Jesteś w:
Ogniem i mieczem
Po niebezpiecznej drodze docierają do Zbaraża, gdzie zgromadziły się wszystkie wojska koronne w oczekiwaniu na nieprzyjaciela. Wkrótce do Zbaraża przybył sam książę Wiśniowiecki.
Nazajutrz nadciągnął z całą potęgą Chmielnicki. Rozgorzała wielka bitwa. Gdy zwycięstwo wojsk koronnych było już oczywiste, bitwa została niespodziewanie przerwana przez burzę. W nocy Skrzetuski, Wołodyjowski, Podbipięta i Zagłoba zrobili wycieczkę do obozu wroga i wysadzili wieże oblężnicze.
Próba zawieszenia broni nie powiodła się; Chmielnicki żądał wydania księcia. Napastnicy przypuścili w nocy atak, ale został on odparty. Podbipięta wtedy właśnie spełnił swój ślub: ściął za jednym zamachem trzy nieprzyjacielskie głowy.
W obozie sytuacja była jednak coraz cięższa. Podbipięta podjął się przedarcia przez wrogi obóz do króla, jednak został zauważony i zginął śmiercią męczeńską, rażony strzałami z łuków przez Kozaków i Tatarów. Następnej nocy jego miejsce zajął Skrzetuski. Dotarł do dworu w Toporowie, do króla, który wydał rozkaz odsieczy Zbaraża. Utrudzony rycerz stracił przytomność i ocknął się dopiero po ośmiu dniach. Ujrzał wówczas wszystkich swoich przyjaciół i tą jedną osobę, na którą czekał tak wiele miesięcy r11; Helenę. Po wielu miesiącach rozłąki, tęsknoty i udręki spotkało się tych dwoje kochających się ludzi - Heleny i Jana.
Po dwóch latach spokoju doszło do kolejnego, ostatecznego starcia wojsk polskich z kozackimi. W poniedziałek, siódmego lipca 1651r. doszło do ostatecznej bitwy, zwycięskiej dla sił Rzeczpospolitej.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 -
Ogniem i mieczem - streszczenie
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimPo niebezpiecznej drodze docierają do Zbaraża, gdzie zgromadziły się wszystkie wojska koronne w oczekiwaniu na nieprzyjaciela. Wkrótce do Zbaraża przybył sam książę Wiśniowiecki.
Nazajutrz nadciągnął z całą potęgą Chmielnicki. Rozgorzała wielka bitwa. Gdy zwycięstwo wojsk koronnych było już oczywiste, bitwa została niespodziewanie przerwana przez burzę. W nocy Skrzetuski, Wołodyjowski, Podbipięta i Zagłoba zrobili wycieczkę do obozu wroga i wysadzili wieże oblężnicze.
Próba zawieszenia broni nie powiodła się; Chmielnicki żądał wydania księcia. Napastnicy przypuścili w nocy atak, ale został on odparty. Podbipięta wtedy właśnie spełnił swój ślub: ściął za jednym zamachem trzy nieprzyjacielskie głowy.
W obozie sytuacja była jednak coraz cięższa. Podbipięta podjął się przedarcia przez wrogi obóz do króla, jednak został zauważony i zginął śmiercią męczeńską, rażony strzałami z łuków przez Kozaków i Tatarów. Następnej nocy jego miejsce zajął Skrzetuski. Dotarł do dworu w Toporowie, do króla, który wydał rozkaz odsieczy Zbaraża. Utrudzony rycerz stracił przytomność i ocknął się dopiero po ośmiu dniach. Ujrzał wówczas wszystkich swoich przyjaciół i tą jedną osobę, na którą czekał tak wiele miesięcy r11; Helenę. Po wielu miesiącach rozłąki, tęsknoty i udręki spotkało się tych dwoje kochających się ludzi - Heleny i Jana.
Po dwóch latach spokoju doszło do kolejnego, ostatecznego starcia wojsk polskich z kozackimi. W poniedziałek, siódmego lipca 1651r. doszło do ostatecznej bitwy, zwycięskiej dla sił Rzeczpospolitej.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 -
| Dowiedz się więcej | |