Jesteś w:
Adam Mickiewicz
Jeszcze w XVIII wieku słowo "romantyczny" mogło zostać użyte w odniesieniu do malowniczego pejzażu lub średniowiecznego utworu rycerskiego. Stopniowo ów termin - wywodzący się od słowa "romanus" a, pośrednio także, "lingua romana" (tj. język łaciński) - wbrew wszelkiej logice pojęcia definiującego właśnie język nierzymski, tzn. taki, w jakim pisane były romanse i romance - zaczął obowiązywać także w stosunku do uczuć, niektórych cech charakteru oraz specyficznych postaw artystycznych i ideowych, które wykształciły się w dziewiętnastowiecznej Europie w opozycji do oświeceniowego klasycyzmu. Jako nurt literacki romantyzm (właściwie: preromantyzm) po raz pierwszy zaistniał w niemieckiej poezji okresu "burzy i naporu", nazwanej tak od tytułu dramatu Friedricha Klingera "Sturm und Drangperiode". Wraz z jego nadejściem dotychczas poważane rozum, intelekt i wzorowana na kanonach sztuki starożytnej "harmonia literacka" zastąpione zostały przez uczucie, wiarę, mistycyzm i fantastykę. W miejscu świadomego swej misji na świecie racjonalisty, pisarza-moralizatora, poddającego szerokiej krytyce społeczeństwo i życie polityczne, pojawił się twórca natchniony, obdarzony darem obserwacji i, co ważniejsze, czucia natury, wrażliwy na wszystkie rodzaje piękna, na równi zafascynowany kulturą Orientu jak i baśniami ludowymi. Nie bez znaczenia jest fakt, iż w Polsce za początek romantyzmu przyjęło się właśnie uznawać rok wydania I tomu "Poezji" (1882) Mickiewicza - a więc dzieła artysty bezsprzecznie posiadającego wymienione wyżej cechy charakteru, poety, który nawet przez współczesnych postrzegany był jako człowiek wyjątkowy, niezwykły i, rzec można, swoisty symbol nowej epoki.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 -
Burza - analiza i interpretacja, geneza Sonetów krymskich
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimJeszcze w XVIII wieku słowo "romantyczny" mogło zostać użyte w odniesieniu do malowniczego pejzażu lub średniowiecznego utworu rycerskiego. Stopniowo ów termin - wywodzący się od słowa "romanus" a, pośrednio także, "lingua romana" (tj. język łaciński) - wbrew wszelkiej logice pojęcia definiującego właśnie język nierzymski, tzn. taki, w jakim pisane były romanse i romance - zaczął obowiązywać także w stosunku do uczuć, niektórych cech charakteru oraz specyficznych postaw artystycznych i ideowych, które wykształciły się w dziewiętnastowiecznej Europie w opozycji do oświeceniowego klasycyzmu. Jako nurt literacki romantyzm (właściwie: preromantyzm) po raz pierwszy zaistniał w niemieckiej poezji okresu "burzy i naporu", nazwanej tak od tytułu dramatu Friedricha Klingera "Sturm und Drangperiode". Wraz z jego nadejściem dotychczas poważane rozum, intelekt i wzorowana na kanonach sztuki starożytnej "harmonia literacka" zastąpione zostały przez uczucie, wiarę, mistycyzm i fantastykę. W miejscu świadomego swej misji na świecie racjonalisty, pisarza-moralizatora, poddającego szerokiej krytyce społeczeństwo i życie polityczne, pojawił się twórca natchniony, obdarzony darem obserwacji i, co ważniejsze, czucia natury, wrażliwy na wszystkie rodzaje piękna, na równi zafascynowany kulturą Orientu jak i baśniami ludowymi. Nie bez znaczenia jest fakt, iż w Polsce za początek romantyzmu przyjęło się właśnie uznawać rok wydania I tomu "Poezji" (1882) Mickiewicza - a więc dzieła artysty bezsprzecznie posiadającego wymienione wyżej cechy charakteru, poety, który nawet przez współczesnych postrzegany był jako człowiek wyjątkowy, niezwykły i, rzec można, swoisty symbol nowej epoki.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 -