Jesteś w:
Informatyka (studia)
5. Druk kolorowy
We wszystkich typach drukarek kolorowy wydruk otrzymuje się przez nanoszenie kolejno barw podstawowych na papier w odpowiednich proporcjach. Informacja o barwnym obrazie jest przekształcana do postaci wyciągów zawierających informacje o udziale każdej z barw podstawowych. Proces ten jest nazywany separacją barw. Liczba wyciągów jest równa liczbie barw podstawowych. Intensywność barw podstawowych wydruku reguluje się identycznie jak poziom szarości - stosując rastrowanie. Kolory pośrednie są uzyskiwane przez rozsiewanie (ang. dithering), czyli mieszanie sąsiednich punktów o innych kolorach. Ponieważ takie mieszanie nie może prowadzić do pokrycia się punktów z poszczególnych wyciągów, położenie punktów rastra dla poszczególnych wyciągów dobiera się losowo (w pewnych granicach).
Kolor na papierze powstaje metodą subtraktywną. Z widma światła białego odbijanego przez papier barwniki podstawowe odfiltrowują przeciwne im kolory. Odbierany kolor druku jest sumą nieodfiltrowanych składników światła białego. Najczęściej jako barwy podstawowe są wykorzystywane kolory: niebieskozielony, purpurowy i żółty. Złożenie tych trzech barw daje kolor czarny. Dla uzyskania lepszej czerni i zmniejszenia zużycia barwników przy druku czarnym do trzech barw podstawowych często dodaje się czarny.
Zestaw czterech barw: niebieskozielonej (ang. cyan), purpurowej (ang. magenta), żółtej (ang. yellow) i czarnej (ang. black) oznacza się skrótem CMYK. Niektóre drukarki atramentowe zawierają dodatkowo barwniki jasnoniebieskozielony i jasnopurpurowy, które umożliwiają uzyskiwanie wydruków o fotograficznej jakości. Barwy, reprezentowane przez odpowiednie proporcje kolorów podstawowych, są w celach standaryzacyjnych oznaczane i klasyfikowane. Przykłady systemów klasyfikacji barw to amerykański system Pantone i europejski - Euroscale.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 - - 9 - - 10 - - 11 - - 12 - - 13 - - 14 - - 15 - - 16 - - 17 -
Podział drukarek komputerowych
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskim5. Druk kolorowy
We wszystkich typach drukarek kolorowy wydruk otrzymuje się przez nanoszenie kolejno barw podstawowych na papier w odpowiednich proporcjach. Informacja o barwnym obrazie jest przekształcana do postaci wyciągów zawierających informacje o udziale każdej z barw podstawowych. Proces ten jest nazywany separacją barw. Liczba wyciągów jest równa liczbie barw podstawowych. Intensywność barw podstawowych wydruku reguluje się identycznie jak poziom szarości - stosując rastrowanie. Kolory pośrednie są uzyskiwane przez rozsiewanie (ang. dithering), czyli mieszanie sąsiednich punktów o innych kolorach. Ponieważ takie mieszanie nie może prowadzić do pokrycia się punktów z poszczególnych wyciągów, położenie punktów rastra dla poszczególnych wyciągów dobiera się losowo (w pewnych granicach).
Kolor na papierze powstaje metodą subtraktywną. Z widma światła białego odbijanego przez papier barwniki podstawowe odfiltrowują przeciwne im kolory. Odbierany kolor druku jest sumą nieodfiltrowanych składników światła białego. Najczęściej jako barwy podstawowe są wykorzystywane kolory: niebieskozielony, purpurowy i żółty. Złożenie tych trzech barw daje kolor czarny. Dla uzyskania lepszej czerni i zmniejszenia zużycia barwników przy druku czarnym do trzech barw podstawowych często dodaje się czarny.
Zestaw czterech barw: niebieskozielonej (ang. cyan), purpurowej (ang. magenta), żółtej (ang. yellow) i czarnej (ang. black) oznacza się skrótem CMYK. Niektóre drukarki atramentowe zawierają dodatkowo barwniki jasnoniebieskozielony i jasnopurpurowy, które umożliwiają uzyskiwanie wydruków o fotograficznej jakości. Barwy, reprezentowane przez odpowiednie proporcje kolorów podstawowych, są w celach standaryzacyjnych oznaczane i klasyfikowane. Przykłady systemów klasyfikacji barw to amerykański system Pantone i europejski - Euroscale.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 - - 9 - - 10 - - 11 - - 12 - - 13 - - 14 - - 15 - - 16 - - 17 -
| Dowiedz się więcej | |