Jesteś w: 2l.pl -> Granica ->

2l.pl / Granica

Autor: Redakcja 2l.pl     Data publikacji: 20.01.2006     Serwis chroniony prawem autorskim


Granica

„Granica” - wprowadzenie

„Granica” Zofii Nałkowskiej jest powieścią wielowymiarową i niejednoznaczną. Pod przykrywką romansu córki kucharki i syna zubożałego szlachcica, autorka przemyciła problematykę psychologiczną, filozoficzną, społeczną, obyczajową oraz moralną, stawiając trudne i kontrowersyjne czasami pytania.

Powieść ta jest swoistym stud... wiecej



Granica streszczenie

I

Powieść rozpoczyna się informacją o samobójczej śmierci jej głównego bohatera - Zenona Ziembiewicza. Okazuje się, że nieboszczyk miał romans z Justyną Bogutówną. Wiadomość ta, dotycząca przecież jegomościa znanego i poważanego oraz wiejskiej dziewczyny, która kilka dni wcześniej oblała go kwasem, stała się przyczyną wybuchu l... wiecej



Losy Cecylii Kolichowskiej

Jedną z bohaterek powieści Zofii Nałkowskiej „Granica” jest Cecylia Kolichowska, z domu Biecka, kobieta pięćdziesięcioletnia, dwukrotna wdowa, w czasie akcji utworu obecnie kobieta samotna.

Pierwszy mąż bohaterki nazywał się Konstanty Wąbrowski. Cecylia wyszła za niego z wielkiej miłości Przeżyli razem dziesięć cudownych ... wiecej



Dzieciństwo i młodość Zenona Ziembiewicza

Zenon Ziembiewicz jest głównym bohaterem powieści psychologicznej Zofii Nałkowskiej - „Granica”.

Zenon pochodził z podupadłej ziemiańskiej rodziny. Był jedynym dzieckiem Waleriana i Żanci Ziembiewiczów, z którymi przeniósł się do Boleborzy, gdy ojciec stracił bogactwo swoje i matki. Zamieszkali tam w majątku będącym własn... wiecej



Przemiana wewnętrzna Zenona Ziembiewicza

Przemianie wewnętrznej w powieści ulega jej główny męski bohater Zenon Ziembiewicz. Punktem zwrotnym w jego życiu jest początek uzależnienia od Czechlińskiego – zamożnego plenipotenta majątku hrabiostwa Tczewskich, założyciela gazety „Niwa”, a później starosty. Od chwili podjęcia współpracy z tym mężczyzną, Zenon zaczyna dostrzeg... wiecej



Charakterystyka Zenona Ziembiewicza

Zenon Ziembiewicz, główny bohater powieści Zofii Nałkowskiej „Granica”, pochodził z podupadłej ziemiańskiej rodziny. Był jedynym synem zubożałych szlachciców - Waleriana i Joanny (Żanci) z Niemierów. Jego ojciec, po stracie majątku rodowego własnego i żony, objął posadę rządcy Boleborzy - folwarku będącego własnością hrabiostwa Tczewsk... wiecej



Kariera Zenona Ziembiewicza

Kariera zawodowa i polityczna zdolnego i ambitnego Zenona Ziembiewicza jest jednym z motywów powieści Zofii Nałkowskiej „Granica”, a zarazem wyrazem dominującej w XIX-sto i XX-wiecznej literaturze tendencji do opisu dojrzewania i stopniowego dochodzenia do wyższych urzędów reprezentantów zdeklasowanej szlachty i niższych warstw społecz... wiecej



Plan wydarzeń „Granicy”

1. Opis rodziców Zenona Ziembiewicza, mieszkających w Boleborzy.
2. Opis życia Cecylii Kolichowskiej i jej kamienicy.
3. Platoniczna miłość Elżbiety Bieckiej do Awaczewicza.
4. Wizyty przyjaciółek u Cecylii Kolichowskiej.
5. Życie lokatorów w kamienicy u Kolichowskiej.
6. Losy Karoliny Bogutowej.
7. Elżbiet... wiecej



Portrety kobiece w „Granicy”

W „Granicy” Zofia Nałkowska zawarła prawdziwy przegląd przez charaktery kobiet, zwracając uwagę na różnice w pochodzeniu, wykształceniu, wyglądzie, zachowaniu czy wieku.

Spośród kilkudziesięciu powieściowych bohaterek, na uwagę zasługuje czternaście z nich, reprezentujących odmienne postawy, losy, charaktery czy światopog... wiecej



Charakterystyka Elżbiety Bieckiej

Elżbieta Biecka jest jedną z głównych bohaterek powieści Zofii Nałkowskiej „Granica”.

Była córką Romany z Giezłowskich Bieckiej (w czasie akcji właściwej powieści Niewieskiej) i mężczyzny, z którym piękna Romana rozwiodła się, gdy córka miała zaledwie roczek. Po jego śmierci Elżbieta została oddana przez matkę pod opiekę ... wiecej



Miłość Zenona Ziembiewicza i Elżbiety Bieckiej

Zenon Ziembiewicz zakochał się w Elżbiecie Bieckiej, gdy jako młody chłopak, uczeń gimnazjum, mieszkał na stancji w kamienicy jej ciotki. Mimo iż podejmował wtedy wszelkie starania, by zwrócić na siebie uwagę pięknej rówieśniczki - pomagał jej w algebrze, podrzucał ciekawe książki, ona darzyła wtedy młodzieńczym, nieodwzajemnionym uczuciem starsze... wiecej



Charakterystyka Justyny Bogutówny

Justyna Bogutówna – bohaterka powieści Zofii Nałkowskiej „Granica” - była jedyną, nieślubną córką kucharki Karoliny Bogutowej. Jej matka urodziła ją, będąc od kilkunastu lat wdową, stając się obiektem plotek i drwin, płacąc za romans z bogatym paniczem i macierzyństwo utratą pracy.

Justyna miała szczęśliwe dziecińst... wiecej



Romans Zenona Ziembiewicza z Justyną

Gdy matka Justyny – Karolina Bogutowa, otrzymała posadę kucharki w dworku w Boleborzy i zabrała córkę ze sobą, dziewczyna poznała Zenona Ziembiewicza, który przyjechał do rodziców na wakacje.

Młodzi na początku dużo rozmawiali i spacerowali, aż w końcu zostali kochankami. Justyna urzekła Zenona optymizmem, dziecięcym podejściem... wiecej



Konflikt pokoleń w „Granicy”

Motyw konfliktu pokoleń widać w powieści „Granica” Zofii Nałkowskiej w relacjach dwóch odmiennych, a zarazem tak bardzo podobnych postaci – ojca i syna.

Walerian i Zenon Ziembiewicz wyznawali odrębne poglądy niemal na wszystkie kwestie. Pierwszy wpisywał się w ramy niewykształconego szlachcica, który przez nieumieję... wiecej



Charakterystyka szlachty w „Granicy”

Zofia Nałkowska wprowadziła wątek szlachty w „Granicy” dzięki zamożnej rodzinie Tczewskich oraz podupadłej Ziembiewiczów, dając tym samym dwa całkowicie różne obrazy tej warstwy społecznej.

Hrabiostwo Tczewscy byli właścicielami majątków Chązebnej, Gwareckiego Folwarku, Pieszni, Boleborzy, Popłoszy, lasów Bramińskich, tar... wiecej



Obraz mieszczaństwa w „Granicy”

Prócz bogatej arystokracji, zubożałej szlachty, proletariuszy i biedoty, Nałkowska opisała w „Granicy” także warstwę mieszczańską.

Jej reprezentantami w powieści są między innymi właścicielka kamienicy Cecylia Kolichowska, kierownik cukierni Marian Chązowicz oraz właściciel sklepu bławatnego Julian Toruciński.

... wiecej



Motyw małżeństwa w „Granicy”

Motyw małżeństwa objawia się w powieści Zofii Nałkowskiej „Granica” kilkukrotnie. Ślub bierze zakochana w sobie para głównych bohaterów – Zenon Ziembiewicz i Elżbieta Biecka. Święty związek łączy także matkę kobiety – Romanę, z jej wieloletnim kochankiem Niewieskim, który dla tej pięknej i pociągającej kobiety zostawił pier... wiecej



Motyw starości w „Granicy”

Starość jest motywem realizowanym wiele razy w literaturze polskiej. Sięgnęła po niego także przedstawicielka prozy psychologicznej – Zofia Nałkowska.

Tworząc postać posuniętej w latach, zgorzkniałej i wspominającej czasy beztroski i urody Cecylii Kolichowskiej, pisarka zrealizowała go w sposób dość tendencyjny. Ukazała kobietę... wiecej



Motyw domu (kamienicy) w „Granicy”

W powieści „Granica” Zofia Nałkowska zrealizowała motyw domu na przykładzie kamienicy Cecylii Kolichowskiej, którą bohaterka odziedziczyła po śmierci drugiego męża.

W tym starym, dużym, trzypiętrowym budynku przy ulicy Staszica 17, na którego frontowej ścianie od ulicy znajdowały się żelazne balkony, a teren za domem zdobi... wiecej



Motyw miłości w „Granicy”

Motyw miłości w powieści „Granica” Zofii Nałkowskiej jest – obok motywu kariery - jednym z głównych wątków utworu. Występuje on na kartach książki w wielu odsłonach, począwszy od miłości łączącej kobietę z mężczyzną (szczęśliwą oraz tę mniej uskrzydlającą), poprzez bezgraniczną miłość matczyną, a skończywszy na trudnej miłości dz... wiecej



„Dżuma” - streszczenie

„Ciekawe wypadki, które są tematem tej kroniki, zaszły w 194. r. w Oranie” – francuskiej prefekturze położonej na północnym wybrzeżu Algierii. Chociaż pięknie położone, samo miasto było raczej odpychające. Brudne mury, kurz, brak jakiejkolwiek zieleni miejskiej, a nawet gołębi, błoto jesienią, a upały latem – tak można najk... wiecej



Albert Camus – życiorys pisarza

Albert Camus był jednym z najbardziej rozpoznawalnych francuskich pisarzy, eseistów czy dramaturgów dwudziestego wieku. W 1957 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Przez wiele lat przyjaźnił się i współpracował z wybitnym egzystencjalistą Jean-Paulem Sartrem, lecz z powodów politycznych zakończył tę znajomość. Zmarł w wieku czterdziestu sześciu ... wiecej



Interpretacja tytułu Dżuma

Sposobów odczytywania tytułu dzieła Camusa jest wiele, dotyczy to zresztą całego utworu. Oczywiście można odczytywać je dosłownie, wówczas tytułowa dżuma jest nazwą śmiertelnej choroby, której epidemia nawiedziła algierskie miasto portowe Oran w latach czterdziestych ubiegłego wieku. Pierwszymi jej ofiarami były szczury. Drastycznie wzrastająca li... wiecej



Interpretacja motta Dżumy

Zdanie: „Jest rzeczą równie rozsądną ukazać jakiś rodzaj uwięzienia przez inny, jak ukazać coś, co istnieje rzeczywiście, przez coś innego, co nie istnieje”, które rozpoczyna „Dżumę” pochodzi z „Dziennika roku zarazy opartego na obserwacjach zapiskach najważniejszych wydarzeń zarówno publicznych jak i prywatnych, któr... wiecej



Plan wydarzeń Dżumy

1. Opis Oranu, francuskiej prefektury na wybrzeżu algierskim, liczącej blisko dwieście tysięcy mieszkańców.
2. Początek akcji – 16 kwietnia 194. roku – doktor Bernard Rieux natyka się na martwego szczura pod drzwiami gabinetu.
3. Z kolejnymi dniami gwałtownie przybywa zdechłych gryzoni.
4. Rieux odprowadza swoją chorą... wiecej



Czas i miejsce akcji „Dżumy”

O czasie i miejscu akcji Dżumy dowiadujemy się już z pierwszego zdania powieści: „Ciekawe wypadki, które są tematem tej kroniki, zaszły w 194. r. w Oranie”. Autor celowo umieścił kropkę w miejscu, gdzie powinna znajdować się ostatnia cyfra daty, aby zasugerować czytelnikowi, że tak naprawdę wydarzenie opisane w powieści nie są prawdziw... wiecej



Kompozycja „Dżumy”

Powieść Alberta Camusa rozpoczyna się mottem: „Jest rzeczą równie rozsądną ukazać jakiś rodzaj uwięzienia przez inny, jak ukazać coś, co istnieje rzeczywiście, przez coś innego, co nie istnieje”, zaczerpniętym z „Dziennika roku zarazy…” autorstwa Daniela Defoe. W ten sposób autor dał czytelnikowi sygnał, iż przesłanie... wiecej



Narracja w „Dżumie”

W „Dżumie” mamy do czynienia z dwoma narratorami. Pierwszy z nich na samym początku zwraca się do czytelnika: „Zresztą narrator, którego czytelnik pozna we właściwej chwili (…)”. Dopiero na samym końcu powieści dowiadujemy się, że był nim doktor Rieux. Dlaczego główny bohater pragnął zachować anonimowość? Prawdopodobn... wiecej



Filozofia w „Dżumie”

Filozofią dominującą w „Dżumie” jest bardzo popularny we Francji w połowie dwudziestego wieku egzystencjalizm. Do grona najwybitniejszych przedstawicieli tego nurtu zalicza się do dziś Alberta Camusa, chociaż on sam nigdy tak siebie nie nazwał w obawie przed tak zwanym „zaszufladkowaniem”.

Za ojca egzystencjali... wiecej



Moralność w „Dżumie”

W swojej najpopularniejszej powieści Camus zawarł jasne przesłanie etyczne i zarysował konkretną postawę moralną, jaką powinien przyjąć każdy, kto znajdzie się w podobnej sytuacji, co bohaterzy „Dżumy”. Z utworu jasno wynika, że bez względu na najbardziej nawet niesprzyjające okoliczności należy pozostać przede wszystkim człowiekiem. N... wiecej



Doktor Bernard Rieux – charakterystyka postaci

Spośród wszystkich bohaterów „Dżumy”, to właśnie doktor wyraźnie wysuwa się na pierwszy plan. Co więcej, pod koniec powieści dowiadujemy się, że postać ta pełniła również rolę narratora. Śledząc uważnie jego poczynania, każdy z czytelników prędzej czy później musi dojeść do wniosku, że ma do czynienia z prawdziwym bohaterem, jednostką ... wiecej



Jean Tarrou – charakterystyka postaci

Mężczyzna, który przybył do Oranu zaledwie kilka tygodni przed kwietniowym wybuchem epidemii, jednak zależało mu na niesieniu pomocy jego mieszkańcom równie mocno, jak doktorowi Rieux. Łączyło go wiele z Bernardem, głównie w sferze ideologicznej, dlatego znakomicie się dogadywali. Razem stworzyli oddziały sanitarne, które niestrudzenie niosły wsze... wiecej



Raymond Rambert – charakterystyka postaci

Rambert był najmłodszym z grona głównych bohaterów powieści. Przybył do Oranu jako reporter paryskiego dziennika. Za zadanie miał sporządzenie raportu o warunkach życia algierskich arabów. Po zamknięciu murów miasta stał się niejako więźniem epidemii.

Młody dziennikarz nie był wcale nieopierzonym młokosem, który nie wiedział czym jest... wiecej



Ojciec Paneloux – charakterystyka postaci

Można stwierdzić, że większość z głównych bohaterów „Dżumy” to ateiści (na pewno byli nimi Rieux i Tarrou, prawdopodobnie również Rambert), dlatego postać ojca Paneloux stanowiła katolicką przeciwwagę dla prezentowaną przez nich poglądów. Ten uczony i wojujący jezuita, jak pisze o nim doktor, przeszedł przemianę z dogmatycznego kaznodz... wiecej



Joseph Grand – charakterystyka postaci

Podstarzały urzędnik merostwa jest bez wątpienia najsympatyczniejszą i najbarwniejszą postacią Dżumy. Zdaniem doktora Rieux Joseph Grand był właściwie głównym bohaterem opowieści: „jeśli trzeba koniecznie, by jakiś bohater znalazł się w tym opowiadaniu, narrator proponuje właśnie tego nieefektownego i skromnego bohatera, który miał tylko dob... wiecej



Cottard – charakterystyka postaci

Spośród głównych bohaterów powieści to właśnie Cottard budzi najmniej pozytywne odczucia czytelników. Dzieje się tak nie tylko ze względu na niewątpliwie naganną przeszłość mężczyzny, ale głównie z powodu tego, że odmówił niesienia pomocy mieszkańcom miasta. Jego postawa i zachowanie sugerowały, iż cieszył się z wybuchu epidemii, gdyż odwróciła on... wiecej



Pozostali bohaterowie powieści Dżuma

Żona doktora Rieux – była piękną i ciężko chorą kobieta. Zły stan zdrowia zmusił ją do wyjazdu do sanatorium. Opuszczenie miasta przed wybuchem epidemii nie uchroniło jej jednak przed śmiercią. W dniu rozstania na dworcu kolejowym widziała się po raz ostatni z mężem, który tak ją wówczas opisał: „(...) ta twarz trzydziestoletnia... wiecej



„Dżuma” jako powieść-parabola

Parabola, zwana także przypowieścią, jest gatunkiem literackim, który niesie ze sobą przesłanie moralne lub dydaktyczne. Do trzech głównych cech formalnych paraboli zalicza się:
- schematyczną fabułę,
- uproszczoną konstrukcję postaci,
- obiektywność narracji.

Wyżej wymienione cechy służą alegorycznemu lub symboli... wiecej



Heroiczne tworzenie siebie w świecie grozy i absurdu na przykładzie „Dżumy”

Można powiedzieć, że heroiczne tworzenie siebie w świecie pełnym grozy i absurdu jest jednym z kilku dogmatów filozofii egzystencjalnej. Na czym on polegał? W opracowaniu „Dżumy” wydanym przez Wydawnictwo „Werset” możemy przeczytać: „Egzystencja człowieka skazana jest na zagrożenie. Zagrożenie to powoduje, że człowiek... wiecej



„Dżuma” jako powieść o ludzkiej moralności i solidarności

Jednymi z wielu zagadnień, jakie porusza w swojej problematyce „Dżuma” Alberta Camusa są moralność i solidarność. Autor zarysował szereg postaw etycznych, jakie przyjęli bohaterowie w obliczu ekstremalnej sytuacji. Skupił się także na zaakcentowaniu pracy zespołowej, wspólnemu działaniu, jako najlepszej drodze do osiągnięcia celu.
wiecej



„Dżuma” jako traktat moralny

Pamiętając, że egzystencjalizm realizował się głównie na płaszczyźnie literatury, możemy uznać „Dżumę” za jeden z najważniejszych traktatów filozoficzno-moralnych tego nurtu myślowego. Na kartach powieści Camus zarysował podstawowe założenia etyczne i światopoglądowe charakterystyczne dla egzystencjalizmu ateistycznego.

N... wiecej



„Dżuma” jako powieść egzystencjalna

Jak już zostało to wielokrotnie wspomniane wcześniej egzystencjalizm realizował się głównie na płaszczyźnie literatury, a głównie w powieściach. „Dżuma” stanowi świetny przykład dzieła zaliczanego do tego gatunku. Znawcy literatury uważają jednak, że to „Obcy” jest najwyższym osiągnięciem Camusa, jak i całego nurtu. Powieśc... wiecej



„Dżuma” jako powieść o wojnie

Jednym ze sposobów odczytywania „Dżumy” jest pojmowanie zarazy jako rozbudowanej metafory drugiej wojny światowej. Wiadomo przecież, że książka, która ukazała się w 1947 roku powstawała w czasach, kiedy wciąż toczył się największy globalny konflikt zbrojny w historii. Pamiętajmy też, że sam Camus angażował się w walkę z hitlerowcami ja... wiecej



„Dżuma” jako powieść o buncie

Co powinien zrobić człowiek w tak ekstremalnie trudnej sytuacji, kiedy otaczające go zło ma nad nim druzgocącą przewagę? Odpowiedź płynąca z przesłania „Dżumy” jest krótka i prosta – zbuntować się. Przeciwko czemu? Przeciwko wszystkiemu.

Postulat buntu stanowi podstawę myśli egzystencjalistów. Według nich każdy czło... wiecej



„Dżuma” jako traktat o człowieku

Chociaż sam Camus mówił o sobie: „Nie, nie jestem egzystencjalistą. Sartre i ja zawsze jesteśmy zdumieni, gdy łączy się ze sobą nasze nazwiska…” wiele z jego dzieł uważa się za kluczowe dla rozwoju właśnie tego nurtu filozoficznego. Za najważniejsze z nich uważa się przede wszystkim „Obcego” i „Mit o SyzyfieR... wiecej



Motyw zła w „Dżumie”

Wydarzenia opisane w powieści Camusa można odczytywać na wiele sposobów. Jednym z nich jest pojmowanie epidemii dżumy jako zła w najczystszej postaci. Autor umieszczając swoich bohaterów w obliczu zarazy nakreślił kilka postaw, jakie przyjmują ludzie, kiedy staną twarzą w twarz ze złem. Większość z nich zareagowała buntując się, co według Camusa b... wiecej



Motyw lekarza w „Dżumie”

Zawód lekarza niesie ze sobą nie tylko prestiż, zaufanie oraz szacunek społeczeństwa, ale przede wszystkim wielką odpowiedzialność za cudze zdrowie i życie. Dlatego właśnie to doktor medycyny jest głównym bohaterem powieści, którą uważa się za jedno z najważniejszych dzieł egzystencjalizmu. Bo jaki inny bohater w lepszy sposób mógłby oddać myśl, ż... wiecej



Motyw śmierci w „Dżumie”

W filozofii egzystencjalnej śmierć jest pisywana jako jedna z niewielu pewnych rzeczy w naszym życiu. Każdy z nas musi zdać sobie sprawę z jej nieuchronności. „Świadomość śmierci stanowi najistotniejszy problem w antropologii filozoficznej Camusa, konieczny do poprawnego rozumienia bytu ludzkiego. Każdy bowiem człowiek winien posiąść świadom... wiecej



Motyw cierpienia w „Dżumie”

Cierpienie jest nierozłącznym elementem ludzkiego życia. Camus w swojej najsłynniejszej powieści poświęcił wiele miejsca temu zagadnieniu. Na kartach „Dżumy” możemy znaleźć wiele aspektów cierpienia, analizy jego źródła czy sensu. Autor ukazał nie tylko fizyczną, ale duchową i psychiczną stronę tego zjawiska.

Zacznijmy mo... wiecej



Motyw przemiany wewnętrznej w „Dżumie”

W swojej powieści Albert Camus ukazał szereg postaw, jakie przyjmują ludzie w kryzysowych sytuacjach. Niektórzy bohaterowie od samego początku jasno zadeklarowali swoją gotowość do walki z dżumą, inni z kolei „umyli ręce” i odwrócili się od potrzebujących, postanawiając ratować przede wszystkim siebie. Jeszcze inni nie wiedzieli, co ma... wiecej



Motyw choroby w „Dżumie”

Tytułowa dżuma to choroba, której nie powinno się życzyć nawet najgorszemu wrogowi. Jej przebieg jest niezwykle bolesny, a szanse na wyzdrowienie bez odpowiedniego serum są praktycznie równe zeru. Można powiedzieć, że zaraza tej śmiertelnej choroby jest jedną z bohaterek powieści. Camus poświęcił wiele miejsca opisowi jej objawów, przebiegu, rozpr... wiecej



Motyw Boga i religii w „Dżumie”

Znając ateistyczne poglądy Alberta Camusa należałoby przypuszczać, że w jego najsłynniejszej powieści nie znajdziemy wiele na temat Boga, a przynajmniej nic pozytywnego. Jednak wielkość Francuskiego pisarza polegała między innymi na tym, że miał otwarty i tolerancyjny umysł. Zamiast potępiać myśl chrześcijańską Camus postanowił wdać się z nią w me... wiecej



„Ludzie są raczej dobrzy niż źli” - rozprawka

„Dżuma” to powieść poruszająca wiele tematów. Jednym z nich jest zagadnienie ludzkiej natury. Ponieważ dzieło Camusa można odczytywać jako traktat filozofii egzystencjalnej, możemy znaleźć w nim kilka ujęć i poglądów na to, jaki naprawdę jest człowiek. W ten sposób zabrał głos w odwiecznej debacie na temat tego, czy człowiek jest z nat... wiecej



Problem ludzkiej wolności w „Dżumie”

Zagadnienie ludzkiej wolności jest jednym z zasadniczych elementów filozofii egzystencjalnej. W centrum teorii stworzonej przez takich myślicieli jak Kierkegaard, Heideger, Sartre czy Camus znajdował się człowiek, wolny człowiek. Na czym polegała jego wolność? „Dżuma” w piękny sposób odpowiada na to pytanie.

W swojej powi... wiecej



Problem ludzkiej odpowiedzialności w „Dżumie”

Według filozofii egzystencjalnej człowiek realizują swoją wolność poprzez wzięcie na swojej barki odpowiedzialność za własne życie. Nie każdy z nas ma w sobie tyle charyzmy i odwagi by „wziąć sprawy w swoje ręce”, dlatego konieczne jest abyśmy mogli zawierzyć tym, którzy staną na wysokości zadania. Właśnie o tym jest „Dżuma”... wiecej



„Dżuma” jako nakaz etyki heroicznej

Jednym z wielu przesłań „Dżumy” jest to, że należy się buntować przeciwko złu i absurdowi. Niemal zawsze taka postawa wiąże się z heroizmem. Można więc powiedzieć, iż według Camusa w każdym z nas drzemie bohater. Wybitny badacz literatury Ignacy Stanisław Fiut w artykule „Humanizm zrewoltowany Alberta Camusa jako rodzaj doświadcz... wiecej



Postawy ludzkie w „Dżumie”

Powieść Alberta Camusa możemy traktować jako studium zachowań ludzkich w obliczu ekstremalnego zagrożenia, jakim bez wątpienia jest epidemia dżumy. Niektórzy zareagowali w sposób heroiczny, inni tchórzowski, a jeszcze inni nie wiedzieli co począć. Najwięcej miejsca autor poświęcił oczywiście tym pierwszym, czyniąc z nich głównych bohaterów powieśc... wiecej



Interpretacja kazań ojca Paneloux

Dwa kazania wygłoszone przez ojca Paneloux w „Dżumie” można pojmować jago chrześcijański głos w tej w znacznej mierze ateistycznej powieści. Diametralną różnicę, jaką można zaobserwować między wystąpieniami jezuity, wywołało dramatyczne przeżycie – straszliwie długa agonia i śmierć młodego Filipa, której świadkiem był właśnie kap... wiecej



„(…) bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika” - rozprawka

Powieść Alberta Camusa kończy się sceną, w której doktor Rieux przygląda się celebrującemu i radosnemu tłumowi, lecz sam nie jest w nastroju do świętowania „Wiedział bowiem to, czego nie wiedział ten radosny tłum i co można przeczytać w książkach: że bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika, że może przez dziesiątki lat pozostać uśpiony w m... wiecej



„Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep, i próbować czynić dobrze” - rozprawka

„Trzeba tylko iść naprzód w ciemnościach, trochę na oślep, i próbować czynić dobrze”

Drugie kazanie ojca Paneloux to jednej z najbardziej znanych fragmentów „Dżumy”. Jego najważniejszym przesłaniem są słowa: „Nie chodzi o to, żeby odrzucać wszelką ostrożność, rozumny porządek, który społeczeństwo wprowadz... wiecej



Czy człowiek może być mocniejszy od dżumy?

„Dżuma” opowiada w gruncie rzeczy o szeroko pojmowanym złu i ludzkich postawach wobec niego. Znajdziemy w niej wspaniałych bohaterów, którzy poświęcili swoje zdrowie i życie, aby nieść pomoc bliźnim, a także przeciwstawiać się zarazie. W powieści możemy odnaleźć też odpowiedź na zasadnicze pytanie: czy człowiek może być mocniejszy od d... wiecej



Opis rozwoju epidemii w Dżumie

Pierwszym objawem obecności dżumy w Oranie były martwe szczury leżące na ulicach. 16 kwietnia 194. roku doktor Rieux natknął się na jednego z padniętych gryzoni pod swoim gabinetem, lecz nie przywiązał do tego większej uwagi. Wieczorem tego samego dnia lekarz znalazł kolejnego szczura na schodach kamienicy. Dozorca Michel, który przykładał wiele u... wiecej



Dżuma - najważniejsze cytaty

„Kiedy wybucha wojna ludzie powiadają: «To nie potrwa długo, to zbyt głupie.» I oczywiście, wojna jest na pewno zbyt głupia, ale to nie przeszkadza jej trwać. Głupota upiera się zawsze, zauważono by to, gdyby człowiek nie myślał stale o sobie”.

„Zaraza nie jest na miarę człowieka, wiec powiada się sobie, że... wiecej



Bibliografia do „Dżumy”

1. I. S. Fiut, „Człowiek według Alberta Camusa. Studium antropologii egzystencjalnej”, Kraków 1993.
2. I. S. Fiut, „Humanizm zrewoltowany Alberta Camusa jako rodzaj doświadczenia aksjologicznego”, [w:] „Zeszyty Naukowe Akademii Górniczo-Hutniczej. Zagadnienia Społeczno-Filozoficzne”, Kraków 1986.
3. ... wiecej



Dżuma Alberta Camus - cytaty

Pytanie: co robić, by nie tracić czasu? Odpowiedź: doświadczać go w całej jego rozciągłości.”

Najważniejsze to dobrze wykonywać swój zawód.

Człowiek męczy się litością, kiedy litość jest bezużyteczna.

... gdyby wierzył we wszechmogącego Boga, przestałby leczyć ludzi, zostawiejąc Bogu tę troskę. Ale poni... wiecej



Albert Camus - Dżuma - problematyka

Wkrótce po wydaniu Dżumę okrzyknięto manifestem nowego humanizmu. Ukazuje nowe zadania stojące przed ludźmi, którzy przeżyli piekło wojny. Mówi o prostej ludzkiej solidarności i moralności, bez patosu i wielkich słów, i dlatego trudniejszych. Życie to ciągła walka z wciąż obecnym złem. Wydarzenie z powieści dzieją się za każdym razem, gdy ją czyta... wiecej



Cottard, Ojciec Paneloux - opis postaci

Ojciec Paneloux
„Uczony i wojujący jezuita”. W czasie epidemii zdobywa rozgłos swoimi kazaniami, wygłasza je „mocnym i namiętnym głosem”. Zarazę uważa za zasłużoną karę za grzechy, podkreśla też jej moc oczyszczającą: „Ta plaga, która was zabija, uszlachetnia was i wskazuje drogę”. W tym względzie jest pr... wiecej



Tarrou - charakterystyka

Młody mężczyzna, ciężka sylwetka, masywna twarz, „dobroduszny, zawsze uśmiechnięty”. Przybył do Oranu na kilka tygodni przed wybuchem epidemii, zamieszkałw w hotelu. Ojciec uczył się na pamięć rozkładu jazdy, jak maszyna, automat. Asystował przy egzekucjach. Był zastępcą prokuratora generalnego. Tarrou stracił dla niego szacunek, gdy u... wiecej



Doktor Rieux - charakterystyka

Lekarz. Mężczyzna około trzydziestu pięciu lat „o mocnych ramionach i twarzy niemal kwadratowej”. Jako pierwszy z mieszkańców zauważa niepokojące symptomy nadchodzącej dżumy (szczury). Bez patetyzmu i heroizmu. Miał możliwość wyjazdu, ale został. Ma przepustkę. Wykonuje swoje obowiązki zwyczajnie. Jest bardzo zmęczony, stale ma do czy... wiecej



Rambert - charakterystyka

Dziennikarz, który przyjechał robić reportaż. Po zamnknięciu bram chce uciec. Próbuje „załatwić” sobie ucieczkę. Uważa, że dżuma go nie dotyczy, on nie jest stąd. Walczył w Hiszpanii po stronie republikanów. Był odważnym człowiekiem. Tam stracił wiarę w ideały, bo wygrywają silniejsi. Oddawanie życia za ideę jest bez ... wiecej



Józef Grand - charakterystyka

Piędziesięcioletni mężczyzna „długi i chudy”. Nieszczęśliwy w życiu prywatnym. Ożenił się z wielkiej miłości, bardzo młodo. Żona nie potrafiła dłużej z nim być, nie zwracał na nią uwagi. Opuściła go dla innego mężczyzny. Nigdy nie oskarżał żony. Wyrzucał sobie, że nie potrafił znaleźć słów, by ją zatrzymać. Dlatego umiejętność wysłowi... wiecej



Dżuma Alberta Camus - bohaterowie, wiadomości wstępne

Dr Rieux, Jean Tarrou, Raymond Rambert paryski dziennikarz, ojciec Paneloux, dr Castel; Matka dr Rieux i Grand to katalizatory wprowadzające ład; kobiety: Jeanne, żona Granda, narzeczona Ramberta, żona dr Rieux są słabo zarysowane;
Autor nadał po trochu swoich cech niemal każdemu bohaterowi. Camus zdecydowanie i oszczędnie ... wiecej



Dżuma - opracowanie

W Dżumie mamy wielu narratorów, a więc różne punkty widzenia. O tym, że narratorem jest Rieux dowiadujemy się na końcu. Nie wypowiadał on jednak własnych sądów i obserwacji. Posługiwał się notatkami Jeana Tarrou – człowieka słabo znanego w Oranie, ostatniej ofiary zarazy.

Oran – miasto zadowolone z doczesności, bez pragn... wiecej



Dżuma a Dziennik roku zarazy

Skojarzenie z utworem Dafoe podsuwa sam autor – Dżuma zaczyna się mottem z Dziennika, który opisuje zarazę, jaka nawiedziła Londyn. Dżuma jako taka nie istnieje. To zło, które zawsze stwarza stan zagrożenia. Może to być wojna (II wojna światowa: krematoria, doły, śmierć masowa), choroba, kataklizmy. Każdy stan zagrożenia, wo... wiecej



Albert Camus - notka biograficzna

Albert Camus 1913 – 1960
Człowiek teatru, dziennikarz. W swoim krótkim życiu stworzył między innymi dwa cykle utworów. Pisanie trzeciego przerwała śmierć. Camus zginął w wypadku samochodowym.
Cykl absurdu:

Powieść Obcy (1942)
Dramaty Kaligula i Nieporozumienie (1944)
Esej Mit Syzyfa (1943)

Cy... wiecej



Dżuma jako powieść parabola

Dżuma to powieść parabola (tj. Władca much W.Goldinga, Malowany ptak J.Kosińskiego). Te wydarzenia mogłyby zaistnieć w każdym miejscu i w każdym czasie. To przenośnia, metafora. Nie można jej odczytywać dosłownie, podobnie jak przypowieści. Jednostki nie są tu ważne ze względu na swoje cechy, są typami. Zdarzenia są przykładami. Uniwersalizm. Czas... wiecej



Dżuma - streszczenie

I
Akcja dzieje się w marokańskim mieście Oran w roku 194. autor celowo nie podaje dokładnego roku. Chodzi o uniwersalizm - przedstawione wydarzenia mogły mieć miejsce w każdym mieście i w każdym czasie. Jednym z głónych bohaterów jest doktor Bernard Rieux. Jego ciężko chora żona przebywa we Francji, leczy się. Wkrótce ma przyjechać matka dok... wiecej