Jesteś w:
Kordian
Scena I to plac przed Zamkiem w Warszawie (dzisiejszy Plac Zamkowy). Zgromadzony wokół kolumny Zygmunta lud obserwuje wielkie rusztowanie ozdobione wstęgami i kwiatami (jedni zwą je estradą, inni - wschodniowidownią), które wzniesiono dla gości zaproszonych na uroczystość koronacji cara Mikołaja I na króla Polski. Komentarze pochlebne mieszają się ze złośliwą ironią, w efekcie zdezorientowani ludzie większe zainteresowanie okazują przypadkowo przechodzącemu inwalidzie niż, stąpającemu w takt hymnu Boże chroń cara, Cesarzowi.
Scena II ukazuje cara w momencie koronacji - we wnętrzu katedry Prymas odprawia mszę, żegna lud i podaje koronę Cesarzowi, który przysięga, że będzie przestrzegał praw zapisanych w Konstytucji i znakiem krzyża błogosławi cztery strony świata.
W Scenie III akcja z powrotem przenosi się na plac przed Zamkiem, gdzie w trakcie uroczystego wyjścia Cesarza z kościoła dochodzi do krwawego incydentu - stanowiącego drastyczne złamanie świeżo złożonego przyrzeczenia. Brat cesarski, Wielki Książę, uderzył kobietę stojącą nazbyt blisko przejścia i zabił jej dziecko; gdy żandarmi naprędce usuwają plamy krwi z bruku, porażeni zbrodnią ludzie rzucają się na sukno ozdabiające estradę i rwą je na strzępy. Scenę kończy ponura pieśń o przemianie wina w krew, będąca zapowiedzią zemsty.
Scena IV rozgrywa się w podziemiach kościoła św. Jana, w otoczeniu trumien polskich królów. Zgromadzeni spiskowcy (w maskach - dla bezpieczeństwa) przygotowują się do zamordowania Mikołaja. W opozycji do młodych podchorążych-Winkelriedów
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 -
Kordian - streszczenie
Autor: Karolina Marlęga Serwis chroniony prawem autorskimScena I to plac przed Zamkiem w Warszawie (dzisiejszy Plac Zamkowy). Zgromadzony wokół kolumny Zygmunta lud obserwuje wielkie rusztowanie ozdobione wstęgami i kwiatami (jedni zwą je estradą, inni - wschodniowidownią), które wzniesiono dla gości zaproszonych na uroczystość koronacji cara Mikołaja I na króla Polski. Komentarze pochlebne mieszają się ze złośliwą ironią, w efekcie zdezorientowani ludzie większe zainteresowanie okazują przypadkowo przechodzącemu inwalidzie niż, stąpającemu w takt hymnu Boże chroń cara, Cesarzowi.
Scena II ukazuje cara w momencie koronacji - we wnętrzu katedry Prymas odprawia mszę, żegna lud i podaje koronę Cesarzowi, który przysięga, że będzie przestrzegał praw zapisanych w Konstytucji i znakiem krzyża błogosławi cztery strony świata.
W Scenie III akcja z powrotem przenosi się na plac przed Zamkiem, gdzie w trakcie uroczystego wyjścia Cesarza z kościoła dochodzi do krwawego incydentu - stanowiącego drastyczne złamanie świeżo złożonego przyrzeczenia. Brat cesarski, Wielki Książę, uderzył kobietę stojącą nazbyt blisko przejścia i zabił jej dziecko; gdy żandarmi naprędce usuwają plamy krwi z bruku, porażeni zbrodnią ludzie rzucają się na sukno ozdabiające estradę i rwą je na strzępy. Scenę kończy ponura pieśń o przemianie wina w krew, będąca zapowiedzią zemsty.
Scena IV rozgrywa się w podziemiach kościoła św. Jana, w otoczeniu trumien polskich królów. Zgromadzeni spiskowcy (w maskach - dla bezpieczeństwa) przygotowują się do zamordowania Mikołaja. W opozycji do młodych podchorążych-Winkelriedów
strona: - 1 - - 2 - - 3 - - 4 - - 5 - - 6 - - 7 - - 8 -
