Jesteś w:
Notice: Undefined variable: tytul_s in /home/lpl/domains/2l.pl/private_html/2l2l.php on line 330
58-52 r. p.n.e. Podbój Galii (dzisiejszej Francji) przez Juliusza cezara. Po po-konaniu Hannibala i zajęciu kartagińskich posiadłości w Afryce i Hiszpanii Rzymianie śmiało ruszyli na podbój hellenistycznego świata. Najpierw podporządkowali sobie Macedonię i Grecję, a następnie zainteresowali się Azją Mniejszą i Bliskim Wschodem. Podbój tych ziem zakończył się w II połowie I wieku p.n.e., kiedy do Rzymu przyłączony został Egipt - ostatnia monarchia hellenistyczna. Na zachodzie przeciwnikiem Rzymu były plemiona Galów i Germanów, zamieszkujące tere-ny dzisiejszej Francji i ziemie nad rzeką Ren. Ich pokonanie kosztowało Rzymian wiele trudu, ale dokonał tego Juliusz Cezar. Wszystkie te wojny doprowadziły do powstania wielkiego państwa, które Rzymianie nazywali imperium.
Podbite przez Rzym ziemie leżące poza Italią podzielone zostały na prowincje. Ich mieszkańcy nie posiadali rzymskiego obywatelstwa. Rządzili tam urzędnicy, nazwani namiestnikami. Zostawali nimi byli konsulowie i pretorzy, którym na trzy lata przyznawano prowincje. Namiestnicy mieli ogromną władzę nad podległą im ludnością. Z powodu swojej chciwości okryli się złą sławą. Nie wahali się bowiem okradać ze skarbów świątynie i zabierać cenne przedmioty prywatnym osobom. Swoje domy w Rzymie ozdabiali dziełami sztuki zrabowanymi w greckich miastach. Dokuczliwe dla mieszkańców były też podatki nakładane przez rzymskich urzędników.
44 r. p.n.e. Juliusz Cezar ginie z rąk zamachowców. Zwycięstwa Juliusza Ceza-ra zyskały mu wielką popularność wśród Rzymian. Jednak byli i tacy, którzy bali się go i nie ufali mu. W 49 r. p.n.e. senat - najwyższy organ republikański, ok. 600 senatorów, który rządził Rzymem - obawiając się, że chce on przejąć całkowitą władzę, nakazał mu zrzec się komendy nad wojskiem. W odpowiedzi Cezar prze-kroczył rzekę Rubikon - która w I wieku p.n.e. stanowiła północną granicę Italii - i ruszył na Rzym, co dało początek wojnie domowej. Według legendy wypowiedział wtedy słynne słowa: "Kości zostały rzucone". Wojskami wiernymi senatowi dowodził Pompejusz Wielki - zięć Cezara, a zarazem jego najgroźniejszy przeciwnik w walce o władzę nad Rzymem. W 48 r. p.n.e. Cezar pokonał Pompejusza, a w latach 46-45 p.n.e. zwyciężył także jego zwolenników. Od tego czasu sprawując najwyższe urzędy cywilne i wojskowe, stał się jedynowładcą i został ogłoszony dożywotnim dyktatorem. Jednak wielu polityków rzymskich uważało, że ma on zbyt dużą władzę. Pod przewodnictwem Marka Brutusa (serdecznego przyjaciela Cezara) i Gajusza Kasjusza, grupa zwolenników republiki spiskowała przeciwko nowemu władcy. Piętnastego marca (Idy Marcowe) 44 r. p.n.e. spiskowcy zasztyletowali Ce-zara. Pierwszy przeciwko Cezarowi wyciągnął sztylet Brutus, wtedy ugodzony sztyletem dyktator zdążył tylko powiedzieć do swego przyjaciela: "I ty Brutusie przeciwko mnie..."
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 - - 9 - - 10 -
Notice: Undefined variable: tytul_s in /home/lpl/domains/2l.pl/private_html/2l2l.php on line 330
Historia cesarstwa rzymskiego i jego ustroju
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskim58-52 r. p.n.e. Podbój Galii (dzisiejszej Francji) przez Juliusza cezara. Po po-konaniu Hannibala i zajęciu kartagińskich posiadłości w Afryce i Hiszpanii Rzymianie śmiało ruszyli na podbój hellenistycznego świata. Najpierw podporządkowali sobie Macedonię i Grecję, a następnie zainteresowali się Azją Mniejszą i Bliskim Wschodem. Podbój tych ziem zakończył się w II połowie I wieku p.n.e., kiedy do Rzymu przyłączony został Egipt - ostatnia monarchia hellenistyczna. Na zachodzie przeciwnikiem Rzymu były plemiona Galów i Germanów, zamieszkujące tere-ny dzisiejszej Francji i ziemie nad rzeką Ren. Ich pokonanie kosztowało Rzymian wiele trudu, ale dokonał tego Juliusz Cezar. Wszystkie te wojny doprowadziły do powstania wielkiego państwa, które Rzymianie nazywali imperium.
Podbite przez Rzym ziemie leżące poza Italią podzielone zostały na prowincje. Ich mieszkańcy nie posiadali rzymskiego obywatelstwa. Rządzili tam urzędnicy, nazwani namiestnikami. Zostawali nimi byli konsulowie i pretorzy, którym na trzy lata przyznawano prowincje. Namiestnicy mieli ogromną władzę nad podległą im ludnością. Z powodu swojej chciwości okryli się złą sławą. Nie wahali się bowiem okradać ze skarbów świątynie i zabierać cenne przedmioty prywatnym osobom. Swoje domy w Rzymie ozdabiali dziełami sztuki zrabowanymi w greckich miastach. Dokuczliwe dla mieszkańców były też podatki nakładane przez rzymskich urzędników.
44 r. p.n.e. Juliusz Cezar ginie z rąk zamachowców. Zwycięstwa Juliusza Ceza-ra zyskały mu wielką popularność wśród Rzymian. Jednak byli i tacy, którzy bali się go i nie ufali mu. W 49 r. p.n.e. senat - najwyższy organ republikański, ok. 600 senatorów, który rządził Rzymem - obawiając się, że chce on przejąć całkowitą władzę, nakazał mu zrzec się komendy nad wojskiem. W odpowiedzi Cezar prze-kroczył rzekę Rubikon - która w I wieku p.n.e. stanowiła północną granicę Italii - i ruszył na Rzym, co dało początek wojnie domowej. Według legendy wypowiedział wtedy słynne słowa: "Kości zostały rzucone". Wojskami wiernymi senatowi dowodził Pompejusz Wielki - zięć Cezara, a zarazem jego najgroźniejszy przeciwnik w walce o władzę nad Rzymem. W 48 r. p.n.e. Cezar pokonał Pompejusza, a w latach 46-45 p.n.e. zwyciężył także jego zwolenników. Od tego czasu sprawując najwyższe urzędy cywilne i wojskowe, stał się jedynowładcą i został ogłoszony dożywotnim dyktatorem. Jednak wielu polityków rzymskich uważało, że ma on zbyt dużą władzę. Pod przewodnictwem Marka Brutusa (serdecznego przyjaciela Cezara) i Gajusza Kasjusza, grupa zwolenników republiki spiskowała przeciwko nowemu władcy. Piętnastego marca (Idy Marcowe) 44 r. p.n.e. spiskowcy zasztyletowali Ce-zara. Pierwszy przeciwko Cezarowi wyciągnął sztylet Brutus, wtedy ugodzony sztyletem dyktator zdążył tylko powiedzieć do swego przyjaciela: "I ty Brutusie przeciwko mnie..."
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 - - 9 - - 10 -
| Dowiedz się więcej | |