Jesteś w:
Barok
Poza operą w czasach baroku rozwijał się teatr jezuicki. Sceny teatralne istniały przy licznych wówczas szkołach jezuickich. Grano na nich przedstawienia z tekstami religijno-dydaktycznymi. Tematy czerpano z Biblii i żywotów świętych. Aktorami byli uczniowie. Poza aulami szkolnymi wystawiali oni przedstawienia także na placach miejskich. W Polsce ważną rolę w rozwoju teatru odegrał teatr dworski Władysława IV. XVII wiek kontynuował dramat elżbietański, w którym zaznaczyły się wpływy baroku. Istotną rolę odegrała tu twórczość wybitnego dramaturga hiszpańskiego Calderona (1600-1681). Calderon de la Barca był autorem około 300 utworów, w tym komedii, dramatów historycznych i współczesnych, utworów filozoficznych. Najbardziej znane to: "Alkad z Zalamei", "Książę niezłomny", "Życie snem".
Zgodnie z estetyką baroku dramaty Calderona były pełne gwałtownych kontrastów i rzeczy niesamowitych, zarówno w portretach psychologicznych postaci, jak i w sferze stylistyki. Romantycy podziwiali Calderona na równi z Szekspirem, uważali go za sprzymierzeńca w walce z klasykami. Tematy literackie, popularne w okresie baroku, dotyczyły głównie zagadnień religijnych, moralnych, politycznych, a także dworskich. W Polsce rozwijał się zwłaszcza nurt dworski (J. A. Morsztyn), obywatelsko-religijny (W. Potocki), pamiętnikarski (J. Ch. Pasek), liryka miłosna i refleksyjna (D. Naborowski).
Dokładniejsze omówienie niektórych gatunków charakterystycznych dla epoki baroku:
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 -
Gatunki literackie charakterystyczne dla literatury baroku
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimPoza operą w czasach baroku rozwijał się teatr jezuicki. Sceny teatralne istniały przy licznych wówczas szkołach jezuickich. Grano na nich przedstawienia z tekstami religijno-dydaktycznymi. Tematy czerpano z Biblii i żywotów świętych. Aktorami byli uczniowie. Poza aulami szkolnymi wystawiali oni przedstawienia także na placach miejskich. W Polsce ważną rolę w rozwoju teatru odegrał teatr dworski Władysława IV. XVII wiek kontynuował dramat elżbietański, w którym zaznaczyły się wpływy baroku. Istotną rolę odegrała tu twórczość wybitnego dramaturga hiszpańskiego Calderona (1600-1681). Calderon de la Barca był autorem około 300 utworów, w tym komedii, dramatów historycznych i współczesnych, utworów filozoficznych. Najbardziej znane to: "Alkad z Zalamei", "Książę niezłomny", "Życie snem".
Zgodnie z estetyką baroku dramaty Calderona były pełne gwałtownych kontrastów i rzeczy niesamowitych, zarówno w portretach psychologicznych postaci, jak i w sferze stylistyki. Romantycy podziwiali Calderona na równi z Szekspirem, uważali go za sprzymierzeńca w walce z klasykami. Tematy literackie, popularne w okresie baroku, dotyczyły głównie zagadnień religijnych, moralnych, politycznych, a także dworskich. W Polsce rozwijał się zwłaszcza nurt dworski (J. A. Morsztyn), obywatelsko-religijny (W. Potocki), pamiętnikarski (J. Ch. Pasek), liryka miłosna i refleksyjna (D. Naborowski).
Dokładniejsze omówienie niektórych gatunków charakterystycznych dla epoki baroku:
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 -
| Dowiedz się więcej | |