Jesteś w:
Notice: Undefined variable: tytul_s in /home/lpl/domains/2l.pl/private_html/2l2l.php on line 330
395 r. Podział Cesarstwa Rzymskiego na dwie części. Od czasów Oktawiana Augusta cesarze rządzili Rzymem przez pięć stuleci. Ich rządy nie zawsze były dla państwa pomyślne. Nie wszyscy władcy mieli wystarczająco dużo sił i osobistych zdolności, aby kierować ogromnym imperium. Byli wśród nich ludzie chciwi i okrutni. Byli też tacy, którzy zachowywali się jak szaleńcy; np. Neron doprowadził do spalenia Rzymu. Rozwój imperium rzymskiego zapewnili utalentowani wodzo-wie i zdolni administratorzy. Najwięcej takich władców rządziło w I i II wieku; do najwybitniejszych należeli Trajan i Hadrian, rządzący imperium rzymskim w I po-łowie II wieku. Z czasem coraz więcej cesarzy pochodziło z prowincji. Wielu z nich doszło do władzy dzięki swoim żołnierzom. Począwszy od III wieku, legiony chętnie obwoływały cesarzami swoich dowódców, a nawet prostych oficerów. Większość z nich panowała bardzo krótko. Zdarzało się, że państwo miało kilku władców jednocześnie. Po dwóch wiekach pokoju państwo rzymskie ponownie ogarnęły wojny domowe.
Walki między kandydatami do tronu osłabiły cesarstwo i przyczyniły się do po-dzielenia imperium na dwie części. Ostatecznie, Teodozjusz Wielki dokonał po-działu cesarstwa między dwóch swoich synów, na cesarstwo zachodniorzymskie, ze stolicą w Rzymie i cesarstwo wschodniorzymskie, ze stolicą w Konstantynopolu.
410 r. Plemiona Gotów podbijają Rzym, oraz 476 r. Upadek cesarstwa zachodniorzymskiego. Osłabienie cesarstwa wykorzystali jego wrogowie. Nie pomogły umocnienia, które przez dwa wieki wznosili Rzymianie na swoich północnych gra-nicach, aby zabezpieczyć się przed najazdami plemion germańskich. Skuteczna obrona granic wymagała bowiem ogromnej i sprawnie dowodzonej armii. Utrzyma-nie takiej armii było jednak bardzo kosztowne. Tymczasem długoletnie wojny domowe wyniszczyły cesarstwo, i skarb państwa był pusty. W III wieku coraz większe grupy barbarzyńców (dzikich i wojowniczych plemion) wdzierały się w głąb imperium rzymskiego. Władcy, nie mogąc powstrzymać najazdów, pozwalali całym plemionom osiedlać się w granicach cesarstwa. W armii rzymskiej służyło wielu barbarzyńskich wojowników, a niektórzy spośród nich zdobyli u boku cesarzy wysokie stanowiska. Z czasem jednak ci najbardziej samodzielni zaczęli sprawiać władcom poważne kłopoty.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 - - 9 - - 10 -
Notice: Undefined variable: tytul_s in /home/lpl/domains/2l.pl/private_html/2l2l.php on line 330
Historia cesarstwa rzymskiego i jego ustroju
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskim395 r. Podział Cesarstwa Rzymskiego na dwie części. Od czasów Oktawiana Augusta cesarze rządzili Rzymem przez pięć stuleci. Ich rządy nie zawsze były dla państwa pomyślne. Nie wszyscy władcy mieli wystarczająco dużo sił i osobistych zdolności, aby kierować ogromnym imperium. Byli wśród nich ludzie chciwi i okrutni. Byli też tacy, którzy zachowywali się jak szaleńcy; np. Neron doprowadził do spalenia Rzymu. Rozwój imperium rzymskiego zapewnili utalentowani wodzo-wie i zdolni administratorzy. Najwięcej takich władców rządziło w I i II wieku; do najwybitniejszych należeli Trajan i Hadrian, rządzący imperium rzymskim w I po-łowie II wieku. Z czasem coraz więcej cesarzy pochodziło z prowincji. Wielu z nich doszło do władzy dzięki swoim żołnierzom. Począwszy od III wieku, legiony chętnie obwoływały cesarzami swoich dowódców, a nawet prostych oficerów. Większość z nich panowała bardzo krótko. Zdarzało się, że państwo miało kilku władców jednocześnie. Po dwóch wiekach pokoju państwo rzymskie ponownie ogarnęły wojny domowe.
Walki między kandydatami do tronu osłabiły cesarstwo i przyczyniły się do po-dzielenia imperium na dwie części. Ostatecznie, Teodozjusz Wielki dokonał po-działu cesarstwa między dwóch swoich synów, na cesarstwo zachodniorzymskie, ze stolicą w Rzymie i cesarstwo wschodniorzymskie, ze stolicą w Konstantynopolu.
410 r. Plemiona Gotów podbijają Rzym, oraz 476 r. Upadek cesarstwa zachodniorzymskiego. Osłabienie cesarstwa wykorzystali jego wrogowie. Nie pomogły umocnienia, które przez dwa wieki wznosili Rzymianie na swoich północnych gra-nicach, aby zabezpieczyć się przed najazdami plemion germańskich. Skuteczna obrona granic wymagała bowiem ogromnej i sprawnie dowodzonej armii. Utrzyma-nie takiej armii było jednak bardzo kosztowne. Tymczasem długoletnie wojny domowe wyniszczyły cesarstwo, i skarb państwa był pusty. W III wieku coraz większe grupy barbarzyńców (dzikich i wojowniczych plemion) wdzierały się w głąb imperium rzymskiego. Władcy, nie mogąc powstrzymać najazdów, pozwalali całym plemionom osiedlać się w granicach cesarstwa. W armii rzymskiej służyło wielu barbarzyńskich wojowników, a niektórzy spośród nich zdobyli u boku cesarzy wysokie stanowiska. Z czasem jednak ci najbardziej samodzielni zaczęli sprawiać władcom poważne kłopoty.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 - - 9 - - 10 -
| Dowiedz się więcej | |