Jesteś w:
Kordian
W scenie II okazuje się jednak, że miłość również nie wystarcza nadwrażliwemu młodzieńcowi, a jego ukochana me potrafi zrozumieć jego nastrojów, lęków i przeczuć.
Scena III, w której Laura odczytuje wiersze Kordiana, kończy się samobójstwem bohatera (Nieszczęście! Och nieszczęście! panicz się zastrzelił!...).
Akt II nosi podtytuł Rok 1828. WĘDROWIEC i rozgrywa się w kilku miejscach Europy; kolejne, nie oddzielane od siebie sceny to: Londyn, Dover, Włochy, Watykan i Mont Blanc.
W londyńskim parku Kordian ze wstydem wspomina swoją nieudaną próbę samobójstwa i gawędzi z Dozorcą na temat napotkanego przechodnia-bankruta; Dozorca wyznaje, iż obserwując jego wieczorny spacer, także i jego posądzał o rozmijanie się z prawem
W Dover bohater czyta fragmenty Króla Leara i zachwyca się poezją Szekspira, jednocześnie użalając się nad pospolitością własnej, pozbawionej geniuszu, egzystencji.
We Włoszech, po upojnej nocy spędzonej w uściskach miłosnych pięknej Wioletty, Kordian wystawia na próbę jej uczucie i przekonuje się, iż rzekoma namiętność była wyrachowanym kłamstwem.
W czasie audiencji w Watykanie prosi papieża o pobłogosławienie skrwawionej ziemi przywiezionej z Polski, ale Papież lekceważąco odnosi się do informacji o rzezi niewinnych ofiar, doradza Kordianowi, by się w Rzymie zabawił i pyszni się przed nim własną potęgą. Polakom nakazuje pokorną wiarę i pracę, grożąc klątwą za nieposłuszeństwo wobec cara.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 -
Kordian - streszczenie
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimW scenie II okazuje się jednak, że miłość również nie wystarcza nadwrażliwemu młodzieńcowi, a jego ukochana me potrafi zrozumieć jego nastrojów, lęków i przeczuć.
Scena III, w której Laura odczytuje wiersze Kordiana, kończy się samobójstwem bohatera (Nieszczęście! Och nieszczęście! panicz się zastrzelił!...).
Akt II nosi podtytuł Rok 1828. WĘDROWIEC i rozgrywa się w kilku miejscach Europy; kolejne, nie oddzielane od siebie sceny to: Londyn, Dover, Włochy, Watykan i Mont Blanc.
W londyńskim parku Kordian ze wstydem wspomina swoją nieudaną próbę samobójstwa i gawędzi z Dozorcą na temat napotkanego przechodnia-bankruta; Dozorca wyznaje, iż obserwując jego wieczorny spacer, także i jego posądzał o rozmijanie się z prawem
W Dover bohater czyta fragmenty Króla Leara i zachwyca się poezją Szekspira, jednocześnie użalając się nad pospolitością własnej, pozbawionej geniuszu, egzystencji.
We Włoszech, po upojnej nocy spędzonej w uściskach miłosnych pięknej Wioletty, Kordian wystawia na próbę jej uczucie i przekonuje się, iż rzekoma namiętność była wyrachowanym kłamstwem.
W czasie audiencji w Watykanie prosi papieża o pobłogosławienie skrwawionej ziemi przywiezionej z Polski, ale Papież lekceważąco odnosi się do informacji o rzezi niewinnych ofiar, doradza Kordianowi, by się w Rzymie zabawił i pyszni się przed nim własną potęgą. Polakom nakazuje pokorną wiarę i pracę, grożąc klątwą za nieposłuszeństwo wobec cara.
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 -