane są wątki poboczne.

Zbrodnię w powieści popełnia główny bohater, Rodion Raskolnikow. Czyni to zupełnie świadomie, po przeanalizowaniu przewidywanych skutków swe... wiecej



Jak bohaterowie Zbrodni i kary Fiodora Dostojewskiego rozumieją pojęcie sumienia?

W powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” temat sumienia pojawia się w kontekście tytułowych pojęć.

Główny bohater, Rodion Raskolnikow morduje starą lichwiarkę i jej siostrę, która pojawia się przypadkowo na miejscu zbrodni. Mężczyzna przygotowywał się do zbrodni od kilku tygodni, pozornie wydawało si... wiecej



„Zbrodnia i kara” jako powieść o...

„Zbrodnia i kara” jako powieść o zmaganiu sumienia
„Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego to powieść o zmaganiu sumienia głównego bohatera, Rodiona Raskolnikowa. Nie jest to jednak widoczne na pierwszy rzut oka, ponieważ owo zmaganie dzieje się w podświadomości bohatera i wyraża w pogarszającym się stanie zdrowia i ... wiecej



Uniwersalizm i ponadczasowość „Zbrodni i kary”

Powieść Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” jest utworem uniwersalnym i ponadczasowym.

Podjęte przez pisarza tematy, takie jak nieuchronność konsekwencji zbrodni, szerzenie się patologii wśród najuboższej warstwy społecznej, niedorzeczność podziału ludzi na tych „niezwykłych” i „zwykł... wiecej



Wartości, które decydują o sensie ludzkiego życia w oparciu o „Zbrodnię i karę”

Powieść „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego ukazuje, że w życiu najważniejsza jest rodzina. To dla niej główny bohater Rodiona Raskolnikow dopuścił się zbrodni, to dla niej Sonia wyszła zarabiać ciałem na ulicę, to dla niej Dunia chciała poślubić odpychającego Łużyna.

Tylko rodzina ma sens, dbanie ... wiecej



Idea zmartwychwstania w „Zbrodni i karze”

Idea zmartwychwstania w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” dotyczy mozolnej drogi głównego bohatera do odrodzenia się pod wpływem religii. Zostaje zapowiedziana przez Sonię, przypominającą przypowieść biblijną o wskrzeszeniu Łazarza, a zrealizowana w pełni w czasie pobytu w łagrze na Syberii, gdy miał nieo... wiecej



Wymiar religijny „Zbrodni i kary”

Religia w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” pojawia się w kontekście przeciwstawienia poglądów ateistycznych z chrześcijańskimi.

Reprezentantami tych odmiennych idei jest para głównych bohaterów: wykluczający istnienie Boga Rodion Raskolnikow oraz wierząca w niego, mimo wszystko, Sonia. Przekon... wiecej



Rola przypowieści o Łazarzu w „Zbrodni i karze”

Przypowieść o wskrzeszeniu Łazarza, przypomniana przez Sonię w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kata”, pełni bardzo ważną rolę – jest zapowiedzią duchowej przemiany Raskolnikowa.

Wierząca w Boga Sonia czyta ten wersety XI rozdziału Ewangelii według św. Jana na prośbę Rodiona, który nie mi... wiecej



Idea „nadczłowieka” w „Zbrodni i karze”

Idea „nadczłowieka” w powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara” realizuje się w postaci Rodiona Raskolnikowa, byłego studenta przekonanego o swojej niezwykłości, nieprzeciętnej inteligencji i prawie do mordowania jednostek szkodzących społeczeństwa.

Jego charakter idealnie oddają wypowiedzia... wiecej



Motyw rodziny w „Zbrodni i karze”

Motyw rodziny w powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego został zrealizowany na podstawie losów rodziny Marmieładowów.

Patologiczna rodzina składała się z uzależnionego od alkoholu, bezrobotnego ojca, schorowanej i bijącej dzieci matki, nastoletniej prostytutki Soni, utrzymującej całą rodzinę i jej ... wiecej



Miłość Soni i Raskolnikowa

Miłość Soni i Raskolnikowa, głównych bohaterów powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”, nie przypomina innych historii, znanych z literatury.

Ona była prostytutką, zarabiająca na utrzymanie rodzeństwa sprzedawanie swego ciała przypadkowym mężczyznom, on zaś zabójcą, przekonanym o słuszności sw... wiecej



Wpływ Soni na przemianę wewnętrzną Raskolnikowa

Sonia, bohaterka powieści „Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego, miała największy wpływ na duchową przemianę Rodiona Raskolnikowa. To właśnie jej pierwszej mężczyzna przyznał się do zamordowania dwóch osób, ją jedyną obdarzył zaufaniem.

Rola Soni nie skończyła się tylko na byciu bierną słuchaczką ... wiecej



Rodion Raskolnikow – charakterystyka, dzieje, zbrodnia i przemiana

Rodion Raskolnikow – charakterystyka, dzieje, zbrodnia i przemiana
Rodion Raskolnikow – charakterystyka
Rodion Raskolnikow to główny bohater powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”.

Opis jego wyglądu dostarczają już pierwsze karty powieści:

„(…) był niepospolicie przyst... wiecej



Jakie warunki zadecydowały, że zbrodnia została popełniona?

Popełnienie zbrodni w powieści Fiodora Dostojewskiego było uwarunkowane kilkoma czynnikami.

Główny bohater powieści i zarazem pomysłodawca i realizator zbrodni, Rodion Raskolnikow, był przekonany, że w społeczeństwie nie ma sprawiedliwości. Każdego dnia obserwował cierpienie i biedę mieszkańców Petersburga i szerząc... wiecej



„Żaden cel, nawet najbardziej wzniosły nie może usprawiedliwiać zbrodni”. Udowodnij stwierdzenie na podstawie „Zbrodni i kary”

Zdanie „Żaden cel, nawet najbardziej wzniosły nie może usprawiedliwiać zbrodni” mogłoby stanowić podsumowanie powieści Fiodora Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”.

Główny bohater dzieła, ubogi były student prawa dopuścił się najgorszego czynu: zamordował dwie kobiety. Były to działanie planowane ... wiecej



Problematyka „Zbrodni i kary”

„Zbrodnia i kara” Fiodora Dostojewskiego to powieść ponadczasowa, podejmująca uniwersalne problemy, aktualne tak samo z perspektywy społeczeństwa XIX-wiecznego, jak i tego współczesnego.

Rosyjski pisarz poruszył w swoim dziele wiele problemów. Po pierwsze, na przykładzie losów głównego bohatera, ubogiego stud... wiecej



Mowa oskarżycielska, mowa obronna Rodiona Raskolnikowa

Mowa oskarżycielska przeciwko Rodionowi Raskolnikowi
Wysoki Sądzie, Ławo Przysięgłych, Panie Obrońco, Wszyscy Zebrani! Spotykamy się dziś, aby podsumować zarzuty przeciw oskarżonemu Rodionowi Raskolnikowi, człowiekowi, który z premedytacją pozbawił życia dwie niewinne osoby.

Na początku swojej mowy chciałb... wiecej



„Zbrodnia i kara” – najważniejsze cytaty

• „Tonący chwyta się nawet brzytwy”;

„Im dalej w las, tym więcej drzew”;

„Ze stu królików nie da się złożyć jednego konia, ze stu podejrzeń nigdy się nie złoży jednego dowodu”;

• „Drobiazgi, drobiazgi są najważniejsze!... Bo te drobiazgi gub... wiecej



Fiodor Dostojewski - biografia

Fiodor Dostojewski 1821 – 1881
Dostojewski zaliczamy jest do najważniejszych pisarzy literatury powszechnej. Urodzony na początku XIX wieku, był synem wojskowego lekarza, on sam też ukończył Wojskową Szkołę Inżynieryjną w Petersburgu, a następnie wstąpił do wojska. Jednak już rok później prosił o zwolnienie ze ... wiecej



Zbrodnia i kara - streszczenie

Rodion Raskolnikow mieszkał w ubogiej dzielnicy Petersburga, w małym wynajętym mieszkaniu. Od dawna miał kłopoty finansowe – zalegał z opłatami za czynsz. Ratunkiem były dla niego usługi świadczone przez starą lichwiarkę - Alonę. Zastawiał u niej kolejno swoje rzeczy, by w ten sposób zdobyć pieniądze na utrzy... wiecej



Artykuł "O zbrodni" - fascynacje światopoglądowe Raskolnikowa

Młody Raskolnikow zdawał się dzielić ludzi na dwie kategorie – zwykłych i niezwykłych. Ludzie zwykli, przeciętni, winni się podporządkować we wszystkim ludziom niezwykłym, ważniejszym od siebie, wobec siebie nadrzędnym. „klasa pierwsza, czyli materiał, to ogólnie biorąc ludzie z przyrodzenia zachowawczy, przykładni ulegli i ... wiecej



Zbrodnia i kara - opracowanie

Zbrodnia i kara - geneza powieści
Jak twierdzą znawcy twórczości Dostojewksiego, zamiar stworzenia takiej powieści oraz postać głównego bohatera kreowała się w umyśle autora około piętnastu lat. Powoli badał psychikę ludzi, zwłaszcza w czasie pobytu w wiezieniu. Czytał również dzieła Puszkina, w których jego uw... wiecej